سازمان کنفرانس کشورهای اسلامی در جده 
و سران ممالک دنیا جنایت در اورشلیم را 
محکوم دانسته، عاملان آن را تقبیح کردند. 

صدای آلمان-

فعالان زن می‌گويند: سال سختی بود، اما به نگاه و روش هايی جديد رسيديم. سختگيری‌هايی که به زنان شد، به خاطر ترس از اين بلوغ و توان جنبش زنان بود. نگاهی به تجربه جنبش زنان و کمپين يک ميليون امضا در اين سال، به مناسبت فرا رسيدن روز جهانی زن.

هشت مارس سال گذشته ۳۳ نفر از فعالان زن بازداشت شدند. چيزی که همه را متعجب کرد. ولی اين تازه اول کار بود. در سالی که روزهای آخرش سپری می‌شود، دستگيری، زندان، و تهديد و خشونت نسبت به زنان بی‌سابقه بود. سالی که فعالان زن را با اين پرسش روبرو کرد: از اين به بعد چگونه بايد حرکت کرد؟ سال گذشته از اين رو سال مهمی بود.

افقی، گسترده، چهره به چهره

فشار بر جنبش زنان، فشار بر فعاليت های مدنی و تعطيلی سازمانهای غيردولتی نيز بود. NGO هايی که توانمندسازی زنان يا حمايت از زنان در برابر قوانين تبعيض‌آميز را برنامه فعاليت خود کرده بودند، از پا درآمدند. "مرکز کارورزی"، موسسه‌ی "راهی" و نهادهای ديگر يا به اتهام فعاليت عليه امنيت کشور تعطيل شدند يا به بهانه‌های "قانونی" اجازه‌ی کار به آنها داده نشد.

پيامد تعطيلی سازمانهای زنان و فعاليت‌های مدنی اين بود که فضاهای عمومی هم يا از بين رفتند يا بسيار محدود شدند. ديگر به زنان جايی نمی‌دادند تا در آن گرد هم آيند. در فرهنگسراها و سالنها برروی زنان بسته ماند. پروژه های توانمندسازی زنان آب رفتند. محدوديتها به همراه تهديدها و فشارها رسيدن به شيوه‌ها و روشهای جديدی را ايجاب می‌کرد. محبوبه‌ی عباسقلی زاده روزنامه نگار و فعال زنان می‌گويد:

«همه‌ اينها باعث شد که فعالان جنبش به نحوی سعنی کنند فضاهای عمومی را جور ديگری بازتعريف کنند. در واقع می‌خواهم بگويم همه‌ اين فشارهايی که روی ما بود باعث شد آن – مثلاً - استراتژی‌های ما به نوع ديگری بازسازی بشود، يکنوع ديگری سازماندهی‌مان بازسازی بشود، يکنوع ديگری نگاه بکنيم به دسترسی‌هايمان به مسايل مختلف.»

کمپين يک ميليون امضا، يعنی فراگيرترين حرکت زنان ايران بدون روشی متفاوت از آنچه در گذشته در جنبش زنان تجربه شده بود، امکان همه‌گير شدن و ادامه حرکت نداشت. نوشين احمدی خراسانی آنرا جنبش عصر جديد ايران ناميده است. او در کتابش "کمپين يک ميليون امضا: روايتی از درون" می‌نويسد «مدل کمپين، مدلی "خواسته محور" است.» هرکس خواسته های کمپين را قبول داشته باشد، می‌تواند عضو داوطلب آن باشد. در کمپين نه سلسله مراتب وجود دارد، نه سازماندهی هرمی: «بنابراين هرکسی می‌تواند در حد توان خود، فقط به اندازه يک برگه امضاء يا صدها برگه، امضا جمع کند يا در کميته ها و گروه ها به فعاليت بپردازد. ولی نقطه قوت کمپين آن است که همه اين کارهای کوچک با توجه به بيانيه‌ای واحد و به منظور هدفی واحد گردهم می‌آيد و به حرکتی بزرگ تبديل می‌شود.»

او درجای ديگر می‌نويسد که کنشگران کمپين به ناگزير به «سياست های عمل‌گرايانه» رو آورده‌اند. به روش «گفتگوی چهره به چهره با مردم»، که «روش و حرکتی نوين در بافت جنبش زنان، يعنی آموزش و گفتگو با هدف کنش در جهت تغيير اجتماعی است دست يافته اند.»

خديجه مقدم از ديگر پايه گذران کمپين می‌گويد کمپين بدليل همين افقی بودن جای خود را در جامعه باز کرده است:

«کمپين خيلی رشد کرده. روشهای کمپين می‌تواند تغيير کنند، چون کمپين ايستا نيست. سازمان نيست، رهبری ندارد، سر ندارد. برای همين اين حرکت می‌تواند به شکل‌های مختلفی پيش برود. يعنی اگر همين الان بگويند که جمع‌آوری امضا جرم است، و اين حرکت ادامه پيدا نکند، نمی‌شود جلوی حرکت کمپين را گرفت. برای اينکه هزاران نفر الان دارند اين حرکت را پيش می‌برند. يکی کسی دوست دارد برود توی خيابان با مردمی که نمی‌شناسد، يا در خانه‌های مردم را بزند و راجع قوانين تبعيض‌آميز صحبت بکند و از تاثير اين قوانين در زندگی زنان بگويد. يکی دوست دارد برود با نمايندگان مجلس وارد مذاکره بشود. يکی هم دوست دارد برود توی ورزشگاهها. بهرحال روش روش آموزش چهره به چهره است، و جمع‌آوری يک ميليون امضا."

گفتمان، ارتباط، لابی

آزار زنان تنها دستگيری، زندان و تعطيل کردن سازمانهای آنها نبود. در سالی که روزهای آخرش را می‌گذرانيم لايحه‌ی "حمايت از خانواده" مطرح شد که حتی صدای اعتراض زنان اصولگرای مجلس را هم بلند کرد. زنان آنرا لايحه هوسبازی های مردانه و "لايحه تزلزل خانواده" ناميدند. سهميه‌بندی جنسيتی دانشگاهها علنا اعلام و انجام شد، مجوز انتشار مجله زنان پس از شانزده سال گرفته شد. و طرح امنيت اجتماعی حيثيت انسانی زنان، بخصوص دختران جوان را در خيابانها و اماکن عمومی به بازی گرفت. اين ها جمع مسايل زنان را مسئله همه زنان کرد! محبوبه عباسقلی زاده می‌گويد:

«استراتژی ديگری که به نظر من اتفاق افتاده اين هست که همه‌ی اين گروهها امسال سعی کرده‌اند که به لحاظ گفتمانی هم حتا بتوانند مواضع و نگاه خودشان را نسبت به حوادثی که دارد عليه زنان اتفاق می‌افتد، واقع‌گراتر بکنند و بتوانند در مورد همه‌ی اين اتفاقات فکر کنند. هرگروه سعی کرد ببيند که موضع‌اش در مورد طرح امنيت اجتماعی چيست، در مورد سهميه‌بندی و لايحه خانواده و چند همسری و همين مسايلی که امسال اتفاق افتاده، اعدامها و غيره، بالاخره چه موضعی دارد، و همه اينها کمک کرد به اينکه گفتمانهای موجود در گروههای مختلف در حقيقت شکل بگيرد و اگر شما به سايتهای اينها مراجعه بکنيد، می‌بينيد که چه گفت‌وگوهای مهمی دارد اتفاق می‌افتد.»

خديجه مقدم می‌گويد ما نتوانستيم هيچوقت يک ارتباط تنگاتنگ با گروههای ديگر به وجود بياوريم. با وجود آنکه ضرورتش را لمس می‌کنيم. اما در اين زمينه هم گام‌هايی برداشته‌ايم:

«در ارتباط با قوانين تبعيض‌آميز، دوستان روزنامه‌نگار ما مرتب با نماينده‌های مجلس و با کسانی که در دولت هستند راجع به کمپين صحبت می‌کنند. حتا خودشان از مجلس اعلام کرده بودند که فعالين حقوق زنان بيايند با ما صحبت کنند، بيايند با ما وارد گفت‌وگو بشوند که ببينيم چه کار می‌توانيم بکنيم. منتها بحث سر اين است که ميان حرف و عمل هميشه فاصله‌ای وجود دارد. من خودم مخالف "لابی" نيستم. با نمايندگان مجلس و با قوه قضاييه برای جلوگيری از اعدام کودکانی که زير ۱۸ سال مرتکب جرم شده‌اند "لابی" کرده‌ام.»

خديجه مقدم به فعالان در کمپين اشاره می‌کند که می‌توانند حتا در حوزه‌ی علميه بنشينند، بحث کنند، و قوانين را به‌روز کنند، و نيز به زنان "اصلاح طلب":

"با زنان اصلاح‌طلب ما نشستی داشتيم که همه‌شان با کمپين موافق هستند، حتا بعضی‌هاشان خودشان فرم می‌گيرند و امضا جمع می‌کنند. منتها خب هميشه آنها روش کارشان با ما فرق دارد و معمولا با چراغ خاموش حرکت می‌کنند."

جوان، باهويت، آگاه

جنبش زنان جوانتر شده و اين تحول "قديمی‌ترها" را هم آموزش می‌دهد. بيشتر دوندگی ها برای کمپين يک ميليون امضا دوندگی را دخترهای جوان می‌کنند. خديجه مقدم در اين مورد می‌گويد:

«درست است که ما سه نسل در کمپين داريم فعاليت می‌کنيم، مادران ما، ما و دخترانمان. واقعا سه نسل با جان و دل داريم در کنارهم فعاليت می‌کنيم. ولی واقعا بار اصلی کمپين ازابتدا بر دوش جوانان بوده. شايد ما فقط توانسته‌ايم تجربه‌هايمان را در اختيارشان قرار بدهيم، يا امکاناتمان را در اختيارشان قرار بدهيم. وگرنه اين جوانها بودند که کمپين را به اينجا رسانده‌اند. و من خيلی خوشحالم که الان پروين اردلان جايزه‌ی اولاف پالمه را می‌برد و او در واقع نماينده‌ی يک نسل است، نسلی که تلاش کرده است.»

تفاوت نيروی جوان کمپين با نسلی که پس از انقلاب يا قبل از آن فعال بود زياد است. نسلی قديم جنبش زنان بيش از آنکه به خواستهای خودش، خودش به عنوان يک زن بها دهد، متعلق به سازمانش، گروهش، اهداف انقلابش بود. مبارزه با "امپرياليسم" برايش اهميت بيشتری داشت. حواسش بيشتر به آرمانهای گروهی و ايدئولوژيک بود تا مطالبات زنان. خودش، هويت اش، زن بودنش را کنار گذاشته بود تا به مسايل "مهمتر" بپردازد.

نوشين احمدی خراسانی در کتاب ""کمپين يک ميليون امضا: روايتی از درون" می‌نويسد: «مرسوم بوده وهست که سازمان‌ها، احزاب، جمعيت‌ها‌ و انجمن‌ها و گروههای مختلف مردمی براساس مشرب‌های عقيدتی به گرد هم جمع شوند وبه فعاليت بپردازند. همبستگی برمبنای ايدئولوژی و افکار و عقايد (چه مذهبی، يا سوسياليستی، فمينيستی و ...) مدلی است دارای قدمت و ريشه های عميق تاريخی که در جنبش زنان نيز مرسوم بوده است.

اما در جنبش يک ميليون امضا، گروه ها و افرادی گردهم آمدند، که اين بار‌ براساس توافق های عقيدتی و ايدئولوژيک قرار نداشت، بلکه برپايه توافقی "خاص" و معين يعنی بر مبنای يک "خواسته" (حقوق برابر) شکل گرفت.»

خديجه مقدم در رابطه با همين موضع می‌گويد:

«ما هويت فردی خودمان را فراموش کرديم و برای آن هويت جمعی فقط فعاليت کرديم. نسل بعد از ما به ما ياد داد که نه، ما بايد هميشه خواسته‌های خودمان را به صورت مستقل هم بخواهيم و من از آنها خيلی آموخته‌ام. خوشحالم و از اين بابت افتخار می‌کنم که اين جوانها حتا پايه‌های تئوريک اين مسايل را مطرح کردند و ما قبول کرديم و داريم کنارشان کار می‌کنيم. و نسلی که از آنها جوانتر است، يعنی می‌توانم بگويم سال ۶۰ به بعد، اينها الان به کمپين پيوسته‌اند نظرات خيلی خوبی دارند. خودشان دارند کار می‌کنند، خودشان دارند تو گروههای مختلف، با ايده‌های خيلی خوب و با خلاقيت بسيار دارند کمپين را پيش می‌برند. و اين اصلا اجتناب‌ناپذير است، برای اينکه دوسوم جمعيت‌ ما در ايران جوانها هستند. و خوشبختانه جوانهايی هم که الان توی اين فضا قرار گرفته‌اند و درکمپين دارند فعاليت می‌کنند، بسيار آگاهند. و می‌بينيم که هرچقدر هم محدودشان می‌کنند، نمی‌ترسند. می‌دانند که چه می‌خواهند و بازيچه‌ی دست هيچکسی نمی‌شوند. چون راهشان بسيار مسالمت‌آميز و به حق است. من به روشنی می‌بينم که قوانين تبعيض‌آميز و تاثيرش روی زندگی زنان چقدر عمومی شده است."

زنانه، مردانه، مسالمت آميز

به نظر محبوبه عباسقلی زاده جنبش زنان به طرف جوانترشدن می‌رود، و اين ويژگی را نيز دارد که فضايی ايجاد کرده که زن و مرد باهم برای حقوق زن تلاش کنند. او می‌گويد:

« برخلاف کشورهای ديگری که معمولا موضوعات جنبش زنان و بحث‌های فمينيستی را فقط منحصر به زنها و عموما هم ميانسالها هستند، در ايران اتفاقی که امسال افتاد اين هست که تعداد جوانها چه دختر و چه پسر در کليه‌ی گروههايی که توی جنبش زنان هستند افزايش بيشتری پيدا کرده.»

ونسرين ستوده وکيل مدافع فعالان زن معقتد است که جنبش زنان هم بلوغ فکری قابل ملاحظه ای رسيده، و هم ياد گرفته که روشی کاملا مسالمت آميز در پيش گيرد. او می‌گويد:

«اين جنبش نه تنها تمام خواسته‌هايش برايش روشن و واضح شد، بلکه توانست آنها را اعلام بکند و سپس در سال گذشته روش خودش را هم اعلام کرد، روشی کاملا قانونمند را در پيش گرفت که می‌خواهد با جمع‌آوری يک ميليون امضا با خواسته‌ی برابری آن را به مجلس ارائه بدهد و تقاضای تغيير قوانين را به نفع زنان بکند. در همين رابطه جا دارد که بگويم که جناح تندروی حکومت بسيار بسيار مايل است که اين پرده‌ی قانونی از دست فعالان جنبش‌های مختلف گرفته بشود.

ما از روشهايی استفاده می‌کنيم که به موجب قوانين ايران جرم محسوب نمی‌شود. در مقابل يکسال و نيم فشاری که بر جنبش زنان وارد شد، نهايتا در هفته‌ی گذشته معاونت قوه قضاييه اعلام کرد که جمع‌آوری امضا خودبخود جرم نيست و اين گام بزرگی برای جنبش زنان محسوب می‌شود. چرا؟ ما در يکسال و نيم گذشته بسيار بازداشت داشتيم، خانمها و يا آقايانی که در حال جمع‌آوری امضا بودند. بهرحال حاکميت هم تا کجا می‌تواند مگر به يک عمل قانونی برچسب غيرقانونی بودن بزند. بنابراين جنبش به جايی رسيده است که افکارعمومی حاکميت را مورد سوال قرار می‌دهد که آيا اين عمل غيرقانونی‌ست؟ و اگر نيست، چرا بايد اينهمه زندان، اينهم شلاق پشت سر خودش داشته باشد؟»

مريم انصاری

رادیو فردا

فرین عاصمی

مجید شیخ پور، پویان محمودیان و مقداد خلیل پور، سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر با ارسال نامه ای سر گشاده به شعبه ۴۴ دادگاه تجدید نظر، دادگاه رسیدگی کننده به پرونده احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی، سه دانشجوی در بند امیرکبیر توضیحاتی درباره فیلم اعترافات این دانشجویان، با عنوان خط سیاه، که توسط وزارت اطلاعات ساخته شده، داده اند.

مجید شیخ پور، پویان محمودیان و مقداد خلیل پور، در اردیبهشت ماه سال جاری و در پی انتشار چهار نشریه دانشجویی، که مسوولان جمهوری اسلامی می گویند در آنها به مقدسات اسلام توهین شده است، دستگیر و سپس آزاد شدند.

پس از دستگیری این سه دانشجو، مجید توکلی، احسان منصوری و احمد قصابان، سه عضو دیگر انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر به همین اتهام بازداشت شدند و از اردیبهشت ماه تا کنون همچنان در زندان هستند.

این سه دانشجو با وجود اینکه از اتهامات اصلی تبرئه شده اند و هر کدام ۸۰ میلیون تومان وثیقه در اختیار دادگاه گذاشته اند، هنوز از زندان آزاد نشده اند.

این دانشجویان می گویند لوگوی نشریات جعل شده است و آنها ارتباطی با نشریات نداشته اند.

مجید شیخ پور یکی از نویسندگان نامه سرگشاده به دادگاه رسیدگی کننده پرونده سه دانشجوی در بند امیرکبیر، در گفتگو با رادیو فردا می گوید که روز ۱۶ خرداد ماه ۱۳۸۶ از او به همراه پویان محمودیان و مقداد خلیل پور، احسان منصوری، مجید توکلی و احمد قصابان در زندان اوین فیلمبرداری شده است.

مجید شیخ پور درباره نحوه فیلمبرداری از این دانشجویان توسط مسوولان زندان اوین می گوید: «قبل از فیلمبرداری، با هر کدام از ما در اتاق هایی به صورت جداگانه صحبت شد و قرارمان این بود که ما در جلسه فیلمبرداری حاضر شویم و احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی در مقابل ما اعتراف کنند و من، پویان محمودیان و مقداد خلیل پور بعد از شنیدن این اعترافات آزاد شویم و فضای دانشگاه را آرام کنیم و اعلام کنیم که انتشار نشریات موهن، کار همین سه دانشجو بوده است.»

در نامه سرگشاده سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر به دادگاه رسیدگی کننده پرونده احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی آمده است: «آنچه در فیلم اخذ شده از ما خواسته شد، این بود که بیشتر به بیان آنچه در ۴ نشریه جعلی نوشته شده بود، بپردازیم. از آنجا که ما اساسا دخالتی در انتشار این نشریات نداشتیم، در بیان جزییات به صورت آشکار به مطالبی خلاف واقع اشاره می کردیم.»

مجید شیخ پور، دانشجوی دانشگاه امیرکبیر در ادامه درباره نحوه اعترافات سه دانشجوی در بند امیرکبیر می گوید: «ما کنار آنها قرار گرفتیم و نحوه بیان اعترافات آنها حاکی از این بود که تحت فشار شدید قرار داشتند و از سوی دیگر تناقضات موجود در صحبت هایشان نشان می داد که اعترافات تحت فشار انجام گرفته است. با توجه به اینکه ما نیز در بازجویی ها شرکت داشتیم و نحوه برخورد بازجوها را می دانستیم، این احتمال بیشتر تقویت شده بود که اعترافات تحت فشار انجام شده است.»

مجید شیخ پور در ادامه گفتگو با رادیو فردا می گوید که از او، مقداد خلیل پور و پویان محمودیان نیز خواسته شده بود در مقابل دوربین نظرات خود را درباره اعترافات سه دانشجوی در بند بگویند و می افزاید: «صحبت های ما باعث عصبانیت بازجوها شد زیرا ما به رفتار آنها اعتراض و اعترافات را ساختگی عنوان کردیم. این موضوع مزید بر علت شد که بیش از یک ماه دیگر در بازداشت باقی بمانیم.»

مجید شیخ پور در ادامه می گوید: احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی پیش از اینکه در مقابل دوربین اعتراف کنند تحت فشار شدید قرار گرفته بودند. این در حالی است که خود این دانشجویان هم در جلسات دادگاه و از طریق وکیل مدافع و خانواده هایشان بارها اعلام کرده اند که تحت شکنجه بوده اند.

مجید شیخ پور می گوید شرایط ظاهری این سه دانشجو حکایت از تحت فشار بودن آنها داشت و می افزاید: «ضعف مفرط در این سه دانشجو کاملاْ مشخص بود و لرزش شدید دست ها و پلک زدن های شدید، ناشی از استرس و فشار در آنها بود. ولی چون صورت این دانشجویان اصلاح نشده بود و لباس بر تن داشتند ما نتوانستیم سرخی یا کبودی در صورت و بدنشان ببینیم.»

مجید شیخ پور همچنین می گوید او، مقداد خلیل پور و پویان محمودیان نیز در هنگام بازداشت تحت فشار قرار داشته اند و می افزاید: «در بازجویی ها، بر روی ما نیز فشار بود ولی شرایط به گونه ای شد که این سه نفر مقصر اصلی شناخته شدند. فشار بر روی آنها، پیش از این هم بارها از طریق نامه و والدین دانشجوها به اذهان عمومی اعلام شده بود.»

در همین حال، در پی پخش شایعاتی مبنی بر احتمال پخش فیلمی با عنوان خط سیاه، فیلم اعترافات سه دانشجوی در بند دانشگاه امیر کبیر، مجید توکلی، یکی از این دانشجویان در نامه ای که از زندان اوین نوشته است، اعلام کرده که فیلم اعترافات او و دو دانشجوی دیگر، احسان منصوری و احمد قصابان تحت فشار و شکنجه گرفته شده است.

مجید توکلی در این نامه می نویسد: «مطالب روز ۱۶ خرداد به صورت دسته جمعی و با حضور مجید شیخ پور، پویان محمودیان و مقداد خلیل پور برای تکمیل روند پرونده سازی وزارت اطلاعات در اخذ اعترافات، کذب و تحت فشار و شکنجه بوده است. تایید انتشار نشریات توسط ما پس از تحمل شکنجه های فراوان و تحت نظر بازجو ها و با قول آزادی سریع مجید شیخ پور، پویان محمودیان و مقداد خلیل پور و عدم ادامه روند بازداشت های غیر عقلانی و غیر انسانی بوده است.»

در ادامه این نامه آمده است: «لباس های مخصوص بند ۲۰۹ اوین و چهره های آشفته و نا مرتب من و دو دانشجوی دیگر خود گواه فشارهای اعمال شده بر ما است.»

«مدرکی علیه دانشجویان وجود ندارد»

محمد علی دادخواه، وکیل مدافع مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری، سه دانشجوی در بند دانشگاه امیرکبیر در گفتگو با رادیو فردا می گوید که دادگاه هیچ مدرکی علیه این سه دانشجوی در بند ندارد.

او می افزاید: «این سه دانشجو در دادگاه انقلاب صراحتا” اعلام کردند که تحت شرایطی نامناسب از آنها اقاریری گرفته اند و به همین علت دادگاه بعدی یعنی دادگاه عمومی اصولا” به آنها اعتبار نداد و بر همین پایه بود که نهایتا” اعلام کردیم که دلیل قابل قبولی را ارائه بدهید و نماینده دادستان در دادگاه هیچ دلیلی ارائه نتوانستند بدهند. بعدا” در دادگاه تجدید نظر اعلام کرده بودند که فرصت کم بوده و یک هفته را هم دادگاه به دادستان برای ارائه دلیل فرصت داده بود که در این فرصت هم هیچ دلیلی حاکی از وقوع جرم ارائه نشد.»

مجید توکلی، دانشجوی در بند دانشگاه امیرکبیر در ادامه نامه خود از زندان اوین می نویسد: «این مصاحبه اگر چه در دفتر ریاست بند امنیتی ۲۰۹ و بر روی مبلمان دفتر وی و با پس زمینه یخچال و تلویزیون صورت گرفته که تداعی فضایی از زندگی معمولی و عادی را دارد، اما با توجه به عدم خروج ما از زندان در طول مدت ۱۰ ماهه بازداشت، لباس های مخصوص بند ۲۰۹ و چهره های آشفته و رو به تحلیل رفته، مهر تاییدی بر فشارها و شکنجه های بازجویان و ضابطان دستگاه های امنیتی و اطلاعاتی است.»

«اقرار با تهدید اعتبار ندارد»

محمد علی دادخواه، وکیل مدافع مجید توکلی و دو دانشجوی دربند دیگر دانشگاه امیر کبیر به رادیو فردا می گوید که اعتراف تحت شکنجه اعتبار قانونی ندارد و می افزاید: «در قانون اساسی صراحتا” اعلام شده که هر اقرار و اعلامی که مبتنی بر شکنجه باشد فاقد اعتبار است. مضافا” به اینکه در باب ادله اثبات دعوی در قانون مدنی نیز بر این مهم پای فشرده شده که هرنوع اقراری که متکی به تهدید باشد، از درجه اعتبار ساقط است.»

محمد علی دادخواه در ادامه می افزاید: «در نظام جهانی یعنی اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاقین فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی نیز بر این مهم پای فشرده اند که رسیدگی به پرونده نباید مبتنی بر جبر، فشار و شکنجه باشد.»

وکیل مدافع مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری درباره آخرین وضعیت پرونده این سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر می گوید: «آخرین دفاع از موکلان من اخذ شده است و دادگاه باید حکم بدهد. یعنی برابر قانون فرصت و مهلتی را که قانونگذار برای صدور حکم اعلام کرده است، سپری شده است.»

محمد علی دادخواه در ادامه می گوید امیدوار است با توجه به اینکه در نظام کهن سرزمین ایران، عید نوروز با توجه به اینکه همزمان با اعتدال هوا است، عدالت و دادگری را به یاد بیاورد. دادگاه نسبت به این مهم اتخاذ تصمیم کند که این جوانان در آغاز سال نو به خانه های خود و در میان خانواده هایشان بازگردد.»

مجید توکلی، احسان منصوری و احمد قصابان از اردیبهشت ماه تا کنون به اتهام چاپ و توزیع نشریات دانشجویی که مقامات جمهوری اسلامی می گویند در آنها به مقدسات اسلام توهین شده است، در زندان هستند. دانشجویان هر گونه ارتباطی با این نشریات را رد کرده و می گویند لوگوی نشریات جعل شده است.

این سه دانشجو پس از تحمل هشت ماه زندان توسط دادگاه عمومی تهران از اتهامات توهین به مقدسات دینی، توهین به حرم اهل بیت مسلمانان، توهین به مراجع تقلید مسلمانان، توهین به مردم شهر قم، توهین به زنان محجبه و جوانان متشرع، توهین به مسوولان نظام جمهوری اسلامی ایران، ریاست جمهوری، وزیر علوم و مسوولین دانشگاه امیرکبیر تبرئه شدند.

به گفته وکیل مدافع این سه دانشجو، خانواده های آنان بنا بر حکم قاضی وثیقه های هشتاد میلیون تومانی پرداخت کرده اند و بر پایه قانون پس از پرداخت وثیقه باید پس از ۲۴ ساعت آزاد می شدند.

برخی از فعالان دانشجویی برخوردهای صورت گرفته با دانشجویان دانشگاه امیرکبیر را نتیجه اعتراض دانشجویان این دانشگاه به محمود احمدی نژاد می دانند.

محمود احمدی نژاد روز بیستم آذر ماه سال ۱۳۸۵ وقتی در دانشگاه امیرکبیر حضور یافت، با اعتراض شدید دانشجویان رو به رو شد و این اعتراض تا آنجا پیش رفت که دانشجویان معترض عکس رییس جمهوری را سوزاندند.

طبق اخبار موثق رسیده از مناطق مختلف شرکت واحد در ماههای پایانی سال ۱۳۸۶ دهها نفر از رانندگان شرکت واحد به بهانه های جزئی و پیش پا افتاده گوناگون و در واقع به منظور گسترش احیای خصوصی سازی در شرکت واحد از طرف کمیته انضباط کار مرکز اخراج شده اند و بنا بر شایعات گسترده ای که در رسانه ها نیز بازتاب یافته، گفته شده است تعداد رانندگان اخراجی به رغم غیر قابل باور بیش از هفتصد نفر خواهد رسید.

مسئولان شرکت واحد تا به حال شایعه مذکور را تکذیب نکرده و همین موضوع باعث تشویش، اضطراب و دلهره عموم رانندگان و کارگران شرکت واحد شده است.

این اقدام در شرایطی که همه کارگران و کارمندان در آستانه سال نو از مسئولان مربوطه عیدی و پاداش دریافت می کنند، اقدامی ناشایست و نارواست.

سندیکای کارگران شرکت واحد خواستار پایان فوری اخراج رانندگان زحمتکش و اشتغال مجدد اخراج شدگان بوده و در این راستا آماده کمک و مشاوره حقوقی به همکاران در مراجع اداره کار می باشد. کمیته موسوم به کمیته انضباط کار مرکز برابر آیین نامه نحوه تشکیل کمیته انضباط کار مصوب وزارت کار، غیر قانونی و اخراج هایش نیز غیر قانونی است.

همکاران می توتانند از طریق دادخواهی از دیوان عدالت اداری غیر قانونی بودن کمیته انضباط کار مرکز را مورد شکایت قرار دهند.

سندیکای کارگران شرکت واحد

اتوبوسرانی تهران و حومه

۱۵/۱۲/۱۳۸۶

رادیو فردا-

تجمع دانشجویان دانشگاه شیراز به طور مشروط در نهمین روز در حالی پایان یافت که روز پنج شنبه ۱۲ تن از دانشجویان متحصن که به دادگاه انقلاب احضار شده بودند، بازداشت شدند.

کاظم رضایی، عباس رحمتی، هادی عسگری، اسماعیل جلیلوند، لقمان مدیری، حمید جنتی، محسن گوهری نیا، مجتبی بخشنده، سعید کوشکی و سه تن دیگر از دانشجویان متحصن که نخواستند نامشان فاش شود، در روزهای ابتدایی تجمع دانشجویان دانشگاه شیراز به دادگاه انقلاب احضار شده بودند. این دوازده دانشجو روز پنج شنبه پس از مراجعه به دادگاه انقلاب دستگیر و به بازداشتگاه منتقل شدند.

اتهام این دانشجویان هنوز مشخص نیست و به گفته یکی از فعالان دانشجویی دانشگاه شیراز، دانشجویان این دانشگاه به شدت به دستگیری این دوازده دانشجو معترض و پیگیر آزادی آنها هستند. دانشجویان دانشگاه شیراز در روزهای گذشته خواستار مصونیت ۱۲ دانشجوی احضار شده به دادگاه انقلاب شده بودند.

این در حالی است که شب چهارشنبه دانشجویان تجمع کننده در دانشگاه شیراز اعلام کردند به طور مشروط تا روز شنبه تجمع خود را متوقف خواهند کرد و در صورتی که مسوولان دانشگاه به مطالباتشان رسیدگی نکنند، روز یکشنبه هفته آینده این تجمع را از سر خواهند گرفت.

روز چهارشنبه تعدادی از نمایندگان دانشجویان با معاون رییس دانشگاه شیراز مذاکره کردند و مسوولان در نامه ای کتبی قول رسیدگی به مطالبات دانشجویان را دادند. یکی از دانشجویان دانشگاه شیراز به رادیو فردا گفت که دانشجویان معترض اعلام کرده اند اگر تا روزشنبه هیاتی از وزارت علوم به دانشگاه شیراز نرود و حرف های دانشجویان را نشنود، دانشجویان از روز یکشنبه به صورت گسترده تری تجمع را از سر می گیرند.

مهم ترین و نخستین خواسته این دانشجویان استعفای محمد هادی صادقی، رییس دانشگاه شیراز است و آنها اعلام کرده اند خواسته های صنفی شان را با مدیریت جدید دانشگاه مطرح خواهند کرد. دانشجویان دانشگاه شیراز می گویند رییس این دانشگاه فضای دانشگاه شیراز را پادگانی و امنیتی کرده است. به گزارش خبرنامه امیر کبیر، پایگاه خبری دانشجویان دانشگاه امیر کبیر تهران، وزارت علوم بدون توجه به خواسته های دانشجویان، انتخابات شورای صنفی دانشگاه شیراز را تایید کرده است.

برکناری شورای صنفی فعلی و برگزاری انتخابات شورای صنفی، برچیده شدن دوربین های مدار بسته نصب شده در دانشگاه ها، فراهم آوردن امکان دسترسی به اینترنت در دانشکده فنی دانشگاه شیراز، تجهیز و توسعه خوابگاه های دختران، توزیع غذا در روزهای تعطیل، منصوب کردن سرپرست های مناسب برای خوابگاه های دختران، جذب اساتید کارآمد و پایان دادن به برخوردهای گزینشی با اساتید، امکان استفاده دانشجویان متاهل از خوابگاه استیجاری و تجهیز خطوط اتوبوسرانی برای دانشکده دامپزشکی از دیگر خواسته های صنفی دانشجویان دانشگاه شیراز است.

یکی از دانشجویان دانشگاه شیراز به رادیو فردا گفت که در روزهای گذشته نیروهای بسیج با پخش اعلامیه هایی، دانشجویان متحصن را وابسته به نیروها و گروه های خارجی معرفی کرده اند. دانشجویان دانشگاه شیراز رابطه با گروه های خارجی را رد کرده و بازتاب به گفته آنها «جهت دار» و «ناقص» این تحصن توسط رسانه های داخلی را محکوم کرده اند.

در همین حال فعالان دانشجویی دانشگاه شیراز خبر از تحت فشار قرار داشتن سحر یزدانی، ناهید افراسیابی، اسماعیل جلیلوند، حمدالله نامجو، چهار دانشجویی داده اند که پیش از این هم در دادگاه انقلاب پرونده داشته اند. این چهار تن از مدیران مسوول نشریات دانشجویی دانشگاه شیراز هستند که پیشتر به دادگاه انقلاب و کمیته های انضباطی احضار شده بودند.

از روز دوم تجمع، تعدادی از خانواده های دانشجویان معترض تلفنی تهدید شده اند. یک دانشجوی دانشگاه شیراز به رادیو فردا گفت که مسوولان دانشگاه شیراز با خانواده های بیش از ۳۰ تن از دختران دانشجو تماس تلفنی گرفته و به آنها گفته اند که فرزندانشان شب به خوابگاه مراجعه نکرده و در تحصن شرکت کرده بودند. مسوولان دانشگاه شیراز ضمن تهدید خانواده های دانشجویان از آنها خواسته اند به فرزندانشان بگویند تحصن اعتراضی را پایان دهند.