یاسر گلی،فعال دانشجویی و دانشجویان ستاره داز سنندجی توسط نیروهای امنیتی در مقابل دانشگاه آزاد سنندج بازداشت شد.

یاسر گلی،فعال دانشجویی و دبیر سابق اتحادیه ی دموکراتیک دانشجویان کرد صبح امروز در مقابل دانشگاه آزاد سنندج بازداشت شد.به دنبال بازداشت این فعال دانشجویی،نیروهای امنیتی به منزل وی مراجعه کردند و پس از تفتیش خانه،کیس کامپیوتر و دفترچه ی یادداشتهای شخصی وی را با خود بردند.یاسر گلی چند ماه قبل از حق ادامه ی تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد محروم شده بود و جزو دانشجویان ستاره دار محسوب می شد.از مکان نگهداری این فعال دانشجویی هیچ اطلاعی در دست نیست و خانواده ی وی به دلیل ناراحتی قلبی وی شدیدا نگران وضعیت فرزندشان هستند.نامبرده سال گذشته به اتهام اقدام علیه امنیت ملی مدت کوتاهی را در زندان بسر برده بود. دلیل بازداشت و مکان نگداری وی هنوز مشخص نیست.

فواد کریمی نیا جوان ۱٨ ساله ی سقزی در بانه بازداشت شد.

یک جوان ۱٨ ساله ی سقزی به نام”فواد کریمی نیا” در هفته ی گذشته از سوی نیروههای امنیتی در شهر بانه دستگیر شده است.ماموران با ورود به منزل “فواد کریمی نیا” و تفتیش منزلش،وی را به به اداره ی اطلاعات منتقل کرده اند و از ۱۰ روز پیش کماکان وی در بازداشت بسر می برد.هنوز دلیل بازداشت وی مشخص نشده است.

خبرگزاری دیده بان حقوق بشر کردستان

هیوا بوتیمار و عدنان حسن پور، دو شهروند کرد که دادگاه انقلاب سنندج به اتهام محاربه برای آنها حکم اعدام صادر کرده است برنده جایزه آزادی مطبوعات سال ۲۰۰۷ ایتالیا شدند.

قرار است این جایزه در مراسمی که روز ۳۰ نوامبر آینده در محل شهرداری «سی ینا» در ایالت توسکانی برگزار می شود به خانواده های این دو زندانی داده شود.

عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار، دو شهروند کرد مریوانی هستند که به گفته وکیل مدافعشان، به اتهام جاسوسی در زندان به سر می برند و به اعدام محکوم شده اند.

خانواده های این دو فعال مریوانی اتهام «جاسوسی» و «محاربه» علیه آنها را رد کرده و می گویند که عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار به خاطر فعالیت های مطبوعاتی و اجتماعی شان دستگیر و به اعدام محکوم شده اند.

در مقابل، صالح نیکبخت، وکیل این دو متهم گفته است که اتهام موکلان وی ارتباطی با فعالیت های مطبوعاتی آنها ندارد.

سازمان های بین المللی دفاع از حقوق بشر از جمله خبرنگاران بدون مرز، عفو بین المللی و سازمان اطلاع رسانی و امنیت خبرنگاران نیز اتهام جاسوسی که از دادگاه انقلاب سنندج به آنها وارد شده است را «بی پایه» دانسته اند.

جایزه آزادی بیان ایتالیا به خبرنگاران و یا فعالین اجتماعی که برای آزادی بیان مبارزه کرده باشند تعلق می گیرد، و در سال ۲۰۰۵ میلادی به اکبر گنجی که آن زمان هنوز در زندان به سر می برد اهداء شد. سال گذشته نیز دو خبرنگار عراقی، یک کرد و یک آسوری این جایزه را دریافت کردند.

استفانو مارچلی، بنیانگذار سازمان غیر دولتی اطلاع رسانی و امنیت خبرنگاران « ISF » که مدیریت این جایزه را نیز عهده دار است در مصاحبه ای به رادیو فردا گفت: «دلیل اول انتخاب این دو خبرنگار برای دریافت این جایزه مخالفت ما با مجازات اعدام است.»

آقای مارچلی افزود: «ما به ویژه مخالف صدور این چنین حکم غیر انسانی برای کسانی که به دلیل فعالیت های مطبوعاتی، اجتماعی و یا سیاسی دستگیر شده اند هستیم و به همین دلیل عدنان و هیوا را برای دریافت این جایزه که تنها جایزه خاص خبرنگاران خارجی ایتالیا است، برگزیدیم.»

بنیانگذار سازمان غیر دولتی اطلاع رسانی و امنیت خبرنگاران که خود خبرنگار تلویزیون دولتی ایتالیا است، افزود:« دلیل دوم این گزینش مربوط است به آنچه که در ایران می گذرد.»

آقای مارچلی گفت:«جمهوری اسلامی ایران به بزرگترین زندان خبرنگاران تبدیل شده است و این چنین به نظر می آید که سرکوب مطبوعات و کارگزاران مطبوعاتی به یکی از الویت های دولت کنونی جمهوری اسلامی ایران تبدیل شده است. این مساله برای ما به هیچ وجه قابل قبول نیست و با انتخاب عدنان و هیوا در صددیم ضمن ابراز انزجار از سیاست های دولت تهران برای محدود کردن آزادی بیان، با همکارانمان در این کشور ابراز همبستگی کنیم.»

استفانو مارچلی افزود: «تشدید سرکوب اقلیت ها و به ویژه کردها در ایران در ماه های اخیر یکی دیگر از دلایل انتخاب هیوا بوتیمار و عدنان حسن پوراست و ما از این طریق می خواهیم همبستگی خود را نیز با کردهای ایرانی که تحت سرکوب شدید قرار دارند ابراز کنیم.»

مراسم اهدای جایزه آزادی مطبوعات در ساختمان شهرداری سی ینا که یکی از زیباترین بناهای تاریخی ایتالیا به حساب می آید برگزار خواهد شد.

شهردار سی ینا از خانواده های هیوا بوتیمار و عدنان حسن پور دعوت به عمل آورده است به نیابت این دو خبرنگار زندانی در این مراسم حضور یابند.

رادیوفردا
احمد رافت

منصوره شجاعی و طلعت تقی نیا دو تن از فعالان جنبش زنان بار دیگر برای بازجویی به دادگاه انقلاب احضار شدند.

شجاعی و تقی نیا ؛ دفعه قبل که به دادگاه انقلاب احضار شده بودند ،در ساعت مقرر حاضر شدند اما قاضی در دادگاه نیامد.

آنها این بار با احضاریه وزارت اطلاعات به شعبه امنیت دادگاه فراخوانده شده اند.و قرار است ۲۲ مهرماه ساعت ۱۱:۳۰ برای تکمیل پرونده به کارشناس پرونداشن مراجعه کنند.

منصوره شجاعی و طلعت تقی نیا که چند ماه قبل به همراه یک گروه از فعالان زن برای شرکت در یک کارگاه روزنامه نگاری عازم هند بودند ، در فرودگاه بازداشت و چند روز زندانی شدند . شجاعی می گوید:‹پرونده ما همچنان باز است و هر اقدامی در پرونده امان ثبت می شود و الان معلوم نیست به خاطر چه اتهامی باید پاسخگو باشیم.”

طلعت تقی نیا نیز همچون شجاعی روز سه شنبه۱۷ مهرماه برگه احظاریه را دریافت کرده وبازجویی از او نیز روز ۲۲ مهرماه برگزار می شود.

این فعالان جنبش زنان معتقد به رعایت قانون اند وهمچون دفعه قبل با احضار کتبی به دادگاه مراجعه می کننداما به قول شجاعی توقع دارند مسئولان قضایی نیز با رعایت اصول قانونی در برگزاری جلسات خوش قول باشند.

این دو نفر از فعالان کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز هستند .

کانون زنان ایرانی

حنفی روستاندی و سیکورسارتو دو تن از رهبران فدراسیون جهانی کارگران حمل ونقل اندونزی سه روز پیش به ایران سفر کرده بودند تا با منصور اسالو رییس هیئت مدیره کارگران سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی و ابراهیم مددی عضو دیگر هیات مدیره سندیکا در زندان ملاقات کنند. این دو عصر امروز (چهارشنبه ۱۰ اکتبر) ایران را ترک کردند. دویچه وله موفق شد چند ساعت پیش از خروج آنها از ایران با حنفی روستاندی تماس بگیرد و گزارشی از نتایج سفر آنها تهیه کند.

حنفی روستاندی و سیکورسارتو از رهبران اتحادیه کارگری کشتیرانی و مسئولین کنفدراسیون اتحادیه های کارگری اندونزی به نمایندگی از سوی دیوید کارکرافت دبیرکل فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل وارد تهران شدند تا مشکلات کارگران سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و آزادی دو تن از رهبران این سندیکا یعنی منصور اسالو و ابراهیم مددی را پی‌گیری کنند. سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران یکی از زیر مجموعه های اتحادیه کارگران حمل نقل جهانی است و از هنگام دستگیری منصور اسالو و ابراهیم مددی تلاشهای گسترده فدراسیون جهانی کارگران حمل ونقل و کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری برای آزادی آنها آغاز شده. حنفی روستاندی و سیکورسارتو در بدو ورود به سفارت اندونزی در تهران مراجعه کردند تا از انجا اقدامات خود را برای ملاقات با منصور اسالو ابراهیم مددی در زندان اوین سازمان دهند.

آنان امروز ایران را ترک کردند، بدون آنکه حتی با وکلای منصور اسالو و ابراهیم مددی ملاقاتی داشته باشند. از حنفی روستاندی رهبر کمیته ملی هماهنگی فدراسیون جهانی کارگران حمل ونقل اندونزی پرسیدیم که آیا این سفر دستاوردی هم داشت؟ او گفت که موفق به دیدار با خانواده های اسالو و مددی و اعضای سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران شده. حنفی روستاندی نامه فدراسیون جهانی کارگران حمل ونقل را که به امضای دیوید کاکرافت دبیرکل فدراسیون رسیده به همسران آقای اسالو و آقای مددی و هم چنین اعضای سندیکا داده است. وی هم چنین گفت که تا آنجا که اطلاع دارد منصور اسالو این نامه را در زندان دریافت کرده است.

آقای روستاندی در مورد ملاقاتش با اعضای سندیکای شرکت واحد به این نتیجه رسیده که:

” سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی، سندیکایی است که خود را وارد مسایل سیاسی نمی‌کند، اما برای حقوق کارگران و برای آزادی منصور اسالو و ابراهیم مددی مبارزه‌اش را بدون ترس و واهمه ادامه می‌دهد. و این را ما نکته ای بسیار مثبت می‌دانیم.”

از حنفی روستاندی پرسیدیم که پس از بازگشت به اندونزی چه اقدامی برای آزادی دوتن از رهبران سندیکای شرکت واحد خواهد کرد. وی گفت:

“ما گزارشهای خود را به “ای تی اف” فدراسیون جهانی کارگران حمل ونقل و هم چنین “ای تی یو سی” کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری می‌دهیم و درصورتی شاهد پیشرفتی در پروسه آزادی اسالو و مددی نباشیم، فشارهای لازم را به جمهوری اسلامی وارد خواهیم کرد تا مقاوله نامه های ۸۷ و ۹۸ را بصورت کامل اجرا کنند و دیگر شاهد هیچگونه خشونتی برعلیه فعالین سندیکایی نباشیم.”

آقای حنفی روستاندی در پایان تاکید کرد که: “دستگیری فعالین سندیکایی و اتحادیه ای در ایران باید متوقف شود!”

رادیو آلمان، مریم انصاری

علی عزیزی گفت: آنچه در دومین نامه اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت خطاب به احمدی نژاد با طرح بیست سوال آمده است، بخش عمده مطالبات جامعه را در بر می گیرد.

نائب دبیر دفتر تحکیم وحدت با عنوان اینکه اگر با نگاهی منصفانه به این نامه نگاه شود، این واقعیت به خوبی قابل درک است، افزود: اعمال محدودیت برای ثبت نام دانشجویان منتقد و محرومیت آنها از تحصیل، تبعیض جنسیتی بر علیه دختران شرکت کننده در آزمون کارشناسی امسال، کاهش بودجه دانشگاهها، برخوردهای غیرقانونی، نامناسب و بسیار زیاد کمیته های انضباطی با فعالین دانشجویی، اعمال محدودیت در فعالیتهای آزاد و مستقل دانشجویان و بازنشستگی اساتید اعم مشکلات امروز جامعه دانشگاهی است که تمام طیفهای فکری و گروههای صنفی موجود در دانشگاهها را بجز حامیان دولت در بر می گیرد.

وی سوال از احمدی نژاد را در مورد نحوه مواجهه دولت با خبرگزاری ها، روزنامه ها و احزاب سیاسی و بطور کل نگاه دولت به دموکراسی ، پرداختن به مطالبات واقعی زنان که عمده آنها غیرسیاسی است، اما بی دلیل با ساختار سیاسی کشور گره خورده است، را از اهداف استراتژیک دفتر تحکیم وحدت با نگاهی آزادیخواهانه بر شمرد و افزود: همچنین پرداختن به مسائل اقتصادی کشور و مردم، دفاع از اقشار کم درآمد و اعتراض به اجحافهای اقتصادی که این روزها بر مردم وارد می شود را تبلور روحیه عدالت طلبی در این اتحادیه می دانیم که از چندی پیش با طرح تحکیم مهر به یکی از دیگر اهداف استراتژیک جنبش دانشجویی با نگاهی عدالتخواهانه بر شمرده ایم.

عزیزی نقد سیاست خارجی کشور را در حوزه اختیارات دولت از مهمترین مشکلات حال حاضر کشور دانست که آثار مخرب بسیاری در دیگر زمینه ها از جمله سیاست، حقوق بشر، اقتصاد و برنامه ریزی کلان کشور به جای گذاشته است و گفت: قصد تعریف از خود را نداریم، اما باید گفت که نامه شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت با طرح ۲۰ سوال سند افتخاری است که در تاریخ جنبش دانشجویی کشور ثبت می شود. چرا که بزرگترین مشکلاتی که این روزها مردم با آن درگیر هستند در این نامه آمده است و این آزمون دولت احمدی نژاد است که با پاسخگویی صریح، آشکار و بدون فرافکنی دولت به هر یک از سوالات ۲۰ گانه، کارنامه خود را در معرض قضاوت عموم قرار دهد.

نائب دبیر دفتر تحکیم وحدت افزود: در حالیکه دفتر تحکیم وحدت عملا با نقد عملکرد دولت در حوزه های مختلف دست همکاری به سوی دولت دراز کرده است و حاضر شده که بصورت دقیق، مستدل و همراه با آمار ایرادات عملکرد دولت را شفاف بیان کند و پرداختن به این مسائل از سوی دولت موجب ارتقاء کارنامه عملکردش می شود متاسفانه شاهدیم که درب سالن سخنرانی احمدی نژاد به روی دانشجویان بسته می ماند و همزمان تلاش می شود که طرح سوال از رئیس دولت نهم طرحی صهیونیستی قلمداد شود که هم به تخریب وجهه فعالین دانشجویی عضو دفتر تحکیم وحدت پرداخته و هم با فرافکنی از پاسخگویی به سولات خودداری شود.

عزیزی در پایان با بیان اینکه برخورد شدید و غیرمنطقی حراست دانشگاه تهران، نیروهای انتظامی و امنیتی با دانشجویانی که در حمایت از طرح سوال دفتر تحکیم وحدت از احمدی نژاد به دانشگاه تهران آمده بودند را معیار خوبی برای درک درست از میزان آزادی در دانشگاههای ایران دانست و گفت: درخواست ما پاسخگویی دولت به سوالاتمان بوده و نحوه پاسخگویی این دولت به مطالبات جامعه نیز می تواند محک خوبی برای میزان پاسخگویی دولت نسبت به عملکردش باشد.

دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی اعلام کرد وزارت بهداشت و آموزش پزشکی امروز با ارسال نامه ای به انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد مجوز فعالیت این تشکل دانشجویی را لغو و عنوان نموده که به علت انکه در سال گذشته این انجمن در حالت تعلیق به فعالیت های خود ادامه می داده ادامه فعالیت این تشکل در سال جاری غیر قانونی می باشد.

آرش کوهی ضمن غیر قانونی خواندن این حکم بیان داشت که انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد در زمان تعلیق هیچ گونه فعالیت تشکیلاتی نداشته و تنها به صرف باز بودن درب انجمن اسلامی این تشکل از ادامه فعالیت باز مانده است که این بهانه جالبی در جهت لغو مجوز فعالیت این تشکل قانونی نیست و انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد به این حکم اعتراض خواهد کرد.

این امر در حالی صوت می گیرد که چندی پیش نیز انجمن اسلامی دانشگاه شاهرود با حکم وزارت علوم از ادامه فعالیت باز ماند. انجمن اسلامی دانشگاه شاهرود در آخرین نشست دفتر تحکیم وحدت اعلام داشت که از طیف غیر قانونی شیراز خارج شده و این اعلام خروج از طیف شیراز سبب لغو مجوز فعالیت این تشکل دانشجویی از سوی وزارت علوم دولت احمدی نژاد گردید.

بئاتریس لورنزین، رییس سازمان جوانان حزب زنده باد ایتالیا که رهبری آن به عهده نخست وزیر سابق و ثروتمندترین مرد ایتالیا سیلویو برلوسکونی است، می گوید: «نمی توان پیش از این در مقابل تهاجم دولت محمود احمدی نژاد به دانشگاه ها سکوت کرد.»

خانم لورنزین که سال گذشته همراه رهبران ۲۱ سازمان جوانان و گروه های دانشجویی دیگر، از کلیه طیف های سیاسی ایتالیا از چپ رادیکال تا گروه های مسیحی و راستگرا، «کمیته تهران ۲۰۰۷» را در همبستگی با جنبش دانشجویی در جمهوری اسلامی ایران پایه گذاری کرد، معتقد است: همبستگی با دانشجویان و جوانان ایرانی باید از مرحله نامه پراکنی و صدور اعلامیه گذر کرده و به مرحله اجرایی گام بگذارد.»

وی در گفت و گو با رادیو فردا می گوید: «در نظر دارد از نمایندگان پارلمان ایتالیا، از هر طیف سیاسی بخواهد هر کدام یکی از رهبران جنبش دانشجویی و یا دانشجویان دربند را به فرزند خواندگی قبول کرده و از این طریق این جوانان را تحت حمایت خود قرار دهند.»

در زمان جنگ سرد در ایتالیا مرسوم بود که شخصیت های سیاسی معارض در کشورهای بلوک شرق را به فرزند خواندگی می پذیرفتند و به طور مستمر و از نزدیک سرنوشت سیاسی این مخالفین را پیگیری می کردند.

طرح پدر خواندگی سیاسی در آن سال ها توانست بسیاری از مخالفین بلوک شرق را از زندان رها سازد.

لورنزین معتقد است: «تحت حمایت قرار دادن تک تک رهبران و فعالین دانشجویی در ایران از سویی به این مبارزین دانشجو قوت قلب خواهد داد زیرا خواهند دید که تنها نیستند و درجهان از پشتیبانی کشورهای دموکراتیک و آزاد برخوردارند، و از سوی دیگر احزاب سیاسی غرب را موظف خواهد ساخت سرنوشت این فعالین دانشجویی را که تحت فشار و سرکوب قرار دارند پیگیری کنند.»

رادیو فردا
احمد رافت

علی فرحبخش روزنامه نگار اقتصادی، روز سه شنبه، ۱۸ مهر ماه، پس از ۱۱ ماه حبس از زندان اوین آزاد شد. آقای فرحبخش حدود یک سال در بند ۲۰۹ و ۳۵۰ اوین زندانی بوده است.

علی فرحبخش روزنامه نگار اقتصادی در روزنامه های شرق، یاس نو و صبح امروز که در هفته اول آذر ماه سال گذشته پس از شرکت در یک سمینار اقتصادی در تایلند در فرودگاه مهرآباد تهران دستگیر شد، به دنبال محاکمه در پنجم اسفند سال گذشته، به سه سال زندان محکوم گردید.

اتهام آقای فرحبخش از سوی شعبه شش دادگاه انقلاب « جاسوسی » و « دریافت پول از بیگانه »، عنوان شده بود. این اتهام از سوی وی و خانواده اش رد شد.

خبر بازداشت علی فرحبخش ۴۰ روز پس از دستگیری وی و اولین بار توسط نایب رییس انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در دی ماه سال ۸۵ منتشر شد.

شرایط بد زندان

در بهمن ماه گذشته، خانواده این روزنامه‏نگار زندانی در نامه ای خطاب به آیت الله هاشمی شاهرودی ، از وضعیت بد آقای فرحبخش در زندان نوشتند و اعلام کردند که «علی فرحبخش بدون آن که جرمی مرتکب شده باشد، حدود دو ماه است ، که در بازداشت به سر می‏برد، و متأسفانه هنوز از کوچک ‏ترین حقوق انسانی و شهروندی برخوردار نیست.»

در این نامه همچنین آمده بود: «علی فرحبخش، امکان استراحت معمول در شب را ندارد، و هم ‏اکنون نیز از حق داشتن وکیل محروم است.»

در اوایل اردیبهشت نیز، ۲۷۴روزنامه نگار ایرانی در نامه ای به رییس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، خواستار آزادی این روزنامه نگار شده بودند.

علی فرحبخش یک هفته پس از سهیل آصفی روزنامه نگار دیگر ایرانی آزاد می شود که به مدت دو ماه در زندان اوین به سر می برد.

رادیو فردا

رهبری در دیدار جمعی از دانشجویان انتقاد کردن و مطالبه از همه مسوولان را، امری طبیعی دانست و اظهار داشت: نباید با مسوولان معارضه و دشمنی کرد اما این حرف به معنای انتقاد نکردن و مطالبه نکردن از مسوولان مختلف از جمله رهبری نیست؛ چراکه می توان در عین صفا و دوستی، انتقاد هم کرد.

آیت الله خامنه ای در پاسخ به سوال یک دانشجو درباره تبیین حدود ضدولایت فقیه افزودند: ضدیت یعنی دشمنی کردن اما اگر کسی معتقد به مساله‌ای نبود ضد آن نیست.

رهبری حمایت از دولت را به معنای تایید همه کارهای آن ندانست و افزود: حمایت از دولت به معنای مخالفت با انتقاد از آن نیست.

صباغ، فعال دانشجویی دانشگاه مازندران گفت: حکم کمیته انضباطی آرش پاکزاد، یک ترم تعلیق از تحصیل با احتساب سنوات و توبیخ کتبی با درج در پرونده، مرضیه شفیعی و حامد محمدی، توبیخ کتبی با درج در پرونده و برای میلاد معینی، سارا خادم، مینا باطبی و صادق حکیم زاده، حکم تذکر شفاهی صادر شد.

به گفته صباغ این احکام به دلیل تجمع اسفندماه دانشجویان این دانشگاه در اعتراض به حکم تعلیق سه تن از دانشجویان، صادر شد.

آیدین اخوان، عضو سابق انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی و دانشجوی دانشکده اقتصاد این دانشگاه در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) با بیان این که کمیته انضباطی از حدود ده روز پیش تشکیل شده است، گفت: حکم بدوی بنده به دلیل اتهاماتی همچون نادیده گرفتن مقررات، برهم زدن نظم دانشگاه وایجاد آشوب و بلوا در دانشگاه مبنی بر تعلیق از تحصیل به مدت یک نیمسال بدون احتساب سنوات صادر شده است.

پراگ، پایتخت چک، در هفته جاری میزبان یازدهمین کنفرانس بین المللی « فوروم ۲۰۰۰» بود که هدف از برپایی آن نیز بحث و بررسی پیرامون مسائل عمده ای چون حقوق بشر، خشونت و دمکراسی در جهان است.

این کنفرانس که در سال ۱۹۹۷ و توسط واتسلاو هاول، رییس جمهوری سابق جمهوری چک و نویسنده پایه گذاری شد در سال جاری محور بحث های خود را بر موضوع « آزادی و مسئولیت پذیری» قرار داد.

در نشست سال جاری «فوروم ۲۰۰۰» میهمانانی چون سگولن رویال، نامزد انتخابات ریاست جمهوری فرانسه، شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل، مادلین آلبرایت، وزیر امور خارجه سابق آمریکا و پل ولفوویتز، رییس سابق بانک جهانی حضور داشتند.

در حاشیه این نشست، خبرنگار رادیو فردا در گفت وگو با شیرین عبادی، حقوقدان، به بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران پرداخته و دیدگاه های او را در این زمینه جویا شده است.

نخست از مسئله اى شروع کنیم که الان خیلى مطرح است، یعنى وضعیت حقوق بشر در ایران. برخی ها با اشاره به موج جدیدى از اعدام ها، می گویند براى ایجاد فضاى وحشت در جامعه، تغییرات زیادی در جامعه به وجود آمده است. اگر با این نظر موافقید، در مقابل شما چه تغییرى در فعالیت مدافعان حقوق بشر و فعالان اجتماعى و سیاسى در ایران مى بینید؟

متاسفانه در یک سال گذشته، نقض حقوق بشر در ایران بیشتر گزارش شده است. افراد زیر ۱۸ سال اعدام شده اند و سانسور حتى به سایت هاى اینترنتى رسیده است.

بنابراین در چنین فضاى بسته اى این سوال مطرح مى شود که آیا فعالیت مدافعان حقوق بشر امکان پذیر است یا نه؟ من مى گویم بله امکان پذیر است. زیرا متاسفانه مدافعان حقوق بشر باید زمانى شروع به کار کنند که اوضاع حقوق بشر در کشورى خوب نیست و الان زمان فعالیت براى مدافعان حقوق بشر فراهم است.

برخى از فعالان حقوق مدنى در ایران معتقدند که با روى کار آمدن آقاى احمدى نژاد تغییرى در فعالیت در زمینه حقوق بشر و فعالیت هاى اجتماعى رخ داده است. به این معنى که پیشتر امیدوار بودند مسایل از سوی حاکمان عوض شود و یا از راس قدرت کمکى برسد، ولی الان بیشتر و در درون جامعه متکی به خود هستند. شما چه قدر این تعبیر را درست مى بینید؟

من باید بگویم که همواره تکیه گاه فعالان اجتماعى و مدافعان حقوق بشر، مردمند. این طور نیست که در گذشته ما چشم به بالا داشتیم، ولی الان از مردم یارى می طلبیم. من این تعبیر را قبول ندارم.

نقض حقوق بشر نسبت به سال گذشته بیشتر شده است. همین مسئله باعث شده، افرادى که حقوقشان نقض مى شود تعدادشان بیشتر شود و در نتیجه همدردى بیشترى به هم نشان مى دهند. این طبیعى است. وقتى که یک دانشجو را از دانشگاه اخراج مى کنند، دیگران دلسوزى مى کنند، اما تا یک حدى. وقتى صد دانشجو را اخراج مى کنند، آینده این افراد به هم گره مى خورد و در نتیجه متحدتر مى شوند.

صحبت از حقوق بشر است و کشورهاى غربى، به خصوص آمریکا، هر چند قبلا هم در مورد نقض حقوق بشر از ایران انتقاد مى کردند ولى الان بر شدت انتقادهای خود افزوده اند. در عین حال حجم مقاله ها و گزارش هایى که نگرانى و گاهى حتى پیشنهاد یک حمله نظامى به ایران در آنها پیدا مى شود بیشتر شده است. عملیات نظامى احتمالى امریکا علیه ایران، چه تاثیرى ممکن است بر وضعیت اجتماعى ایران بگذارد؟

همان طور که گفتم نقض حقوق بشر در ایران انجام مى شود. به صورت گسترده هم انجام مى شود. اما این مسئله باعث نمى شود که من فکر کنم راه حل مشکلات ایران حمله نظامى است. برعکس حمله نظامى وضعیت ما را از این بدتر مى کند. چون به حکومت ایران این بهانه را مى دهد که به بهانه حفظ امنیت ملى، آزادیخواهان را بیشتر سرکوب کند. همان طور که الان شاهدیم.

هر کسى در داخل ایران از حقوق بشر و دموکراسى صحبت مى کند، متهم مى شود که از بودجه ۷۵ میلیون دلارى آمریکا پولى گرفته است و مى خواهد در ایران انقلاب مخملین به راه بیندازد. بنابراین حمله نظامى و یا حتى تهدید به حمله نظامى، وضعیت دموکراسى و حقوق بشر را در ایران بهبود نخواهد بخشید.

پس اگر بخواهید به سیاستمداران آمریکایى که احتمال دارد زمانی صداى شما را بشنوند توصیه اى کنید، چه مى گویید؟

من به جاى آنکه به سیاستمداران آمریکایى که خودشان مشاورانى دارند و منافع مردم خودشان را در نظر مى گیرند توصیه اى بکنم، به سیاستمداران ایرانى توصیه اى مى کنم. زیرا من باید منافع مردم ایران را در نظر بگیرم. همان طور که سیاستمداران ایرانى هم باید این کار را بکنند.

توصیه من این است: کارى کنید که مشکلات مردم حل شود. به خواسته هاى مردم اهمیت بدهید. هر چه قدر که مى شود، فاصله حکومت و مردم را هر چه ممکن است کمتر بکنید. در شرایط حساس دولت باید پایگاه هاى مردمی خود را قوى تر کند.

رادیو فردا
توماج طاهباز

حسین شریعتمداری مدیرمسئول روزنامه ی کیهان طی یادداشتی تحت عنوان «صدا ها را بشناسید»، دانشجویان معترض به سیاستهای جاری را مخاطب قرار داده است. نوشته های حسین شریعتمداری از این رو که نمایاننده ی افکار و مواضع افراطی ترین بخش حاکمیت در ایران است همیشه مهم و قابل توجه بوده اند. هرچند حسین شریعتمداری کوشیده است در «یادداشت روز» خود از موضع یک پدر مهربان و آگاه، «فرزندان ناخلف» خود را مخاطب قرار دهد و «مهربانانه» در پوستین ظاهرالصلاحی «اندرزشان دهد»، من اما مانند میلیونها ایرانی که نقش «پدری» و «قیمی» امثال آقای شریعتمدار و هیچکس دیگر را بر نمی تابند، و از آنجایی که ایشان مدیر روزنامه ایست که با بودجه ی عمومی اداره می شود، از موضع یک «شهروند صاحب حق» و «حاکم بر سرنوشت خویش» با ایشان سخن می گویم. یادداشت اخیر وی می تواند بیانگر تحلیل و احتمالا واکنش این بخش قدرتمند حاکمیت در قبال اعتراضات وسیع دانشجویی رویداده در دانشگاه تهران، همزمان با سخنرانی محمود احمدی نژاد در این دانشگاه باشداز این رو پاسخ به آن از سوی دانشجویان شرکت کننده در آن تجمع – و مدافعین آنها- لازم به نظر می رسد.به همین جهت نگارنده نه از موضع سخنگوی دانشجویان – که در جبش دانشجویی ایران هیچکس واجد چنین صفتی نیست- بلکه از منظر تنها و تنها یک «دانشجوی منتقد و معترض به سیاستهای جاری حاکمیت» نکاتی را ذیلا پیرامون یادداشت اخیر، خدمت آقای شریعتمداری عرض می کنم:

۱- اینکه جنابعالی بالاخره پذیرفته اید که حداقل بخشی از منتقدین حاکمیت از «فرزندان این مرز و بوم» هستند جای خوشوقتی فراوان است - اگر من باب تعارف و تاکتیکی نباشد- البته هر چه به انتهای یادداشت شما نزدیک می شویم رفته رفته قلم عنان از کف می دهد و راز دل هویدا می کند: به طور مشخص آنجا که در بند های ۳ و ۴ نوشته ی خود سر رشته ی اعتراضات را در دست آمریکا و اسراییل دانسته اید و معترضان را سر سپردگان به آنها.

آقای شریعتمداری!

بیایید یکبار برای همیشه تکلیف این وابستگان اسراییل و آمریکا را مشخص کنید. بیایید یکبار برای همیشه مدارک و اسناد مورد ادعای خود را افشا کنید. بیایید یکبار برای همیشه مستندا معلوم کنید این وابستگان و حقوق بگیران آمریکا که به زعم شما همه ی اعتراضات و مخالفتها را سازماندهی می کنند چه کسانی هستند؟ چرا برای این همه ادعا حتی یک «مدرک» ارائه نمی شود. شما یا هیچ وقت مدرکی نداشته اید که ارائه کنید و یا هر وقت که در مضیقه ی «مدرک» گرفتار شده اید با دستگیری چند نفر بخت برگشته ی از همه جا بی خبر و اخذ اعترافات به شیوه هایی که خود بهتر می دانید، خواسته اید از بحران اثبات ادعاهای خود برهید. این سناریو اما اکنون سالهاست که کارایی خود را از دست داده است . شما از وزیر اطلاعات خواسته اید که آرشیو گفته های احسان طبری را کتبا منتشر کند. این کار خوبی است که می تواند مورد توجه و استفاده ی همه ی پژوهشگران تاریخ معاصر قرار گیرد. حال اجازه دهید نگارنده نیز دو تقاضا و یک سئوال از وزیر اطلاعات بکند:

الف) هر چه سریعتر و بنا به اقتضائات امنیت ملی، مدارک و مستندات قانونی مرتبط با وابستگی مالی و سیاسی افراد مورد ادعای آقای شریعتمداری را منتشر کنید. و اگر چنین مدارکی وجود ندارد سریعا اعلام کنید. [ در اینجا به عنوان یک دانشجوی حقوق لازم می دانم به این نکته ی بدیهی اشاره کنم که مدرک از نظر حقوقی تعریف مشخص خود را دارد، اعترافاتی که از افراد در شرایط انفرادی و شکنجه های جسمی و روحی اخذ شده نمی تواند مدرک باشد، تنها اعترافی موجه است که در کمال آزادی و اختیار نزد قاضی صورت گیرد و الا اعترافاتی که فرد به محض خروج از شرایط انزوا و رفع فشارهای جسمی و روحی آن را تکذیب می کند که تکلیفش معلوم است]

ب)تقاضای دوم من اما شبیه تقاضای آقای شریعتمداری است. من نیز خواهان در دسترس قرار گرفتن بخشی از آرشیو وزارت اطلاعات برای عموم مردم هستم. منتها فرقش این است که این بخش از آرشیو اطلاعات به غیر از «مورخان» سخت به کار قضات مستقل(اگر هنوز وجود داشته باشند)، که آماده ی محاکمه ی «هر جنایتکاری» هستند نیز می آید: کلیه ی مدارک مربوط به پرونده ی موسوم به «قتلهای زنجیره ای» و باند معروف به «محفل سعید امامی». امیدوارم آقای شریعتمداری هم که اینگونه جویای حقیقت است با این درخواست مخالف نباشد. بالاخره افراد طرفدار حقیقت باید با کشف هر حقیقتی موافق باشند.

آقای شریعتمداری !

ییرامون سه دهه ی اخیر حقایق بسیاری وجود دارد که در انتظار “کشف شدن” نشسته اند!

و اما سئوال نگارنده از وزیر اطلاعات: مگر ادعا نشد که «هاله ی اسفندیاری» جاسوس و مامور آمریکا برای هدایت پروژه ی براندازی از طریق انقلاب مخملی بوده است؟ پس چگونه پس از آن همه هیاهو و طرح اتهام و اخذ اعتراف ، نه تنها او را از زندان آزاد کردید بلکه به وی اجازه ی خروج از کشور دادید ؟ دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را؟!

۲- آقای شریعتمداری! خواست و گفته ی دانشجویان معترض کاملا مشخص و شفاف است. آنها تقریبا به تمامی سیاستهای آقای احمدی نژاد در همه ی عرصه ها اعم از اقتصاد،سیاست خارجی و فرهنگی معترضند. خواستها و سئوالات دانشجویان صراحتا بیان شد. دفتر تحکیم وحدت طی دو نامه و گروهی دیگر از دانشجویان طی یک نامه پرسشهاو انتقادات خود را با ایشان به متمدنانه ترین شکل ممکن در میان گذاشتند . آقای احمدی نژاد اما نه تنها به هیچکدام پاسخ نداد بلکه با بستن راه ورود بر دانشجویان منتقد و سخنرانی برای افراد دستچین شده ای که از خارج از دانشگاه به آنجا آورده شده بودند عملا بی توجهی خود را به خواست دانشجویان و بدیهی ترین اصول دموکراسی نشان دادد. این در حالی بود که جمعیت دانشجویان معترض حداقل دو برابر حاضران در سالن بود. این به معنای بحران جدی عدم مقبولیت آقای احمدی نژاد در دانشگاه است. با طرح اتهامات واهی نمی توان بر این بحران سر پوش گذاشت. برگزاری یک انتخابات آزاد- به معنای واقعی کلمه، یعنی فارغ از دخالت نظامیان و دیگر نهادهای حکومتی- وزرن واقعی آقای احمدی نژاد و حامیان سیاستهای ایشان را در جامعه نشان خواهد داد.

۳- آیا در خواست آزادی بیان در دانشگاه به معنای سر سپردگی به صهیونیستهاست؟ آیا در خواست لغو این همه حکم محرومیت از تحصیل یک خواست صهیونیستی است؟ آیا تقاضا برای بازگشت استادانی چون حسین بشیریه هم سویی با اسراییل است؟ آیا پرسش پیرامون نحوه ی هزینه کردن ۱۲۰ میلیارد دلار درآمد نفتی به معنای فریب خوردگی است؟ آیا انتقاد و طرح پرسش پیرامون سرانجام سیاستهای دولت در پرونده ی هسته ای که ممکن است کیان کشور و کلیت منافع ملی را بر باد دهد به معنای وابستگی به بیگانگان است؟ آیا پرسش پیرامون نحوه ی برخورد دولت در دو سال اخیر با معلمان،دانشجویان و کارگران جرم است؟

۴- پیام اعتراض دانشجویان واضح و صریح بود: در ایران نه آزادی بیان وجود دارد، نه اصول دموکراسی حاکم است و نه حقوق بشر رعایت می شود. برای اثبات این ادعا می توان به توقیف بیش از صد نشریه ، نحوه ی برخورد با دگر اندیشان ، وضعیت سینما و تئاتر، انحصار صداو سیما در دست حکومت، وجود نظارت استصوابی، بازداشت منتقدین،سرکوب احزاب، قوانین نابرابر علیه زنان و دهها مثال دیگر به عنوان مصادیق و مستند این ادعای دانشجویان اشاره کرد آیا شما و آقای احمدی نژاد پاسخی در برابر این مستندات دارید؟ اگر نه ، پس دست از دروغگویی در باب وجود آزادی و دموکراسی در ایران بکشید تا دنیا بیشتر از این به شما نخندد و شما را «هو» نکند. دنیای که دانشجویان ایرانی نه خواستار ستیز که خواهان تفاهم و همکاری با آن هستند.

۵- شما اگر خیلی آزادیخواه هستید متن کامل سه نامه ی منتشر شده خطاب به آقای احمدی نژاد را منتشر کنید تا مردم خود قضاوت کنند. سایر روزنامه ها که به دلیل تحمیل سانسور چنین جراتی ندارند. به راستی اگر در آمریکا دانشجویان خطاب به جرج بوش چنین نامه هایی بنویسند حکومت جرات خواهد کرد مطبوعات را از درج نامه ی دانشجویان منع کند؟ کاری که شما به سادگی می کنید.

۶- تجمع روز دوشنبه(۱۶ مهر) آنگونه که شما و همفکرانتان در پی تبلیغ و القای آن هستید تا بدین وسیله بتوانید زمینه ی سرکوب ساده ی دانشجویان منتقد را فراهم آورید هیچ ربطی به «کمونیستها» نداشت. چنانکه هیچ ربطی به آمریکا و اسراییل هم نداشت. اتفاقا آقای شریعتمداری، شما با تکیه ی مدام به تاکتیکهای لنینی و اعمال شیوه های استالینیستی بیشترین شباهت را به «کمونیستها» دارید. شاید این چیزها را در زمان بازجویی از احسان طبری و دیگر سران حزب توده که کوچکترین محبوبیتی در بین دانشجویان ندارند از آنان آموخته اید.

۷- به شما حق می دهم که پس از یک سال سرکوب مداوم دانشگاه از وقوع تجمعی به این وسعت آن هم در روز حضور احمدی نژاد و علیرغم این همه فشار امنیتی تعجب کنید.۱۶ مهر ۱۳۸۶ در تاریخ مبارزات آزادیخواهانه ی دانشجویان ایرانی ثبت شد. بله آقای شریعتمداری با بگیر و ببند نمی توان همه ی دهانها را بست. حتی اگر همین امروز تمام شرکت کنندگان در این تجمع را زندانی کنید باز هم فردا احمدی نژاد به هر دانشگاه دیگری برود با سئوالات و فریادهای اعتراضی دانشجویان مواجه خواهد شد. در دانشگاه بر خلاف توهمات مالیخولیایی شما و همفکرانتان هیچکس به دنبال انقلاب مخملین نیست. دانشجویان جز «استقلال دانشگاه» و رعایت حق پرسشگری و بیان آزادانه ی عقاید و انتقادات خود و استادانشان چیزی نمی خواهند. آنها در هر شرایطی بر روی این خواستها که حیات دانشگاه و کشور وابسته به آنهاست پافشاری می کنند.

آقا شریعتمداری!

دانشجویان صداها را خوب می شناسند. صدای دموکراسی را به خوبی از صدای فاشیسم تمیز میدهند. بین دفاع از حقوق ملتها و نفی فاجعه ی هولوکاست و یهود ستیزی تفاوت قائل می شوند و حتی تفاوت صدای چکمه ی نظامیان طا لب قبضه ی کامل قدرت با صدای کلام عقلانی سیاستمداران خواهان آزادی و توسعه را خوب از هم تشخیص می دهند. دانشجویان حتی نفاق و دروغگویی مدعیان دین را در رفتارهای متناقض و سالوس وارشان باز می شناسند و بین صدای آنان ومسلمانانی که با رعایت اصول انسانی ، دموکراسی و حقوق بشر را معیار رفتار خویش قرار داده اند فرق می گذارند.

باری، دانشجویان صدای استبداد دینی خشونت ورزی،تروریسم پروری،بنیادگرایی را می شنوند و می شناسند و با قدرت به آن «نه» می گویند.

رییس کل دادگستری استان تهران اعلام کرد: روز گذشته نتایج مقدماتی بررسی‌های انجام شده درباره‌ی دانشجویان بازداشت‌شده دانشگاه امیرکبیر به‌صورت حضوری به رییس قوه قضاییه ارایه شد.

سیدعلیرضا آوایی که از سوی رییس قوه قضاییه مامور به تهیه گزارشی از وضعیت دانشجویان بازداشت‌شده دانشگاه امیرکبیر شده است، در گفت‌وگو با خبرنگار حقوقی ایسنا اظهار داشت که بررسی‌ها از سوی وی انجام شده است.

رییس شورای حفظ حقوق شهروندی در ادامه با بیان این که روز سه‌شنبه نتایج مقدماتی بررسی‌ها را به صورت حضوری به رییس قوه قضاییه منتقل کرده است، خبر داد که در آینده‌ای نزدیک نیز نتایج بررسی‌ها را به صورت کتبی به رییس قوه قضاییه گزارش خواهد داد.

آوایی همچنین درباره تعیین شعب ویژه برای رسیدگی به تخلفات احتمالی انتخاباتی در دادگستری استان تهران گفت که تاکنون شعبی برای این امر تعیین نشده و ان‌شاءالله به‌زودی در این رابطه اقدام می‌شود.

وی با بیان این که تعیین این شعب ویژه در برنامه‌های دادگستری است تاکید کرد که به‌زودی اقدامات لازم در این زمینه انجام می‌شود.

امین بزرگیان از فعالان سابق دانشجویی دانشگاه تهران از سوی شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب به سه سال حبس به مدت ۵ سال تعلیق محکوم شد.

بزرگیان در همین رابطه اظهار داشت: اتهام من در این پرونده که مربوط به حوادث خرداد ۸۲ است تشویش اذهان عمومی، توهین به مقامات نظام و اقدام علیه امنیت ملی عنوان شده بود که از بابت دو اتهام اول تبرئه و در مورد اتهام اقدام علیه امنیت ملی به سه سال حبس تعلیقی محکوم شدم.

وی با انتقاد از اطاله رسیدگی به این پرونده افزود: جای تعجب است که این حکم پس از چهار سال از آن حوادث صادر شده است و با تعلیق ۵ ساله عملا ۹ تا ۱۰ سال به طول خواهد انجامید.

وکیل مدافع بزرگیان پیش از این اتهامات موکلش را اقدام علیه کشور، سنگ پرانی به ماموران نیروی انتظامی و هیاهو و جنجال برای برهم زدن نظم عنوان کرده بود که بزرگیان طی تماسی با ایسنا این موضوع را به این نحو اصلاح کرد.

خانم” روناک صفا زاده” فعال زنان و از اعضای فعال کمپین یک میلیون امضا توسط نیروهای امنیتی در سنندج بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل گردیده است.

خانم “روناک صفازاده” فعال زنان و از اعضای فعال کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز ، صبح روز سه‌شنبه ۱۷ مهر ۱۳۸۶ در سنندج بازداشت شد. نیروهای امنیتی ساعت ۷ صبح با مراجعه به منزل نامبرده ، پس از تفتیش منزل و جمع‌آوری تمامی امضاهای کمپین و ضبط کیس کامپیوتر، وی را به بازداشتگاه اداره‌ی اطلاعات سنندج منتقل کردند.

گفته می شود که نیروهای امنیتی بدون ارائه‌ی هرگونه حکمی وارد منزل شده‌اند و با خانواده “روناک صفا زاده ” با خشونت رفتار کرده‌اند. خانواده‌ی نامبرده از وضعیت فرزندشان هیچ‌گونه اطلاعی ندارند. خانم “روناک صفازاده” دانشجوی فارغ‌التحصیل رشته‌ی گرافیک بوده ودر عرصه‌ی زنان فعالیت داشته و ازاعضای انجمن زنان آذرمهر کردستان بوده اند.

زنستان

اتفاقات رخ داده در روزهای گذشته پیرامون حضور احمدی نژاد در دانشگاه تهران و حواشی ان به نظر من بسیار حائز اهمیت است .

نه به لحاظ سخنانی که از سوی احمدی نژاد مطرح شد و حتی نه به خاطر اتفاقاتی که جلوی کوی دانشگاه افتاد ، بلکه انچه که به نظر من در این جریان اهمیت دارد این است که این اتفاقات باعث شد که چهره های چندگانه و بعضا پارادوکسیکال رییس جمهور نمایان و روشن بشود .

در اینجا چهره نه به معنا و تعبیر فیزیک صورت ، بلکه به معنای نمود های رفتاری و شخصیتی است .چند هفته به عقب برگردیم ، رییس جمهور به امریکا سفر کرده است و در دانشگاه کلمبیا جهت ایراد سخنرانی حضور پیدا کرده است .

بیرون دانشگاه و محل سخنرانی نیروهای تند رو و مخالفان احمدی نژاد ، دانشجویان معترض ، مردم وحشت زده امریکا در خیابان ها ایستاده اند و به نشانه اعتراض گاها عکس احمدی نژاد را اتش می زند و یا با استفاده از تعابیر توهین امیز سعی در بروز مخالفت خود دارند .

داخل سالن دانشگاه هم جو ملتهب است و با سخنرانی رییس دانشگاه کلمبیا عملا جو علیه احمدی نژاد که به عنوان رییس جمهور کشور ایران به انجا سفر کرده است، تغییر میکند. احمدی نژاد شروع به سخرانی می کند ، در ابتدا متذکر می شود که در ایران رسم مهمنان نوازی به این شکل که رییس دانشگاه رفتار کرد نیست و بعد کم کم با سعه صدر ، تهدید موجود در دانشگاه کلمبیا را به نفع خودش تبدیل به فرصت و از ان استفاده کرد .

احمدی نژاد در انجا از مباحثی در مورد صلح ، ازادی ، برابری ، ائتلاف جهانی برای صلح سخنانی را بیان کرد. و اما چند هفته بعد قرار شد در داخل کشور ، در پایتخت و در دانشگاه تهران سخنرانی کند ، با هماهنگی نیروهای اصلاعاتی قرار شد که برای حاضرین کارت تهییه شود و قرار شد که جریان های موجود در دانشگاه برای ورود به جلسه درخواست کارت کنند . جالب است به جز دانشجویان دانشگاه امام صادق و امام حسین به هیچ کس کارت داده نمی شود و در هنگام ورود هم اگر کسی به طورفردی ( نه جریان) تائید و گزینش می شد اجازه حضور در سالن را پیدا می کرد !

قبل از شروع جلسه حضور نیرو های گارد ویژه، نیروهای اصلاعات ، نیروهای ناجا و … فاضای کوی را به شدت امنیتی و مرعوب کننده کرده بودند .از اتفاقاتی که می افتد در هنگام سخنرانی احمدی نژاد صرف نظر می کنم چون اساسا بحث من در مورد اتفاقات و حواشی این سخنرانی نیست .

در هنگام شلوغی های به وجود امده که حاصل امنیتی کردن و ملتهب کردن فضا توسط نیروهای امنیتی است ، از انواع و اقسام گازها برای متفرق کردن مردم استفاده می شود ، باتوم و مشت و لگد هم که جزء لاینفک برخوردهای ناجا و دیگر نیروهای دولتی محسوب می شود .در این جا به تحلیل دو چهره نمایان شده از احمدی نژاد می پردازیم ، چهره های کاملا متفاوت و پارادوکسیکال .چهره اول ، چهره متین ، ارام ، منتطقی و متقل است .

در خارج از کشور و سخنرانی رییس جمهور در دانشگاه کلمبیا با نگاهی به سخنان احمدی نژاد خواهیم یافت که ادبیات سخنان و صحبت های رییس جمهور بسیار شبیه به ادبیات دولت قبل بوده است و حتی در سازمان ملل که پیشنهاد ائتلاف جهانی برای صلح را که مطرح می کند عینا جمله اقای خاتمی را تکرار میکند .زیرا ادبیات استاندارد و پذیرفته در جهان امروز ادبیات موجود در کشور نیست . ثانیا باید توجه داشته باشیم که احمدی نژاد در امریکا خارج از دایره قدرت قرار دارد ، به عبارت دیگر نیروهای امنیتی و اطلاعاتی که مسوول بر قراری نظم سالن و حراست از ریس جمهور در هنگاه حضور در دانشگاه است تحت فرمان احمدی نژاد نبوده اند و مسولیت مدیریت و رفتار با مخالفان در حدود اختیارات احمدی نژاد نبوده است .

اما اتفاقات در داخل کشور کاملا متفاوت از چهره بیرونی ای بود که احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا از خود نشان داد . چهره دوم ، چهره ای عجول ، کم صبر و حوصله و با پارامتر های رفتاری که جز رفتار های کودکانه قرار می گیرد ، نقاب از چهره می اندازد و نمایان می شود .در داخل کشور نیروهای امنیتی و اطلاعاتی تحت فرمان احمدی نژاد هستند ، در نتیجه احمدی نژاد قدرت دارد .

آو با استفاده از قدرت خود از حضور هرگونه نظر مخالف جلوگیری میکند و حتی حضور نیروهای منتقد در خارج از سالن را هم تاب نمی اورد و با استفاده از همان قدرت همه را متفرق میکند ، از طرف دیگر با توجه به حضار جلسه، احمدی نژاد با ادبیات و گفتمان خودش صحبت می کند. باید چهره و افکار واقعی احمدی نژاد را ، چهره ای که در دانشگاه تهران به وضوح و به روشنی نمایان شد، دانست .احمدی نژادی که امروز قدرت را در دست داشت ، همه را حذف کرد ، احمدی نژاد دانشگاه تهران حتی حضور مخالف را در خارج از سالن برگذاری هم تحمل نمیکند و با استفاده از قدرت انها را حذف میکند .

نمودهای رفتاری منتشر شده امروز از احمدی نژاد مبین این نکته است که رییس جمهور شمشیر دو لبه قدرت را به درستی در دست نگرفته است و چون تا به حال این چنین شمشیری را در اختیار نداشته است در وهله اول دیگران و در اخر خود را زخمی خواهد کرد ، زخمی که شاید انچان عمیق باشد که مرهمی برای بهبود این زخم تا سالیان سال پیدا نشود !

در دانشگاه کلمبیا با وجود ان همه فشار و تهدید ، تنها به خاطر بالا بردن ظرفیت درونی نقد پذیری و بالا بردن سعد صدر خود توانست، همه تهدید ها را به فرصت تبدیل کند اما در داخل نه تنها تهدید ها را به فرصت تبدیل نکرد بلکه فرصت های موجود را برای به وجود اوردن فضای گفتگو و بحث با جنبش های دانشجویی را به تهدیدی بزرگ برای خود و دولتش تبدیل کرد .

قطعا اگر امروز احمدی نژاد با منتقدان و مخالفانش رو به رو می شود به سود کشور بود ،تا زمانی که دولت از داخل نقد نشود و به او تذکر داده نشود ، هر گاه به خارج از مرزهای کشور سفر کند باید انتظار رفتارهایی بدتر از رفتارهای دانشگاه کلمبیا را داشته باشد..

به قول معروف اگر دولت از داخل مرزهای کشور ایران مورد تذکر و حتی نقد قرار بگیرد به مراتب برای امنیت ملی و منافع ملی بهتر و کم هزینه تر از ان است که در خارج از مرزهای کشور مورد توهین و استهزا قرار بگیرد . در این صورت دیگر تمامیت یک تمدن ویک فرهنگ زیر سوال نمی رود !

خبرنامه امیرکبیر: احمد قصابان، احسان منصوری و مجید توکلی، سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر پس از ۴ ماه بازداشت در بند ۲۰۹ زندان اوین، امروز، چهارشنبه ۱۸ مهرماه، از این بند به یکی از بندهای عمومی زندان اوین منتقل خواهند شد.

منصوری، توکلی و قصابان در اردیبهشت ماه سال جاری و در پی توزیع ۴ نشریه دانشجویی جعلی که در آن ها مطالب موهنی درج شده بود، به همراه ۵ نفر دیگر از دانشجویان پلی تکنیک، بازداشت و روانه بند ۲۰۹ زندان اوین شدند. علیرغم آن که پیش از بازداشت و در حین بازداشت دانشجویان اصرار بر جعلی بودن نشریات داشتند اما تیم بازجویی با اعمال شکنجه های غیرانسانی فراوان موفق شدند اعترافاتی را به دروغ از این دانشجویان اخذ کنند.

۵ نفر از ۸ دانشجوی بازداشت شده اوایل مردادماه با قید وثیقه از زندان آزاد شدند و سه نفر از آن ها همچنان در بازداشت باقی ماندند. ۵ دانشجوی آزاد شده با نامه نگاری های متعدد به مقامات مسئول در قوه قضاییه و مجلس خواستار رسیدگی به شکنجه خود و دوستانشان شدند، که در پی آن رئیس قوه قضاییه، علیرضا آوایی، رئیس دادگستری استان تهران، را مامور رسیدگی به این امر کرد.

دادگاه رسیدگی به اتهامات سه دانشجوی در بند طی هفته های گذشته برگزار شد و به اتمام رسید. این دانشجویان در دادگاه برای چندمین بار اتهامات انتسابی را تکذیب کرده و اعترافاتی که از آن ها اخذ شده بود را نتیجه شکنجه ها و اذیت و آزارهای تیم بازجویی دانسته بودند. این دانشجویان در حالی که در انتظار صدور رای دادگاه به سر می برند، تا دیشب همچنان در بند امنیتی ۲۰۹ و در یک سلول سه نفره نگه داری می شدند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر این سه دانشجو طی تماسی که شب گذشته با خانواده خود داشتند از انتقالشان به یکی از بندهای عمومی زندان اوین خبر دادند. بندی که قرار است دانشجویان به آن جا منتقل شوند هنوز اعلام نشده است. احمد قصابان، احسان منصوری و مجید توکلی بایستی برای انتقال به یکی از بندهای عمومی زندان اوین به مدت ۲۴ ساعت در قرنطینه بمانند که کار انتقال آن ها تا پایان امروز انجام خواهد شد.

این سه دانشجو همچنین از دیدار خود با علیرضا آوایی، رئیس دادگستری استان تهران، در بند ۲۰۹ در هفته ای که گذشت خبر دادند. از میان مقامات قضایی تا پیش از این فقط رئیس سازمان زندان های کل کشور می توانست وارد بند ۲۰۹ شود، که ورود علیرضا آوایی به این بند در نوع خود اتفاق تازه ای است. به نظر می رسد با ورود رئیس دادگستری استان تهران به بند ۲۰۹ و دیدار با دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در این بند، دور جدیدی از نظارت قوه قضاییه بر آن چه در بند ۲۰۹ زندان اوین اتفاق می افتد، آغاز شده باشد.

بند ۲۰۹ زیر نظر مستقیم وزارت اطلاعات قرار دارد و رفت و آمد مقامات بلندپایه امنیتی و قضایی به این بند غیرممکن است. طی چندین مرتبه بازدید نمایندگان مجلس از زندان اوین، آن ها موفق به دیدار از بند ۲۰۹ نشدند. آوایی پیش از این اعلام کرده بود در راه رسیدگی به مسئله شکنجه دانشجویان امیرکبیر در ابتدا موانعی وجود داشته که این موانع برطرف شده است.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر علیرضا آوایی طی دیداری که با سه دانشجوی تحت بازداشت داشته از آن ها در مورد نحوه رفتار بازجوها، شیوه اعتراف گیری، نوع برخورد نگهبان های بند، شرایط نگه داری آنها و…. از ابتدای بازداشت جویا شده است. منصوری، قصابان و توکلی در این ملاقات ضمن تشکر از پیگیری های آوایی، کلیه شکنجه های انجام شده از سوی تیم بازجویی و انواع و اقسام تضییقاتی که از ابتدای بازداشت علیه آن ها در بند ۲۰۹ اعمال شده را تشریح کرده اند.

دانشجویان آزاد شده هفته گذشته طی نامه سرگشاده ای به رئیس دادگستری استان تهران خواستار آزادی هر چه سریعتر دوستان در بند خود و همچنین انتشار گزارش بدرفتاری های انجام شده با دانشجویان طی مدت بازداشت شدند. همچنین در پی شکایت ۳ نفر از مدیران مسئول نشریات دانشجویی موهن به دادسرای عمومی استان تهران که خواستار شناسایی و مجازات عاملین جعل نشریات خود شده بودند، دادسرا به اداره آگاهی تهران بزرگ دستور داد مظنونین این پرونده را مورد پیگرد قرار دهد.

دومین نامه سرگشاده دفتر تحکیم وحدت به احمدی نژاد در آستانه حضور وی در دانشگاه تهران، ۱۵ مهر
آمادگی دانشجویان برای حضور در جلسه سخنرانی احمدی نژاد بر خلاف تهدیدات شدید امنیتی، ۱۵ مهر
تشنج مقابل سالن سخنرانی احمدی نژاد، سایه سنگین امنیتی بر دانشگاه تهران، ۱۶ مهر
گزارش تصویری ٢، اعتراض به حضور احمدی نژاد در دانشگاه تهران، ۱۶ مهر
گزارش دیلی میل، دیلی تلگراف، لوس آنجلس تایمز، الجزیره، آبزرواتور، رویترز و فرانسه از اعتراضات دیروز دانشجویان به احمدی نژاد
گزارشی از بازتاب عصبانیت حامیان احمدی نژاد از دانشجویان، ۱۷ مهر
گزارش کامل این مراسم همراه با عکس:
خبرنامه امیرکبیر: نیروهای امنیتی از ساعات اولیه صبح امروز در اطراف، مقابل درب ها و داخل دانشگاه تهران حضور گسترده داشته و کوچکترین تحرکات را با دقت زیر نظر داشتند. مدیریت دانشگاه تهران به منظور کنترل هر چه بهتر فضای این دانشگاه در آستانه حضور رئیس جمهور، از نیروهای حراست و انتظامات دیگر دانشگاه های تهران درخواست کمک کرده بود. نیروهای حراست و انتظامات، محمداسماعیل سلمانپور و کوروش دانشیار، دو نفر از دانشجویان امیرکبیر، را پیش از آغاز مراسم از دانشگاه بیرون انداختند. از صبح نیز افراد ناشناس زیادی در محوطه دانشگاه تهران قدم می زنند و داخل دانشگاه کارت دانشجویی افراد را چک می کنند. ساعت ۹:۳۰ امروز نیز افرادی که ظاهر بسیجی داشتند با اتوبوس به داخل دانشگاه آورده شده و مقابل کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، جایی که تالار علامه امینی، محل سخنرانی احمدی نژاد، در آن قرار دارد، پیاده شدند. در حالی که خبرنگاران ساعتی پیش وارد سالن محل سخنرانی شده بودند، بسیجیان از همان لحظه مقابل کتابخانه مرکزی تجمع کرده بودند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر دانشجویان از دانشگاه های مختلف شهر تهران به منظور شرکت در جلسه سخنرانی احمدی نژاد از صبح امروز به پردیس مرکزی دانشگاه تهران مراجعه کرده بودند. در حالی که بخشی از دانشجویان موفق شدند وارد دانشگاه شوند، بخشی دیگر نیز موفق به ورود به دانشگاه نشدند. انجمن سنتی دانشگاه تهران ابتدا تجمعی را مقابل دانشکده ادبیات دانشگاه تهران ترتیب داده بود. برخی از دانشجویان حاضر در صحن دانشگاه با حضور در این تجمع خواستار شکل گیری تجمع مقابل کتابخانه مرکزی، محل سخنرانی احمدی نژاد، شده اند که این مسئله با مخالفت انجمن سنتی دانشگاه تهران مواجه شد. دانشجویان به صورت خودجوش از مقابل دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به سمت کتابخانه مرکزی حرکت کرده و در آن جا تجمع کردند. دانشجویان شعار می دادند «توپ تانک بسیجی، دیگر اثر ندارد»، «حکومت حیا کن دانشگاه رو رها کن»، «دانشجوی زندانی آزاد باید گردد»، «شکنجه دانشجو، محکوم است محکوم است»، «حکومت زور نمی خوایم، پلیس مزدور نمی خوایم»، «دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد»، «محمود احمدی نژاد، عامل تبعیض و فساد» و… .

تجمع ۵۰۰ نفری دانشجویان در محاصره نیروهای امنیتی و دانشجویان بسیجی قرار داشت. نیروهای امنیتی از طبقه بالای کتابخانه در حال فیلمبرداری از تجمع و درگیری دانشجویان بودند. تعداد معدودی از دانشجویان بسیجی با تجمع مقابل کتابخانه مرکزی، پلاکاردهایی در دست داشتند که روی آن ها نوشته شده بود: «مرگ بر انگلیس»، «ما بیداریم» و… بسیجی ها شعار می دادند «مرگ بر آمریکا». بسیجی ها همچنین با فرستادن صلوات و سینه زدن شعار «حسین حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست» را سر می دادند. بسیجی ها چندین بار با دانشجویان که قصد ورود به کتابخانه را داشتند به شدت درگیر شدند و آن ها را مورد ضرب و شتم قرار دادند. در این درگیری لباس های چند نفر از دانشجویان پاره شد و دانشجویان جراحاتی برداشتند. چند نفر از دانشجویان بعد از تجمع به بیمارستان مراجعه کردند. اعضای انجمن سنتی دانشگاه تهران سپس تریبون خود را به مقابل کتابخانه مرکزی انتقال دادند و در آن جا اقدام به برگزاری تریبون آزاد کردند. در این تریبون ابتدا انجمن سنتی اقدام به قرائت بیانیه خود به مناسبت آغاز سال تحصیلی نمودند.

یکی از اعضای انجمن اسلامی دانشگاه تهران در این تریبون گفت: «آقای احمدی نژاد که در دانشگاه کلمبیا ادعا کرده در دانشگاه های ما آزادی وجود دارد باید دوستان ما را از زندان آزاد کند. رئیس جمهور باید پاسخگوی این دروغگویی خود باشد. آقای احمدی نژاد شما باید دانشجویان و اساتید ما را بر سر کلاس های درس بازگردانید. اساتید ما به اتهام توهین به مقدسات از دانشگاه اخراج می شوند، آقای احمدی نژاد شما جزء مقدسات نیستید.» یکی دیگر از اعضای انجمن سنتی دانشگاه تهران در این تریبون گفت: «سه دوست پلی تکنیکی در بند ما باید آزاد بشوند. دانشجو نباید در زندان باشد. ما به صورت مسالمت آمیز می خواهیم از رئیس جمهور سوال بپرسیم، ما حق داریم از احمدی نژاد سوال بپرسیم.» اعضای انجمن اسلامی دانشگاه تهران در ادامه، سخنانی در تایید جمهوری اسلامی و مسالمت آمیز بودن تجمع ایراد کرد که مورد اعتراض عموم دانشجویان قرار گرفت.

در ادامه مجید شیخ پور، از دانشجویان شکنجه شده دانشگاه امیرکبیر در مدت بازداشت در بند ۲۰۹، طی سخنانی گفت: «من برای دانشجویان دانشگاه تهران متاسفم که با ۳۰ هزار دانشجو نتوانستند یک تریبون آبرومند برگزار کنند. چیزی که به ما داده شده یک بوق است نه سیستم صوتی. شیخ پور همچنین گفت از نظر ما برگزار کنندگان این تریبون(اعضای انجمن سنتی)، خود منتسب حاکمیت هستند و نه نمایندگان دانشجویان.» اعضای انجمن اسلامی سنتی دانشگاه تهران در پاسخ به این اظهارات این دانشجوی دانشگاه امیرکبیر با ضرب و شتم مجید شیخ پور او را پایین کشیدند و میکروفون را از دستش گرفتند. در ادامه تریبون محسن سیدین از اعضای قدیمی انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر گفت: «من به نمایندگی از دانشجویان پلی تکنیک می گویم ما علیرغم تمام اختلاف نظرهایی که داریم امروز برای یک هدف اینجا جمع شدیم و آن هم افشاگری علیه دولتی است که خائن به منافع ملی است. احمدی نژاد سال گذشته به پلی تکنیک رفت که در آستانه انتخابات شوراها محبوبیت خودساخته ای را نمایش بگذارد و شوی تبلیغاتی پر کند که دانشجویان امیرکبیر او را مفتضح کردند. من می خواهم وضعیت سه دانشجوی مظلوم پلی تکنیک که الان بیش از ۴ ماه است که به جرم ناکرده در زندان به سر می برند و تحت شدیدترین شکنجه های جسمی و روحی قرار گرفته اند و الان فریادرسی ندارند. مسئولین کشور اعم از سخنگوی قوه قضاییه، رئیس دادگستری فقط در مقابل اجحافی که در حق دانشجویان شده سر تکان دادند و ابراز تاسف کردند ولی هیچ کدام هیچ کاری برای آزادی آن ها انجام ندادند. افراد به اتهام جاسوسی، تجاوز به آب های ایران و… از زندان آزاد شدند و با هدایا به کشور خودشان رفتند. احمدی نژاد باید پاسخ دهد چرا سه دانشجوی امیرکبیر که به خاطر اعتراض و انتقاد به او دارند تاوان می دهند از زندان آزاد نمی شوند؟! آیا گناه آن ها از کسانی که به قول خودتان جاسوس و متجاوزند سنگین تر است؟!» دانشجویان شعار می دادند: «مرگ بر این دولت مردم فریب».

به گزارش خبرنامه امیرکبیر در ادامه تریبون رشید اسماعیلی، یکی از دانشجویان محروم از تحصیل دانشگاه علامه، طی سخنانی گفت: «دکتر سمتی، دکتر شاهنده، دکتر بشیریه و… هیچ گناهی جز استقلال ندارند. آقای احمدی نژاد گفته از شنیدن نام دموکراسی حالش به هم می خورد، من سوالم این است آیا از شنیدن نام حقوق بشر هم حالش به هم می خورد؟! ما امروز باید حرف ها و نظرات یکدیگر را تحمل کنیم. من از برخوردی که اعضای انجمن سنتی با دوستان ما داشتند، واقعا متاسفم.» دانشجویان تجمع کنندگان شعار می دادند: «دانشجو، دانشجو، اتحاد اتحاد». مجید شیخ پور بار دیگر به بالای تریبون آمد و سخنان قطع شده خود را ادامه داد. شیخ پور گفت: «دفتر تحکیم وحدت دو نوبت به آقای احمدی نژاد نامه نوشته، سوالاتی را مطرح کرده، ولی هیچ یک از عموم دانشجویان را اجازه ندادند به داخل سالن سخنرانی برود و سوالات دانشجویان را مطرح کند. فقط بسیجی های حامی خودشان را با دعوتنامه می برند داخل. در تابستان امسال ۲۱ نفر از جامعه دانشگاهی دستگیر شدند، ۴۳ تشکل دانشجویی لغو مجوز شده است، احمدی نژاد باید پاسخ بدهد وقتی در دانشگاه کلمبیا می گوید دانشگاه های ایران آزاد است، این حرف را بر اساس چه مدارکی و چه دلایلی می زند. احمدی نژاد به پلی تکنیک آمد. دانشجویان پلی تکنیک اجازه ندادند حتی دوربین صداوسیما تصاویر دلخواهش را از آن مراسم بگیرد. ما می خواهیم فقط یک نفر از این جمعیت در سالن حضور پیدا کند و سوالات ما را از رئیس جمهور بپرسد.»

در ادامه این برنامه دانشجویان راهپیمایی به سمت درب ۱۶ آذر انجام دادند و در آن جا تجمع کردند. در پی این حرکت نیروی انتظامی بلافاصله گارد ضد شورش مقابل درب دانشگاه مستقر کرد. سپس دانشجویان مطلع شدند اتومبیل حامل احمدی نژاد در حال خروج از دانشگاه است. دانشجویان به سرعت به سمت سردر اصلی دانشگاه تهران حرکت کردند. در حالی که دانشجویان مقابل سردر اصلی تجمع کرده بودند، گفته شد اتومبیل های حامل تیم همراه رئیس جمهور تغییر مسیر داده و از درب دیگری از دانشگاه خارج شد. نیروی انتظامی در انتها با استفاده از اسپری فلفل و گاز اشک آور سعی کرد دانشجویان را متفرق کند.

خبرنامه امیرکبیر: امروز، سه شنبه هفدهم مهرماه، تعدادی از دانشجویان محروم شده از تحصیل دانشگاه علامه طباطبایی مقابل درهای دانشکده های خود تحصن کردند. در این تحصن که ساعت ۱۲ ظهر برگزار شد دانشجویان معترض پلاکاردهایی در دست داشتند که در آنها خواستار پاسخگویی رییس دانشگاه شده بودند و ممنوع الورود شدن خود را غیرقانونی می دانستند.

تعدادی از دانشجویان ممنوع الورود شده قصد ورود به دانشکده های اقتصاد، علوم اجتماعی و ادبیات را داشتند. پس از آنکه اجازه ورود به آنها داده نشد، در مقابل در این دانشکده ها به صورت آرام و بدون سردادن شعاری در مقابل در دانشکده تحصن کردند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر، این تجمع در مقابل در سه دانشکده ادبیات، اقتصاد و علوم اجتماعی برگزار شد و در آن دانشجویان به احکام شدید انضباطی اعتراض کردند. «کاش ما هم دانشجوی کلمبیا بودیم» ، «محرومیت از تحصیل، سهم دانشجوی منتقد از دولت مهرورزی»، «براساس کدام قانون دانشجو را به خانه اش راه نمی دهند؟»، «طبق اصل ۳۰ قانون اساسی تحصیل یک حق است»، «چه کسی پاسخگوی علمکرد غیرقانونی دانشگاه است؟»، «سلب حق تحصیل جرم است» و… از جمله شعارهایی بود که بر روی پلاکاردهای دانشجویان در این تحصن نوشته شده بود.

نیروهای حراست دانشگاه علامه طباطبایی با ایجاد مزاحمت برای دانشجویان مانع از برگزاری تجمع دانشجویان می شدند و از ایستادن دانشجویان بر روی پله ها و کنار درب ورودی دانشکده نیز جلوگیری می نمودند. در دانشکده اقتصاد، حراست دانشگاه با تماس به نیروی انتظامی، خواستار برخورد ماموران نیروی انتظامی با دانشجویان شد.

با هماهنگی حراست، ماموران نیروی انتظامی در دانشکده مستقر گردیده و ضمن تهدید دانشجویان، با برخورد خشن دوربین یکی از دانشجویان را ضبط کردند. مامورین نیروی انتظامی از دانشجویان خواسته بودند تحصن خود را به داخل دانشگاه منتقل کنند، که دانشجویان در پاسخ گفتند به علت ممنوع الورود بودن به دانشگاه، جلوی دانشگاه تحصن کرده اند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر دانشجویان ممنوع الورود دانشکده علوم اجتماعی که در این تحصن شرکت داشتند عبارت بودند از: عسل اخوان، سلیمان محمدی، امیر یعقوبعلی، صادق شجاعی، و شیما فرزاد منش.

مهدیه گلرو عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی که در مقابل این دانشکده در اعتراض نشسته بود، گفت: بنده تنها دانشجوی دانشکده اقتصاد هستم که حکم کمیته انضباطی برایم صادر شده و ممنوع‌الورود هستم؛ از این رو امروز در مقابل دانشکده تحصن کرده‌ام.

موسوی دیگر عضو انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی گفت: ظهر امروز بنده به همراه سه تن دیگر از دانشجویان از دانشکده ادبیات و حقوق در مقابل دانشکده ادبیات با در دست داشتن پلاکاردهایی همچون “خواستار پاسخگویی رییس دانشگاه هستیم” حدود یک ساعت مقابل در دانشکده تحصنی را برگزار کردیم.

همچنین صادق شجاعی عضو انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی در خصوص نتیجه تجدیدنظرخواهی دانشجویان در خصوص احکام سنگین انضباطی صادره گفت: احکام تجدیدنظر عسل اخوان، امیر یعقوب‌علی و شیما فرزادمنش از دانشکده علوم اجتماعی و ارتباطات، بدون تغییر مبنی بر یک ترم تعلیق از تحصیل با احتساب سنوات صادر شده است و حکم تجدیدنظر ماندانا چترچی از دانشکده ادبیات نیز از دو ترم تعلیق از تحصیل با احتساب سنوات به یک ترم تعلیق از تحصیل با احتساب سنوات کاهش یافت. هم‌چنین حکم تجدیدنظر عماد برقه‌ای از دانشکده علوم اجتماعی و ارتباطات مبنی بر یک ترم تعلیق از تحصیل با احتساب سنوات معلق شد و حکم تجدیدنظر رشید اسماعیلی دانشجوی ارشد دانشکده حقوق نیز به صورت دو ترم تعلیق از تحصیل با احتساب سنوات باقی ماند.

این فعال دانشجویی در ادامه خاطرنشان کرد: در حکم تجدیدنظر کتبی رشید اسماعیلی است که با توجه به عدم مشاهده هیچ گونه آثار تنبیه و اصلاح در عملکردتان و با در نظر گرفتن اسناد و مدارک موجود دال بر عدم رعایت مقررات دانشگاه و ایجاد اخلال و وفقه در برنامه‌ها و نظم دانشگاه و ایجاد بلوا و آشوب در دانشگاه حکم کمیته بدوی به اتفاق آرا تایید شد.

وی گفت: ادبیات به کار رفته در این حکم به گونه‌ایست که گویا اعتراض به احکام بدوی صادره به نوعی باید درخواست بخشش از کمیته انضباطی باشد. این در حالیست دانشگاه تابستان تعطیل بوده و گویا عملکرد دانشجویان فعال در بیرون از دانشگاه ملاک حکم‌های تجدیدنظر قرار گرفته است!

گفتنی است با توجه به این که رشید اسماعیلی واحدهای پایانی خود را می گذارند با صدور این حکم انضباطی و پر شدن سنوات تحصیلی، این فعال دانشجویی عملا از دانشگاه اخراج می شود.

غلامعباس توسلی استاد مسلم جامعه شناسی دانشگاه تهران بازنشسته اجباری شد. توسلی که از استادان شناخته شده ایرانی در حوزه جامعه شناسی است روز دوشنبه هفته جاری در شرایطی بازنشسته اجباری شد که به گفته خودش از موضوع هیچ اطلاعی نداشت و در حالی که مشغول فعالیت های دانشگاهی اش بود ناگهان به او اعلام کردند بازنشسته است و دیگر نمی تواند در دانشگاه کرسی تدریس داشته باشد. توسلی در گفت وگویی کوتاه با اعتماد ضمن انتقاد از این رویه گفت؛ بنده به سن بازنشستگی رسیده ام اما اولاً دوست داشتم همچنان به فعالیت هایم در دانشگاه تهران ادامه بدهم و به هیچ وجه تمایلی به بازنشستگی نداشتم و دیگر اینکه بدون اطلاع قبلی فقط به بنده اعلام کردند بازنشسته شده ام.

توسلی تصریح کرد هنوز هم این آمادگی را دارم به کارم در دانشگاه ادامه بدهم و البته این بازنشستگی اجباری و بدون اطلاع قبلی را باید توفیق اجباری قلمداد کرد. البته توسلی در شرایطی از بازنشستگی اجباری و بدون اطلاع قبلی خود خبر می دهد که برخی منابع خبری اعلام کردند در پی امتناع عمیدزنجانی از امضای حکم بازنشستگی برای دکتر توسلی که عضو فرهنگستان علوم نیز هست با فشار وارده از سوی برخی نهادها در حکم بازنشستگی صادره علت این امر درخواست شخصی دکتر توسلی ذکر شده است. به گزارش میزان نیوز دکتر غلامعباس توسلی معروف ترین جامعه شناس ایرانی در داخل و خارج از کشور است که مباحثات متعددی از وی با مطرح ترین جامعه شناسان معاصر نظیر آلن تورن، هابرماس و پی یر بوردیو در نشریات به چاپ رسیده است، از میان بیش از ۳۰ جلد کتاب که توسط ایشان ترجمه یا تالیف شده است بسیاری از آنها به چاپ های متعدد رسیده و در بسیاری از رشته های علوم اجتماعی به عنوان منابع پایه مورد تدریس قرار می گیرد. دکتر توسلی دو سال پیش به عنوان استاد نمونه سراسری در کشور انتخاب شد و در سال ۱۳۸۱ نیز عنوان استاد برگزیده و مدال افتخاری علمی (مدال درجه یک دانشگاه) را دریافت کرد و در سال های ۱۳۸۰ و ۱۳۸۲ نیز به عنوان پژوهشگر برجسته کشور انتخاب و معرفی شد. وی از بنیانگذاران انجمن جامعه شناسی ایران و اولین رئیس این انجمن بوده است. توسلی همچنین مدت ها ریاست دانشکده علوم اجتماعی و گروه جامعه شناسی دانشگاه تهران را برعهده داشته است.

«نظریه های جامعه شناسی»، «جامعه شناسی دین»، «روشنفکری و اندیشه دینی»، «جستارهایی در جامعه شناسی معاصر» و «مشارکت اجتماعی در جامعه» برخی از آثار دکتر توسلی است و آخرین کتاب ایشان تحت عنوان «جامعه شناسی و آموزش و پرورش» در سال جاری منتشر و عرضه شده است. به این ترتیب دکتر توسلی جدیدترین استاد دگراندیشی است که به جرگه بازنشسته ها پیوسته اما بازنشسته هایی که به اجبار کرسی تدریس را در دانشگاه رها می کنند ضمن اینکه تمامی این استادان به گروه فکری خاصی تعلق دارند که چندان قرابتی با تفکر حاکم ندارند و از منتقدان جدی دانشگاهی به شمار می آیند.

وکیل مدافع محمدرضا رضایی گرکانی و رسول بداقی از محکومیت موکلانشان از سوی شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب به حبس تعلیقی خبر داد.

هوشنگ پوربابایی در گفت‌وگو با خبرنگار حقوقی ایسنا با بیان ابلاغ احکام صادره برای این دو عضو کانون صنفی معلمان اظهار داشت: رسول بداقی به اتهامات اقدام علیه امنیت ملی، ‌اخلال در نظم عمومی و تمرد در مقابل پلیس محاکمه شد و در رابطه با اتهام اقدام علیه امنیت ملی به دو سال حبس که به مدت دو سال معلق شده محکومیت یافت.

وی افزود: همچنین موکل در رابطه با اتهام اخلال در نظم عمومی و تمرد در مقابل پلیس به لحاظ فقد دلیل قانونی تبرئه شد.

پوربابایی با بیان این‌که محمدرضا رضایی گرکانی به اتهام اقدام علیه امنیت داخلی محاکمه شده بود، گفت:‌ بر اساس رای صادره موکل به سه سال حبس که به مدت سه سال تعلیق شده، محکوم شد.

وی در پایان گفت: ظرف مهلت قانونی نسبت به احکام صادره در دادگاه تجدیدنظر اعتراض کرده و درخواست تبرئه موکلان خود را مطرح می‌کنم.

سرور گرامی و مبارز نستوه جناب آقای مهندس عزت الله سحابی در مصاحبه با روزنامه اعتماد در مورخ ۵/۰۷/۱٣٨۶ فرموده اند: “به خاطر دارم در سال ۷٨، میزگردی در حسینیه ارشاد با حضور عباس عبدی، اکبر گنجی و آقای مرعشی و بنده برگزار شد. آقای گنجی در آن میزگرد خیلی زود داغ شده بود. من منظورم این نیست که آقای گنجی امروز از اصول خود عدول کرده، بلکه منظورم این است که جوان بودن آنها و نیز فقدان تجربه‌های عمیق سیاسی، آنان را زود دچار سرخوردگی می‌کند و دیدید که برخی از آنان چگونه از صحنه مبارزه ملی کنار رفتند. آقای گنجی و افشاری به راحتی از صحنه مبارزه ملی کنار رفتند و دخالت خارجی را یک راه حل جدی می‌دانند، در حالی که یک مبارز باتجربه ملی به سادگی به این نتیجه نمی‌رسد.”

از آنجاییکه ایشان در این مصاحبه بنده را مورد اتهامی ناروا قرار داده اند و چنین اتهامی برای من تبعات امنیتی و حیثیتی دارد و به راحتی می تواند دستمایه برخورد های سیاسی – قضایی و ترور شخصیت شود، لذا لازم دانستم نکاتی به شرح زیر بیان کنم. با توجه به ابعاد و زوایای گوناگون بحث و ارتباط این اتهامات با گفتمانی که در خصوص چگونگی برخورد و تعامل با “خارج و خارجی” در عرصه عمومی ایران جریان دارد، ناگزیر مطلب طولانی شد.

بسی مایه تعجب و حیرت بود که شخصیتی چون مهندس سحابی، چنین اتهام سنگینی را متوجه من نمایند. به سابقه آشنایی و مصاحبت دیرین، انتظار چنین عملی از سوی ایشان که یکی از اخلاقی ترین سیاستمداران حال حاضر ایران هستند را نداشتم و درک نکردم که با توجه به سابقه دوستی و روابط خانوادگی، اگر چنین نظری داشته اند چرا تا حال حتی یک بار با من مطرح نکرده اند و به یک باره به صورت عمومی اتهاماتی بی اساس را متوجه من کردند.

قطعا اگر جناب مهندس، شبهات و دغدغه های شان را با توجه به وجود کانال های متعدد تماس به اینجانب انتقال می دادند و نیز توضیحات من را می شنیدند، کار به اتهام زنی بدون استناد نمی رسید.
در مصاحبه مذکور آقای مهندس مشخص نکرده اند که معیارهای داوری ایشان در خصوص خروج اینجانب از صحنه مبارزه ملی چه بوده است تا بهتر بتوان به بحث و گفتگو پرداخت.

من در شرایطی ایران را ترک کردم که شروع دوباره اعمال گزینش سیاسی و محکومیت به محرومیت از کلیه حقوق اجتماعی، امکان ورود به دانشگاه های داخلی و اشتغال را از من سلب کرده بود. همچنین از سالیانی پیش برنامه داشتم که برای ادامه تحصیل به خارج بیایم اما روند حوادث و زندان ها آن را به عقب انداخت.

در حال حاضر نیز اولویت و دغدغه اصلیم به پایان رساندن تحصیل در دوره دکتری است و همانطور که در ایران فقط به دنبال مدرک و شغل نبودم در اینجا نیز رسالت اجتماعی ام را ادامه دادم و در این مدت نیز در حد بضاعت مانند ایامی که در داخل فعالیت می کردم، در راستای دفاع از حقوق مردم و منافع ملی میهن کوشیده ام.

همانگونه که بارها و بارها گفته ام من بر اساس دعوت یک سازمان غیردولتی در ساختمان کنگره آمریکا شرکت کردم و سخنانی در خصوص حقوق بشر در ایران ایراد نموده و به صراحت با جنگ و مداخله نظامی مخالفت کردم. بنده هیچگاه در کنگره آمریکا حضور نیافتم و تاکنون نیز با هیچ نماینده کنگره، یا سنا و اساسا دولتمردان آمریکا گفتگو نداشته ام. البته این کار را مشروط به اینکه در خدمت منافع مردم ایران باشد، دارای اشکال نمی دانم اما خود چنین کاری را انجام نداده ام.

آگاهان به امور می دانند که چنین برنامه هایی در فضای سیاسی آمریکا شایع و متداول است که سازمان های غیردولتی و اندیشکده ها در ساختمان کنگره به عنوان خانه مردم آمریکا، برنامه برگزار می کنند و از عده ای هم دعوت می کنند. من هم در برنامه فوق شرکت کردم تا در حد توانم کمک کنم تا تصویری درست از واقعیت های ایران ترسیم شود و در نتیجه از رویارویی خسران بار بین آمریکا و مردم ایران جلوگیری شود. این مسئله اساس همه فعالیت های سیاسی ام در آمریکا تاکنون بوده است.

این برنامه به لحاظ شکلی شبیه کنفرانس برلین بود که هم بنده و هم آقای مهندس سحابی در آن حضور داشتیم و تاکنون نیز آقای مهندس سحابی از آن حضور ابراز پشیمانی نکرده اند. در آن کنفرانس هم یک نهاد غیردولتی آلمانی مجری مراسم بود، منتها در برخی جلسات اعضاء حزب سبزها به عنوان حاکمیت وقت آلمان حضور، داشتند و سخنرانان نیز نکاتی را در خصوص وضعیت جامعه ایران بیان کردند تا سیاست مداران آلمانی بهتر با واقعیات ایران آشنا شوند و در نتیجه سازگاری سیاست های شان با منافع ملی ایران بیشتر شود.

اما مرکز ملی دموکراسی که به مدت یک سال در آنجا حضور داشتم، یک سازمان غیردولتی، مستقل و فراجناحی است که در زمان ریاست جمهوری رونالد ریگان برای بسط دموکراسی در جهان پایه گذاری شده است. بودجه این مرکز سالانه از کنگره آمریکا مستقل از جریان حاکم بر آن(اعم از چپ و راست یا جمهوری خواه- دموکرات) تامین می شود. در اصل حکم انجمن خیریه ای را دارد که سالانه بخشی از مالیات مردم آمریکا وقف کمک به جریانات دموکراسی خواه در کل دنیا می شود. این بنیاد هیئت مدیره مشخصی دارد که مسئول اتخاذ تصمیمات آن هستند. اعضاء کنگره و دولت آمریکا هیچ نقشی در تصمیم گیری های این مجموعه ندارند. این مرکز یک بخش تحقیقاتی دارد که سالانه تعدادی فرصت مطالعاتی به پژوهشگران و فعالانی که در زمینه گسترش و بسط دموکراسی در سرتاسر دنیا فعالیت می کنند، اهدا می شود. این بخش نظام گزینش شفاف و مشخصی دارد، که داوطلبان باید ابتدا ثبت نام کنند و پروژه تحقیقاتی مشخصی را در چهارچوب مطالعات دموکراسی ارائه دهند. سپس افراد برتر در یک فرایند رقابتی توسط کمیته علمی انتخاب می شوند و به مدت حداکثر یک سال فرصت می یابند تا پروژه تحقیقاتی خودشان را انجام دهند. بنده هم مطابق این رویه از این فرصت مطالعاتی برخوردار شدم. پروژه اینجانب نیز بررسی چالش های گذار به دموکراسی در ایران بود که به تشریح موانعی غیر از مخالفت نظام سیاسی حاکم چون قرائت رسمی و مسلط از دین، مشکلات فرهنگی و اقتصاد متکی به نفت پرداختم. تمامی این مراحل به صورت شفاف و علنی انجام شد و مفاد پروژه تحقیقاتی اینجانب نیز بر روی وب سایت این موسسه موجود هست که قابل دسترسی برای همگان است. بنده نیز اولین کسی نبودم که در این مرکز حضور یافتم. پیش از من افرادی چون خانم هاله اسفندیاری، رامین جهانبگلو، خانم مهرانگیز کار، سیامک نمازی و دکتر حسین بشیریه از این فرصت مطالعاتی بهره مند شده بودند. لازم به ذکر است که کمک هزینه پرداختی نیز در حد گذران زندگی در طول دوره مطالعاتی است.

در طول دوران تحقیق نیز کاملا آزاد بودم و هیچکس در این موسسه چیزی را بر من تحمیل و یا دیکته نکرد و اساسا رویکرد آنها دوری از پیش داوری و برخوردهای سیاسی بود.

فعالیت تحقیقاتی در این بنیادهای فکری و سیاسی در آمریکا امری متداول است و افراد متعددی و از جمله شخصیت های دانشگاهی و وابستگان به برخی از گروه های سیاسی داخل نیز از آن استفاده کرده و می کنند.

همچنین اینجانب در صدای آمریکا به عنوان مصاحبه شونده در بخش های تحلیلی حضور پیدا می کنم و نه مسئولیتی و نه نقشی در برنامه ریزی و سیاست های این رسانه دارم. همانگونه که مجری در هر برنامه اعلام می کند که نظرات میهمانان، نقطه نظرات شخصی آنها است. مواضع صدای آمریکا هم لزوما مورد تایید بنده نیست. من با توجه به انحصار خبری حاکم بر فضای ایران و مخاطب بالای این رسانه که پر بیننده ترین رسانه خارجی در ایران است، آن را تریبونی موثر و مفید برای بیان نظراتم در چهارچوب افزایش آگاهی های اجتماعی و دفاع از حقوق مردم ایران می دانم و همان مطالبی را بیان می کنم که در ایران نیز می گفتم.

این رسانه قبل از من بوده و بدون من هم خواهد بود، من معتقدم که بهتر است فعالانه از ظرفیت این رسانه در راستای بهبود منافع ملی، جریان آزاد اطلاعات و گسترش دموکراسی در ایران استفاده نمود. همانگونه که اکنون بسیاری از فعالان سیاسی و اجتماعی مرتب با صدای آمریکا مصاحبه می کنند. ارزیابی و برآوردی که هم تاکنون در اقشار مختلف مردم و بدنه افکار عمومی داشته ام، از بازتاب مثبت برنامه ها حکایت دارد.

حال اگر نفس شرکت در صدای آمریکا مورد اعتراض است که برخی از نیروهای ملی- مذهبی و اصلاح طلب نیز در مصاحبه ها شرکت می کنند. اگر هم حضور متناوب هفتگی من محل اشکال است، در پاسخ باید گفت وقتی نفس شرکت در برنامه ای ایراد نداشته باشد، دیگر تعداد دفعات حضور هم علی القاعده مشمول این داوری خواهد شد و اگر هم امری منفی باشد که دیگر فرقی نمی کند چه یک بار عملی خطا را انجام داد چه چند بار، نتیجه یکسان است.

استفاده از رسانه های خارجی برای بیان نظرات، دلیلی بر خروج از مبارزه ملی نیست. همانگونه که استفاده از رسانه های خارجی در دوران مبارزات پیش از انقلاب در چهارچوب عمل ملی می گنجید. چه کسی می تواند نقش رادیو بی بی سی را در پخش نظرات آقای خمینی و پیروزی انقلاب اسلامی انکار نماید. رسانه های خارجی در طول سالیان گذشته نقش موثری در روشنگری پیرامون نقض حقوق بشر و مهار رفتار سرکوب گرانه حکومت داشته اند.

البته می دانستم که این فعالیت ها، هزینه های خاص خودش را هم دارد و می تواند دستمایه کسانی قرار گیرد که همواره مترصد تخریب من با انواع و اقسام روش ها بوده اند. ولی به مانند گذشته به خاطر باورها و اعتقاداتم آنها را به جان خریدم از جمله سیل اتهامات دروغ و ناجوانمردانه ای که تاکنون بر علیه اینجانب آگاهانه و یا ناآگاهانه سرازیر شده است. از حقوق های صدهزار دلاری گرفته تا دریافت خانه، بورس تحصیلی، کار در وزارت خارجه آمریکا و وابستگی به انواع و اقسام گروه های سیاسی که بعضا در تضاد با یکدیگر هستند!

کسانی که تجربه زندگی در امریکا را دارند، بخوبی می دانند که در این ام القری جهان سرمایه داری، یک دلار هم خارج از قاعده و قانون به کسی نمی دهند چه برسد به خانه و حقوق آنچنانی!

البته بخش اعظم این اکاذیب خنده دار از سوی نهادهای امنیتی و رسانه ای حکومت طراحی و پخش می شود. اما از آقای مهندس سحابی که خود قربانی ترور شخصیت و اتهام زنی های بلادلیل بوده و هستند، انتظار نداشتم که تحت تاثیر این برچسب زنی ها و انتساب های ناروا قرار گیرند.

مگر سال ها ایشان به عنوان عضوی از دولت موقت متهم به وابستگی به استعمار جهانی نبودند! مگر زنده یاد مهندس مهدی بازرگان و دکتر یدالله سحابی به دلیل تاکید بر ضرورت برقراری روابط عقلانی و عادی با غرب در چهارچوب منافع ملی و دفاع از لیبرالیسم، با چماق جاده صاف کنی امپریالیسم تخریب نشدند! فراموش نکرده ایم که آقای دکتر یزدی ناجوانمردانه، سال ها به دلیل داشتن گرین کارت، عامل سیا و دولت آمریکا خوانده نمی شدند! مگر ماهنامه ایران فردا با مدیر مسئولی آقای مهندس سحابی متهم نبود که پایگاه دشمن و بیگانه است!

آقای مهندس سحابی خوب به یاد می آورند که ۷ سال پیش در ماه رمضان در بازداشتگاه ۵۹ سپاه چگونه تحت فشار بودیم تا همین اتهامات بی پایه را گردن بگیریم و اعتراف کنیم که یا در توطئه های گوناگون آمریکا شرکت داشته و یا تحت تاثیر و هدایت آن بوده ایم! شما را وادار کردند که آن نامه کذایی را بنویسید و از تماس مقامات آمریکایی با خود در زمینه براندازی نظام سیاسی و تجزیه ایران خبر دهید!!

متاسفانه عادت اتهام زنی بدون استناد در بین نخبگان سیاسی که به قول دوست عزیز، آقای اکبر گنجی از ویژگی های جوامع استبداد زده است، ناخواسته فضایی را فراهم می کند تا ساختار سلطه بهره خود را ببرد و آدمیان را قربانی سناریوهای امنیتی خود کند، بگونه ای که مبارزان یکی پس از دیگری با روش های گوناگون به دست دوست و دشمن از صحنه خارج شوند.

بعید می دانم آقای مهندس سحابی دوری فیزیکی از وطن و زندگی در خارج از قلمرو کشور را موجب خروج از عرصه مبارزه ملی بدانند و یا مبارزه را به مرزهای جغرافیایی کشور محدود کنند. چون اولا به لحاظ منطقی چنین مدعایی درست نیست و با واقعیت های تاریخی ایران و جهان همخوانی ندارد و در ثانی اگر این منطق غلط را بپذیریم، کثیری از دوستان سابق و فعلی آقای مهندس سحابی به ناگزیر از افتخار “مبارزه ملی” محروم می شوند.

عمده رجال خوش نام و دوران ساز تاریخ معاصر ایران مدتی به دلایل اجباری و یا کسب دانش و تحصیل در خارج از کشور بوده اند. مگر دکتر مصدق مدتی را در خارج صرف تحصیل نکرده بود! یا پدر بزرگوار ایشان دکتر یدالله سحابی و مهندس بازرگان.

دکتر علی شریعتی به عنوان ایدئولوگ جریان ملی – مذهبی،سال ها در خارج از کشور تحصیل و مبارزه نمود و برخی از چهره های شاخص ملی – مذهبی نظیر دکتر ابراهیم یزدی، دکتر غلامعباس توسلی، دکتر رضا رئیسی طوسی و… سال ها در اروپا و آمریکا مشغول زندگی و مبارزه بودند.

از سوی دیگر رفتار ظالمانه حکومت که پی آن بر تن آقای مهندس سحابی و یاران ایشان نیز کشیده شده است، ناگزیر حکم به جلای وطن خیل بی شماری از هموطنان داده است که یا برای حفظ جان و حقوق اولیه خویش رنج سفر را بر خود هموار کرده و یا از سر مشکلات لاعلاج اقتصادی، فقر و بن بست های فرهنگی و اجتماعی راهی خارج شده اند. بر خلاف نظر آقای حجاریان، اکثریت آنان “وطن پرستان چمدانی” نبودند، بلکه از سر اجبار در غربت سکنی گزیدند و در آتش فراق وطن می سوزند و می سازند.

چنانچه خود من در تمام این دوران دور از وطن که امیدوارم به زودی به اتمام برسد، لحظات بسیار دشواری را پشت سر گذاشته ام و حتی برای لحظه ای میهن و ملت را از یاد نبرده ام.

آقای مهندس سحابی که انسان متدینی است و همواره به ایشان به عنوان الگوی دینداری خالصانه و رحمانی نگریسته ام، بهتر از اینجانب از فضیلت هجرت در قران کریم و تعالیم اسلامی آگاه هستند. خداوند هجرت را برای کسانی که در زیر ظلم و ستم هستند، توصیه می کند و آن را مایه رشد و رستگاری می داند و حتی بر مومنان نهیب می زند که از آنها سئوال خواهد شد که چرا به حکومت جور تمکین کردند و در حالی که زمین خداوند بزرگ است، در ارض الله الواسعه هجرت نکردند.

حتی خداوند هاجروا را مقدم بر بر جاهدوا می آورد.

در شرایطی که عدالت و انصاف از مملکت رخت بر بسته است و روز به روز بیدادگری حکومت افزایش می یابد، جایی برای سرزنش کسانی که کشور را ترک کرده اند، نمی ماند.

تاریخ معاصر ایران و جهان گویای نقش موثر فعالیت های خارج از کشور به عنوان پشتیبان و مکمل کوشش های نیروهای داخل کشور بوده است. از تلاش های ایرانیان مقیم باکو، کلکته، لندن در نهضت مشروطه گرفته تا کنفدراسیون دانشجویان خارج از کشور، انجمن های اسلامی دانشجویان و نیروهای اپوزیسیون در اروپا، آمریکا و آسیا در جریان انقلاب بهمن ماه ۵۷، همه گویای حضور موثر خارج نشینان در تحولات داخلی است. در عصر اصلاحات نیز ایرانیان خارج از کشور یاریگر جنبش اصلاحات بودند.

بنده قبول دارم که نقش اصلی را نیروهای داخلی بر عهده دارند و موقعیت جغرافیایی در کیفیت و اثرگذاری فعالیت سیاسی نقش دارد، منتها این بدان معنی نیست که فضای خارج از کشور خالی از ظرفیت مثبت بر شمرده شود و یا بگونه ای تلویحی فعالان خارج از کشور به خیانت و بی توجهی به اصول مبارزه ملی متهم شوند.

بخصوص همانگونه که تجارب جهانی مانند انقلاب اکتبر شوروی نشان می دهد، اپوزیسیون خارجی نقش مهمی در تغییر حکومت های دیکتاتوری و تحولات سیاسی داشته است.

مبارزه ملی یعنی تلاش برای بهبود وضعیت و رفاه ایرانیان، تحقق حقوق آنها و تامین منافع ملی و سرزمینی ایران. بدیهی است بزرگترین هدف مبارزه ملی و مخاطب آن نیروهای اقتدار گرا و ضد ملی داخلی و زورمداران و برتری طلبان خارجی هستند. اما من هم چون مهندس بازرگان در مسیر مبارزه ،استبداد را بر استعمار اولویت می دهم. سلطه خواهی خارجی محصول استبداد داخلی است. خصوصا که حکومت های غیر مردمی به راحتی برای بقاء خود در مقاطع حساس سرمایه ها و منابع ملی را به دولت های قدرتمند خارجی پیشکش کرده اند. حکومت های ملی دموکراتیک سدی مستحکم در برابر زیاده خواهی های قدرتمندان خارجی هستند. بنابراین اولویت در مقطع فعلی تلاش برای همگرایی نیروهای تحول خواه در مبارزه بر علیه استبداد و فاشیسم داخلی است.

آقای مهندس سحابی در جای دیگر من را متهم کرده اند که رسما دخالت خارجی را پذیرفته ام! از آنجاییکه دخالت خارجی عمدتا به معنای دخالت نظامی و وابستگی به خارجیان در تعیین سرنوشت کشور، تعبیر و تفسیر می شود، لذا این ادعا تهمت گزافی است که از ایشان توقع نمی رفت. من در تمامی سخنرانی ها و نوشته هایم به شدت با برخورد نظامی، تکرار تجربه های عراق و افغانستان در ایران و هرگونه مداخله ای که بخواهد در حق انحصاری تعیین سرنوشت مردم ایران خللی وارد کند، مخالفت کرده ام. و اساسا من در موقعیتی نبوده و نیستم که بخواهم مخاطب چنین مسائلی قرار گیرم. من ، در اینجا فعالیتی به غیر از مصاحبه ها و نوشته هایم ندارم، نه با دولتمردی خارجی مذاکره کرده ام ، نه توجه ام را صرفا بر مخاطبان خارجی متمرکز نموده ام.

اما آقای مهندس سحابی به خوبی می دانند که کشور ایران از دیر باز تا کنون به دلیل موقعیت سوق الجیشی ، دروازه غرب و شرق و ویژگی های مردمانش در کانون توجه جهانیان بوده است.. اکنون ایران مسئله اول جهان بوده و جامعه جهانی و از جمله آمریکا با آن درگیر است. در چنین شرایطی وظیفه ملی حکم می کند تا هر کس و گروه در حد توانش بکوشد تا از تحمیل هر گونه ضرر و زیان بر ایران جلوگیری شود. البته مراد از ایران ، مردم ایران هست نه حکومت آن که بیشترین تضاد و تعارض را با معیار های ملی دارد.

امروز حکومت ایران در کنار آنکه مشکلی جدی برای مردم ایران و نیروهای تحول خواه هست، از نگاه دولت های خارجی نیز معضل محسوب می شود. در مقطع کنونی، دنیا پذیرای جمهوری اسلامی هسته ای نیست و راهکار نظامی را به عنوان آخرین اقدام برای عقب نشینی حکومت ایران از ماجراجویی اتمی، در نظر دارد.

بنابراین فشار های خارجی ضمن آنکه تهدید است، قابلیت آن را دارند که به فرصت نیز تبدیل شوند. در این میان عملکرد نیروهای خوش فکر، مترقی و میهن دوست تعیین کننده است تا با نفی دوگانه جنگ و سازش با حکومت راه سومی را بگشایند که بهبود دموکراسی و حقوق بشر در ایران را هدف قرار دهد. سیاست تهاجمی ، تنش آفرینی و ماجراجویی های حاکمیت به ماهیت اقتدارگرا و غیر دموکراتیک آن بر می گردد که مجبور است بقاء خود را در بحران سازی دنبال کند.

ما از آقای مهندس سحابی آموخته ایم که دول قدرتمند خارجی در تاریخ معاصر همواره به سازش با دولت های غیر ملی پرداخته و برای منافع زود گذر اقتصادی، منافع مردم ایران را قربانی کرده اند. حال اگر کسی بیاید و مطابق قوانین و کنوانسیون های بین ا لمللی و اعلامیه جهانی حقوق بشر از جهانیان بخواهد تا با بازنگری در روش های گذشته ، فقط از دریچه نگرانیها و منافع خود برخورد نکنند , بلکه دستیابی موثر و پایدار به منافع خود را در پیوند با خواسته ها و حقوق جنبش دموکراسی خواهی و مسالمت آمیز مردم ایران جستجو کنند ، از چهارچوب فعالیت ملی خارج شده است؟

در واقع خاستگاه جنگ ، بن بست موجود در مذاکرات هسته ای است و بدون ارائه راه حل برای آن نمی توان خطر جنگ را بر طرف کرد. صرف محکوم کردن جنگ به جایی نمی رسد و قبح در کنار حکومت غیر مردمی و حاکمیت پادگانی- امنیتی قرار گرفتن، نیز کمتر از همسویی با اراده های جنگ طلبانه خارجی نیست.

رفع خطر جنگ و صلح طلبی بگونه ای که امتیاز آن عاید حکومت نشود و مردم ایران برنده آن باشند نیازمند تحرک عمل نیروهای تحول خواه در همسو کردن فشار های خارجی با خواسته های داخلی است.

در این میان جلب توجه بازیگران خارجی به سرمایه گذاری و هدایت فشارهای هدفمند به مسئله دموکراسی در ایران و مرز بندی با جریانات جنگ طلب که هم می تواند شبح برخورد نظامی را دور کند ، هم برنامه های هسته ای ایران در مسیری قرار گیرد که تهدیدی برای جهانیان نباشد و هم منفعت مردم ایران تضمین شود، روایت مناسب و موثری از مبارزه ملی است.

مسئله اصلی امروز ایران دموکراسی است که پیش نیاز توسعه اقتصادی ، تحقق منافع ملی، تحکیم امنیت ملی و تمامیت ارضی است. هر حرکت در صحنه عمل بنا به استعداد و ظرفیتی که برای تسهیل دموکراسی و پر کردن شکاف ملت- دولت فراهم می کند، دارای قابلیت برای دور کردن تهدید های داخلی و خارجی است. بر عکس آنکه عده ای غیر منصفانه، تحریمیان در انتخابات ریاست جمهوری گذشته را مشتاقان تانک های آمریکایی معرفی کردند !، کسانی که جنبش اصلاحات را به بن بست رساندند و راه حل های شان در انتظار معجزه از سراب صندوق های رای، ظرفیتی برای رفع انسداد ندارد ،نا خواسته مسیر جنگ را هموار کرده و می کنند.

تنها برنامه هایی که اقتدارگرایان را از مصادر اصلی قدرت به حاشیه براند، دست مافیای قدرت و ثروت را کوتاه کند و معضلات حقوق بشر را کاهش دهد، می تواند میهن و ملت را از گردنه پر آشوب کنونی به سلامت عبور دهد. نه اینکه کسانی با فرصت سوزی و مماشات با اصحاب قدرت ، حاشیه امنیت برای نیروهای افراطی فراهم کردند تا برنامه های ماجراجویانه هسته ای خود را پیش بردند و هم اینک کشور را در آستانه مخاطرات ویرانگری قرار داده اند.

بدیهی است مخاطب قرار دادن غرب اعم از سازمان ها ، نهادها، گروه ها و دولت های خارجی و متقاعد کردن آنها نسبت به منفی بودن گزینه جنگ و رویارویی نظامی و هدایت فشار ها بر جمهوری اسلامی به منظور پایان دادن به رفتار های ناقض حقوق بشر و اجرای تعهدات الزام آور جهانی به معنای بدیلی برای مبارزات داخل و مردم ایران نیست بلکه در تداوم و تکمیل کننده آن است.

برونزایی و درونزایی به منشاء و خاستگاه حرکت و عوامل شکل دهنده ارتباط می یابد .” درونزا ” یعنی عامل تعیین کننده و فرجام یک موضوع توسط اجزاء درونی آن تحقق یابد .این امر به معنی انحصار در منابع داخلی نیست .تاثیرگذاری هر عامل خارجی به شرط آنکه همسو با عوامل داخلی بوده و در تصمیم گیری مستقل آنان اخلالی ایجاد نکند ، نافی درونزایی نیست .” برونزایی ” معطوف به حرکتی است که ریشه در در داخل ندارد و از محیط خارج به درون القاء می شود .همچنین مرز بین درون و برون یک مرز مطلق و منفصل نیست .بلکه رابطه ای متقابل و دیالکتیک بین آنها برقرار است .اساساٌ دنیای امروز به صورت یک شبکه ارتباطی در آمده است و سرنوشت هر کشور به میزانی با مناسبات پیچیده و پارادایم های جهانی گره خورده است . امروز هیچ ملتی خود را در زمینه های علمی ، فنی ، اقتصادی ، صنعتی ، فرهنگی ،تجاری و … بی نیاز از استفاده از دستاورد های دیگر کشور ها نمی داند و تکیه صرف بر منابع داخلی موضوعیت ندارد .

درونزایی را لزومانمی توان به مرزهای ملی محصور نمود .ظهور مفاهیمی چون جامعه مدنی جهانی و شهروند جهانی دیگر ارتباط بین ملت ها وفعالین جامعه مدنی را از حالت تک بعدی دولت ها خارج کرده است .هر شهروندی در هر نقطه دنیا رسالت خود را در کمک به دیگر شهروندان برای رسیدن به معیار های انسانی تعریف شده در جامعه مدنی جهانی می داند و دولتها در این سرمشق جدید موظف هستند که برای برقراری اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر در تمامی کشور های دنیا بکوشند . تحولات حقوق بشر در قرن بیستم حاوی دو نکته مهم بود :

معامله ای که دولت با اتباع خود می کند دیگر مانند گذشته مورد بی اعتنایی دیگران نیست و چنین نیست که حقوق بین الملل خود را در این زمینه کاملا بی طرف و بیگانه احساس کند.

یک معیار بین المللی در بالای سطح معیار های ملی وجود دارد که رفتار دولت ها در داخل قلمرو حاکمیت با آن سنجیده می شود. این معیار های جهانی بر معیار های داخلی و حتی بر قوانین اساسی هر یک از دولت ها تفوق و حاکمیت دارد .

کوفی عنان دبیر کل سابق سازمان ملل متحد در سخنانی که به مناسبت آخرین اجلاس حقوق بشر در قرن بیستم گفت، تاکید دارد ” کمیسون می تواند با افتخار اعلام کند که معمار ساختار بین المللی حقوقی است که ما امروز داریم … بگذارید صریح بگویم هر چند سازمان ملل از دولت های عضو تشکیل شده است ولی اهداف و حقوق ملل متحد که سازمان ملل متحد برای حمایت از آن ها ایجاد شده ، حقوق ملت هاست و تا وقتی من دبیر کل هستم سازمان ملل نهادی خواهد بود که حقوق بشر را همواره در مرکز فعالیت های خود قرار خواهد داد .هیچ دولتی حق نخواهد داشت برای نقض حقوق و آزادیهای اساسی ملت خویش ، خود را در پشت حاکمیت ملی مخفی نماید ”

برخورد دولت کانادا در صدور حکم بازداشت برای قاضی مرتضوی که منجر به خروج زود هنگام او از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد شد، مثالی بسیار کارگشا است. آیا حمایت از اقدام دولت کانادا در تعقیب قانونی کسی که دست هایش به اذیت و آزار و سلب حقوق کثیری از کوشندگان سیاسی و اجتماعی ایرانی آلوده بوده و به قصاب مطبوعات مستقل ایرانی در دنیا شهره است، عملی غیر ملی است؟ و چون کانادا کشوری بیگانه و مرتضوی دارای شناسنامه ایرانی است ، درونزایی حکم می کند که دخالت دولت کانادا را رد کنیم! و بگوییم به شما ربطی ندارد و ما خود در چهاردیواری کشور مسئله را حل و فصل می کنیم!

نه تنها فرایند جهانی شدن ،جامعه مدنی جهانی ، شبکه ای شدن مناسبات بین المللی ، انفجار اطلاعات ، سست شدن مرزهای فیزیکی و گسترش ارتباطات رسانه ای ومجازی ، نارسایی منطقی را نمایان می سازد که دورنزایی را متضمن اکتفای صرف به منابع داخلی و بی توجهی به ظرفیت های جهانی و خارجی می داند. بلکه نگاهی به تاریخ معاصر نیز از عدم تطابق این منطق با واقعیات تاریخی پرده بر می دارد . به عنوان مثال می توان به عملکرد قوام السلطنه اشاره کرد که با بهره گیری از اولتیماتوم آمریکا استان آذربایجان را حفظ کرد، مگر نه معلوم نبود که در حال حاضر این استان چه فرجامی پیدا می کرد و آیا روسیه همانند ۱۷ ایالت جدا شده در قراردادهای گلستان و ترکمنچای این استان را نیز از میهن جدا نمی کرد !

آقای مهندس سحابی به عنوان کسی که در جریان حوادث سالیان آخررژیم پهلوی و آغاز انقلاب اسلامی بوده است ، بهتر به اهمیت تاثیر سیاست فضای باز جیمی کارتر در تسریع انقلاب آگاه هستند. آیت الله خمینی در نوفل لوشاتو در حالی که هنوز رهبری ایشان بر انقلاب از سوی مردم و نیروهای انقلابی مسجل نشده بود ،با تعداد زیادی از سیاستمداران و مقامات خارجی و از جمله آمریکائی ها ملاقات و مذاکره کردند. همزمان هم آقایان مهندس بازرگان، مرحوم آیت الله بهشتی ، آیت الله مطهری ،مهندس امیرانتظام و …. با مقامات سفارت آمریکا در تهران مذاکره و رایزنی می کردند.

برخی از یاران و نزدیکان آیت الله خمینی که بعد از انقلاب مصدر امور شدند ، با بودجه دولت وقت عراق رادیو فارسی زبان راه انداخته بودند ، آن هم در شرایطی که روابط بین ایران و عراق در حالت صلح مسلح بود و دولت وقت عراق سودای جداکردن شط العرب را در سر می می پروراند!

یا گروهی دیگر، پول و امکانات دولت های شوروی، چین و لیبی را پشتوانه اقدامات انقلابی خود کرده بودند.
در این میان سئوالات جدی مطرح است که آیا در نبود حمایت جامعه جهانی از آیت الله خمینی و مهیا کردن تریبون های تبلیغاتی برای ایشان در نوفل لوشاتو ، آیا سیر حوادث بگونه ای دیگر رقم نمی خورد ؟ آیا بدون توافقات نشست گودالوپ ، امکان پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۵۷ میسور بود ؟ اگر رادیو بی بی سی به پخش سخنرانی ها و پیام های آیت الله خمینی نمی پرداخت آیا ایشان می توانستند به سهولت با مردم ایران رابطه برقرار کنند و به آن درجه معروفیت در جامعه ایران برسند ؟ وآیا اکنون در غیاب حساسیت های جامعه جهانی در زمینه حقوق بشر ، فشار ها و برخوردهای ناقض حقوق بشر در ایران گسترش نیافته و نمی یابد ؟

رجال ملی و خوشنام ایران در تاریخ معاصر عمدتا کسانی هستند که با درک درست و واقع بینانه از مسائل سعی می کردند حتی المقدور با برآوردی دقیق از توانائی ها و محدودیت ها ، نقطه تعادل بین منافع داخلی و شرایط و نیاز های جامعه جهانی را پیدا کنند و از این طریق منافع ملی را بهتر تحقق بخشند .

امروز پارادایم” دهکده جهانی” باعث شده است تا انسان ها خود را مقیم جهانی واحد بدانند و علاوه بر هویت ملی ، هویتی جهانی نیز برای خود تعریف کنند که فارغ از تمایزات نژادی، زبانی، قومیتی و مذهبی در تلاش برای رسیدن به جهانی بهتر و برخوردار از کرامت، عدالت و آزادی است. امروزه گرایش غالب در افکار عمومی بین الملل به جهان به مثابه خانواده ای واحد می نگرد که عام گرایی ستون فقرات این خانواده است. گسترش مجاری ارتباطی اینترنتی نیز باعث شده است تا به شکلی غیر ارادی ،اتفاقات در هر کشوری بازتاب جهانی نیز پیدا کند و شهروندان جهانی نسبت به وقایع کشورهای دیگر مسئولیت پیدا کنند و هر جا عملی مغایر با موازین انسانی دیدند، واکنش نشان دهند. همانگونه که اخیرا در اتفاقات ناگوار در برمه و دارفور شاهد بودیم. آیا باید به خاطر اینکه مسائل این دو ناحیه امور داخلی هسستند ، این واکنش های جهانی به جنایات رخ داده را محکوم کنیم؟

از دیگر سو مرز بین داخل و خارج زمانی معنای مناسب پیدا می کند که کرامت و حقوق انسان ها محترم شمرده شود نه اینکه فقط حوزه سرکوب و چپاول حکومتی را مشخص کند. بازخوانی تاریخ ایران به روشنی نشان می دهد که مقاومت مردم ایران در برابر اقوام مهاجم تابعی از پیوستگی حکومت های حاکم با آنها بوده است.

آرمان های انسانی و حقوق بشر اموری فراملی هستند و توجه به این مسئله در فضای روشنفکری و سیاسی ایران ضروری است ، تعامل با روشنفکران، فعالان جامعه مدنی، نمایندگان مردم، سازمان های مدنی و حرفه ای خارجی و برخورد فعال در برقراری ارتباط با جهان خارج ،منبع ارزشمندی را برای جنبش دموکراسی خواهی ایران فراهم می کند و به همین دلیل هم حکومت به هر لطایف الحیلی می کوشد تا دیوار برلینی بین داخل و خارج ایجاد کند و امکانات خارجی را فقط به صورت انحصاری در اختیار بگیرد.

اهمیت این مسئله زمانی بیشتر می شود که بدانیم غرب به شکل عام و آمریکا به شکل خاص تصویری یگانه و واحد ندارد. مجموعه متنوعی از نیروها و جریانات وجود دارند که تعامل و رقابت های آنان سیاست غرب را تشکیل می دهن. اینگونه نیست که هیئت مدیره واحدی بر دنیا حکم می راند و سیاست ها از قبل تعیین شده اند. جامعه سیاسی و مدنی آمریکا بزرگ تر از آن است که تصور شود همه چیز تحت تاثیر سیا است و اراده واحدی بر آن حکم می راند. این ویژگی به نوبه خود مزیت داشتن رابطه فعال با خارج را نمایان می سازد که می توان از شکاف ها و پراکندگی دیدگاه های موجود برای حصول بهتر به منافع ملی استفاده کرد.

در کل داشتن رابطه فعال و خوب با خارج در چهارچوب منافع ملی و قرار گرفتن در جایگاهی مناسب در مناسبات بین المللی، نقشی کلیدی در دکترین امنیت ملی کشور دارد. نتیجه انزوا و دور شدن از قافله پیشرفت جهانی، محرومیت و عقب ماندگی بیشتر است و همین وضعیتی نابسامان کنونی است که مایه شرمساری ایرانیان در جهان است.

در اینجا از این فرصت استفاده می کنم و انتقاد خود را به نسل مهندس سحابی و نسل های قبل تر آن بیان می کنم که فکر می کنم این انتقاد ، انتقاد نسل من هم است.

آقای مهندس محصول این غرب ستیزی و برخورد خصمانه با آمریکا در چهارچوب نظریه تقلیل گرایانه امپریالیسم برای کشور چه بوده است؟ کافی است که به مرزهای پیرامون کشور نگاه کنیم، که دوبی الان کجا است و ترکیه چگونه به پیشرفت اقتصادی رسیده است! کشور های اروپای شرقی چگونه اقتصاد شان را متحول کردند! چین مائوئیستی چگونه با گشودن مرزها به پیشرفتی معجره گونه دست یافت.

سخن من این نیست که کورکورانه از جهان غرب دنباله روی کنیم یا وابسته به آمریکا شویم .یا امریکا و دیگر دول غربی دلسوز مردم ما هستند .صد البته آنها منافع خود را دنبال می کنند. تاکید من این است که به جای تضاد و خصومت به سمت رابطه عزت مندانه و گفتگوی انتقادی پیش رویم و تمرکز را بر روی پیشرفت و توسعه از طریق مشارکت در فرایند های جهانی و سازگاری با نظم بین الملل قرار دهیم.می توانیم ضمن انتقاد به برخی از سیاست های قدرتمندان جهانی ، با آنها به گفتگو و تعامل نشست.

آقای مهندس شما در همین مصاحبه تعداد سال های فعالیت و برخورداری از پشتوانه ۵۰ سال مبارزه و چشیدن سرد و گرم روزگار را مزیت قلمداد کرده اید که بنده هم داشتن تجربه و پختگی را مفید می دانم اما آن را مطلق نمی کنم. آقای مهندس بسیاری از شخصیت های مهم تاریخ در دوران ماقبل میانسالی نقش های خویش را بر زمانه زده اند. لنین در سن ۵۴ سالگی مرد، بلر در ۴۰ سالگی نخست وزیر انگلستان شد، اسکندر در ٣۲ سالگی جهان گشایی کرد. بایکو معمار جنبش اعتراض به آپارتاید در آفریقای جنوبی در سن ۲۲ سالگی در زندان مرد که کار های او بعدا الهام بخش نلسون ماندلا شد.کلینتون در ۵۰ سالگی بازنشسته شد.کوروش هخامنشی در ۵۰ سالگی تمامی فتوحاتش را انجام داد. بابی ساندز در عنفوان جوانی، قهرمان ملی ایرلند جنوبی شد.

در ثانی درستی و حقیقت سخن مهم است خواه از جوان صادر شده باشد یا پیر. اگر کسانی هم از دوران اصلاحات ذوق زده شدند ، قطعا قابل مقایسه با دوران انقلاب و شیفتگی به آیت الله خمینی نیست که با مطالعه جزوه ولایت فقیه ایشان به راحتی روزهای تیره و دشوار آینده قابل پیش بینی بود که خیلی از نیروهای سیاسی را نابود و یا خانه نشین کرد. یا ذوق زدگی هنگام طرح جبهه دموکراسی و حقوق بشر در انتخابات ریاست جمهوری گذشته که عده ای هنوز اسیر آن هستند و کسانیکه قرار بود همه مشکلات ایرانیان را بر طرف کنند و به سلب حقوق محذوفین جامعه پایان دهند، پس از گذشت دو سال هنوز از تشکیل یک جبهه سیاسی عاجز هستند.

آقای مهندس بهتر است که دستاورد های دوران طولانی مبارزه خود را بیان کنید تا جوانان بهتر بتوانند از آن بهره بگیرند. اما اگر مراد جمهوری اسلامی است که باید گفت الاسلام سلاما. و از این زاویه نسل من طلبکار نسل شما است.

آقای مهندس یکی از مشکلات جریان شما نبود جوانگرایی در سطوح تصمیم گیر است. کم سن ترین نیروهای شما ،جوانان دوران انقلاب هستند. این مسئله نقش زیادی در وجود شکاف بین شما و مطالبات جامعه جوان ایران ایجاد کرده است.

بالا بودن میانگین سنی در بین نخبگان سیاسی ایران که فی نفسه نه امری است مثبت و نه منفی ، بیشتر ریشه در “سهراب کشی” در فرهنگ سیاسی ایران دارد و مفاد مصاحبه شما در فضیلت بخشیدن به شمار سال های فعالیت سیاسی ، برگ تایید دیگری بر این سهراب کشی است که مجال عرض اندام به جوانان نمی دهد.

فراز دیگر سخن شما تکرار ادعای اصلاح طلبان حکومتی در محکوم کردن دیدگاه های رادیکال به انفعال و خروج از صحنه است. آقای مهندس اصلاح طلبی در شکل امید بستن به انتخابات ها و فتح نهاد های انتخاباتی یک شکل از سیاست ورزی است و نمی توان مخالفین با آن را به کناره گزینی متهم کرد. مبارزه مسالمت آمیز اشکال گوناگون دارد. کسانی که در سالیان اخیر بر اصلاحات ساختاری تاکید کرده اند اگر نگوییم بیشتر ولی قطعا کمتر از دیگران فعال و آماج فشار ها و تضییقات حکومت نبوده اند. این انحصار طلبی است که ما فقط شیوه و روش سیاسی خود را معیار فعالیت و یا انفعال تعریف کنیم. آن هم در شرایطی که ناکامی این شکل سیاست ورزی در تحقق مطالبات مردم ، نیاز های توسعه ای و توانایی در تسهیل گذار به دموکراسی آزموده شده است و از دیگر سو با اندکی تسامح بتوان نام مبارزه بر آن نامید.

اما در اینجا لازم می دانم بحث دیگری را مطرح کنم . آقای مهندس در مورد شما مطمئن هستم که چنین نظری ندارید اما ممکن است برخی از وابستگان به جریان شما ، اینجانب را مقصر عدم اقبالشان در جنبش دانشجویی بدانند. در پاسخ باید بگویم این تصور اشتباه است چرا که تمایلات جنبش دانشجویی به عنوان نماینده نسل جوان کشور فراتر از آن است که بخواهد تحت تاثیر فردی چو من باشد. مشکل جریان شما عدم تحول در ایدئولوژی، مبانی فکری و روش های سیاسی است. آقای مهندس نمی شود یک حرف و ایده را برای چند دهه به شکلی یکسان تکرار کرد و به تغییرات جامعه و خواسته های نسل های جدید توجه نکرد .هر جریان سیاسی اگر نتواند خود را متناسب با زمانه بازسازی کند ، لاجرم راهی موزه خواهد شد.

آقای مهندس با شما موافقم که در جمع ادوار انجمن اسلامی دانشگاه تهران بر حفظ هویت در انجمن های اسلامی دانشجویان تاکید کردید. اما آقای مهندس هویت امر ثابتی نیست و سیر دگردیسی خودش را دارد. هویت دانشجوی مسلمان نوگرای امروز با هویت موسسان انجمن های اسلامی بسیار متفاوت است. حتی با توجه به شتاب گرفتن تغییرات نسلی، نمی توان انتظار داشت آنها در مسیر فعالان سال های اخیر نیز گام بگذارند.

من بسیار خوشحالم که ادوار انجمن اسلامی دانشگاه تهران شما را برای سخنرانی دعوت کردند. کسانی که تا دیروز دعوت از شما را مصداق خروج انجمن های اسلامی از دایره اسلام و انقلاب می دانستند و می گفتند شما از نااهلان انقلاب هستید که به جمع خودی ها راه ندارید. فراموش نکرده ام که هنگام حضور شما در اعتراضات کوی دانشگاه تهران در تیر ماه سال ۷٨ چگونه این جماعت می خواستند مانع سخنرانی شما شوند و چگونه سال ها فراکسیون مدرن دفتر تحکیم وحدت را به خاطر دعوت از شما و همفکرانتان در برنامه های دانشجویی، آماج حمله قرار می دادند و امروز بدون هرگونه توضیحی در مورد عملکرد گذشته، این بار حضور شما را دستمایه حمله دیگری به اکثریت کنونی دفتر تحکیم وحدت کرده اند. آقای مهندس از آنجاییکه من شما را به جوانمردی می شناسم، لذا انتظار نمی رود در چنین برنامه هایی، هم صدا با کسانی شوید که چماق تکفیر “غیر اسلامی بودن” را بر نسل کنونی انجمن های اسلامی فرود آورده اند. نسلی که تداوم تباری هست که پای شما را پس از یک دوره فترت به جمع انجمن های اسلامی دانشجویان و حضور در مجامع دانشگاهی باز کرد و تاوان آن را با سال ها زندان، شکنجه، تهمت و محرومیت های گوناگون بر جان خرید.

شما اگر انتقاد و نصیحتی دارید تریبون ها و فضاهای دیگری وجود دارند که بهتر می توانید رابطه برقرار کرده و تاثیر گذار باشید.

قطعا دغدغه شما متفاوت با پاره ای داعیه داران سیاسی است که امروز فریاد وا اسلاما برای انجمن های اسلامی دانشجویان سر می دهند. اسلامیت برای آنها مشابه کلیت جمهوری اسلامی ابزاری برای کسب و حفظ قدرت سیاسی است و مشکل آنها با فعالان کنونی انجمن های اسلامی دانشجویان، بیش از آنکه ناشی از نگرش های مذهبی باشد، به تفاوت نگرش سیاسی دانشجویان و عدم تبعیت آنها از نسخه های حضرات بر می گردد.

همانگونه که آقای تقی رحمانی اخیرا قریب به مضمون گفته اند: “هر کسی اگر اشتباهش را نپذیرد، قابل اطمینان و اعتماد نخواهد بود” من هم منتظر اقدام شما خواهم بود. اگرچه چون همیشه خود را نیازمند ارشادات و نصایح شما می دانم و ذره ای از ارادت قلبی ام به شما کاسته نخواهد شد.

در انتها، سخن را با این شعر به پایان می برم:
هزار نقش زمانه برآورد و نبود
یکی چنان که در آیینه تصور ماست.

وضعیت اعدام در ایران، گزارش سال ۲۰۰۷

به مناسبت ۱۸ مهر (۱۰ اکتبر)، روز جهانی مبارزه برای لغو حکم اعدام

مقدمه

به مناسبت هیجدهم مهر (۱۰ اکتبر) روز جهانی مبازره با اعدام و در جهت انعکاس اخبار نقض گسترده، مستمر و برنامه ریزی شده حقوق بشر در ایران، “فعالین ایرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امریکای شمالی” گزارش سالانه خود را پیرامون وضعیت اعدام در ایران به شرح زیر به اطلاع عموم می رساند.

این گزارش در برگیرنده مشخصات افرادی است که در فاصله زمانی مهر ماه ۱۳۸۵ (اکتبر ۲۰۰۶) تا شهریور ۱۳۸۶ (سپتامبر ۲۰۰۷) در ایران حکم اعدام در مورد آنها صادر و یا اجرا شده است. اطلاعات مندرج در این گزارش عمدتاً مبتنی بر اخبار خبرگزاریها، روزنامه ها و سایت های خبری متفاوت داخل کشور و برخی منابع خارج از ایران است. با توجه به سانسور خبری حاکم بر منابع داخل کشور و عدم انتشار و یا انتشار ناقص خبرهای مربوط به اعدام شده گان و محکومین به اعدام؛ این گزارش منعکس کننده بخشی از موارد اعدام در ایران است.

گزارش موجود حاوی دو لیست “اعدام شده گان” و ” منتظرین اجرای حکم اعدام” به شرح زیر است:

اعدام شده گان (لیست شماره ۱):

مجموعاً حکم اعدام ۲۶۵ نفر در فاصله زمانی یاد شده به اجرا در آمده است. که نسبت به سال قبل ۱۴۰ درصد افزایش را نشان میدهد.
۳ نفر از آنها زن هستند.
۳۴ نفر زندانی سیاسی بوده اند. که تعداد آنها حدود شش برابر سال قبل است.
اعدام در ملاء عام نسبت به سال گذشته بیش از دو برابر افزایش داشته است که به ۱۰۰ مورد بالغ می گردد.
یک نفر از محکومین به اعدام در ملاء عام سنگسار شده است.
از ۷۷نفر از اعدامیان که سنشان در این گزارش آمده است؛ ۴۷ نفر آنها تا ۳۰ سال سن و ۳۰ نفر آنها از ۳۰ سال به بالا هستند. بالاترین سن فرد اعدام شده ۶۵ سال است.
اطلاعات در باره هویت ۵۷ نفر از آنها بطور ناقص بدست آمده است.

منتظرین اجرای حکم اعدام (لیست شماره ۲):

۲۱۸ نفر منتظر اجرای حکم اعدام هستند، که حکم اعدامشان در فاصله زمانی این گزارش صادر شده است. ضمناً طبق اطلاعات بدست آمده، حکم اعدام ۳۹ نفر دیگر - که از سالهای پیش حکم اعدام دریافت کرده بودند - مجدداً به تایید دیوان عالی کشور رسیده است. قابل ذکر است که اسامی این افراد در این لیست موجود نیستند.
نسبت تعداد صدور احکام اعدام در مقایسه با سال قبل ۶۰ درصد افزایش داشته است.
۱۱ نفر به سنگسار محکوم شده اند .
۲۶ نفر از آنها زن هستند.
۵ نفر زندانی سیاسی اند.
از میان ۹۸ نفر که در مورد سنشان اطلاعاتی موجود بوده است؛ ۴ نفر زیر ۱۸ سال سن، ۶۳ نفر بین ۱۸ تا ۳۰ سال و ۳۱ نفر بالاتر از ۳۰ سال سن دارند. لازم به ذکر است که ۷ نفر هنگام ارتکاب جرم زیر ۱۸ سال سن داشته اند.
اطلاعات در باره هویت ۷۶ نفر از آنها بطور ناقص بدست آمده است.

برای بازدید از گزارش کامل آدرس زیر را کلیک کنید:
http://www.komitedefa.org/text/Ga۰۷.pdf

ihrnena@gmail.com
۱۳۸۶/۰۷/۱۸
۱۰/۱۰/۲۰۰۷
فعالین ایرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امریکای شمالی

خانواده های مجید توکلی،احمد قصابان و احسان منصوری طی رنجنامه ای افشاگرانه خطاب به آیت الله هاشمی شاهرودی ،آنچه را که در زندان بر این سه دانشجو رفته است را آشکار نمودند.در این نامه که با گذشت ۸۰ روز از بازداشت این سه نفر نوشته شده است به آزارهای جسمی و روانی که در زندان رخ داده است اشاره شده و از قوه قضاییه درخواست پیگیری این وضعیت شده است.

متن این نامه به شرح زیر می باشد.
بسمه تعالی
لایحب الله الجهر بالسوء من القول الا من ظلم

ریاست محترم قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران
جناب آقای هاشمی شاهرودی
با سلام و تحیت
این چهارمین نامه ای است که پس از گذشت حدود ۸۰ روز از بازداشت فرزندانمان خطاب به حضرتعالی می نگاریم.
همان طور که می دانید طی نامه های گذشته نگرانی خود را نسبت به آزار و اذیت جسمی و روحی فرزندانمان در جهت گرفتن اعتراف از آنان به گناه ناکرده اعلام نمودیم و از حضرتعالی درخواست نمودیم به عنوان عالی ترین مقام قضایی کشور مانع از تحقق چینن روندی شوید.هم اینک از جمع هشت دانشجوی زندانی ۵ تن از آنان آزاد شده ند و سه عزیز ما همچنان در زندان می باشند.

جناب آقای شاهرودی
طی این مدت طولانی هر آنچه از وضعیت فرزندانمان در زندان شنیدیم،هیچ نگفتیم و به امید عدالت دستگاه قضایی و آزادی دلبندانمان لب بر هر سخن شکوه آمیز فرو بستیم ، اما امروز پس از دو جلسه ملاقات و آزادی ۵ دانشجوی دیگر با شنیدن آنچه که بر فرزندانمان در سلول های انفرادی بند ۲۰۹ رفته است از امروز مهر سکوت را شکسته و آنچه که بر آنها رفته است را به شرح زیر به استحضار می رسانیم:
آزارهای روانی :
۱- بازجویی طولانی مدت (۲۴ ساعت مداوم) توسط یک تیم ۷ نفره و نیز بازجویی های گاه و بیگاه شامل نیمه های شب
۲- ارائه اخبار کذب بر دستگیری ،ضرب و شتم و آزار اعضای خانواده و همچنین اخباری مبتنی بر بیماری(سکته قلبی) و انتقال اعضای خانواده به بیمارستان
۳- پخش صداهای آزار دهنده در سلول در زمان استراحت به طوری که مانع خوابیدن دانشجویان می شده است.
۴- توهین های شدید و سخیف به فرد و اعضای خانواده
۵- اهانت به دانشجویان و رفتار نا مناسب توسط نگهبانان بند ۲۰۹
۶- تهدید های مختلف اعم از تهدید به قتل و ضرب و جرح شدید و تهدید به آزار رساندن به اعضای خانواده
۷- ارائه احکام مجعول مانند حکم اخراج والدین از محل کار ، حکم قطعی شلاق ( ۸۰ ضربه ) برای فرد
۸- فرستادن دانشجویان به سلول افراد خطرناک
۹- دادن وعده ی آزادی و تحویل کلیه وسایل دانشجویان دربند و سپس بازگرداندن آنها به سلول انفرادی
آزار های جسمی :
۱- ضرب و شتم شدید توسط هفت بازجو به صورت هم زمان که به بیهوشی و انتقال فرزندانمان به
بهداری بند ۲۰۹ منجر شده است .
۲- ضربه با پا به بازوها ، سینه ، پشت و … ضرب و شتم با مشت و لگد به سر و صورت و پا ها به صورتی که در اثر ضربه دانشجویان از روی صندلی سقوط کرده یا به شدت به دیوار برخورد می کردند .
۳- ضربه زدن روی دستبند به صورتی که آثار کبودی و تورم تا هفته ها روی دست آنها بوده است .
۴- نگهداری در سلول هایی با اندازه های کوچک بطوریکه امکان راه رفتن دراز کردن پا در آن نبوده است
۵- نگهداری در سلول هایی بدون زیر انداز و هیچگونه وسیله دیگری
۶- اجبار به ایستادن متوالی طولانی مدت (۴۸ ساعت )
۷- استفاده از کابل و شلاق برای ضرب و شتم
۸- خواباندن دانشجویان روی زمین و اذیت و آزار توسط تیم هفت نفره باز جویی از جمله فشار بر سر و صورت با پا ، ایستادن روی پا ها و کمر و نشستن روی پشت و کمر.
۹- اجبار به ایستادن روی یک پا بصورت متوالی به مدت طولانی ( ۱۸ ساعت ) .
۱۰- پرتاب کردن و هل دادن به صورتی که به دیوار برخورد کنند
۱۱- ندادن غذا به مدت ۴۸ ساعت .
۱۲- ضرب و شتم شدید حین انتقال به زندان به صورتی که مسئولین بند ۲۰۹ از تحویل گرفتن فرد اجتناب می کردند .
۱۳- اجبار دانشجویان به خواندن مقالات موهن با صدای بلند به طور مداوم و پس از آن اجبار به نوشتن آن مطالب و مقالات از حفظ
۱۴- ممانعت از ویزیت دانشجویان توسط پزشک بند و استفاده از دارو های مورد نیاز
۱۵- اجبار به انجام حرکات طاقت فرسا به مدت طولانی از قبیل نشستن و بلند شدن متوالی ، خم شدن و گرفتن مچ پا و …

جناب آقای شاهرودی
کلمه کلمه آنچه که در بالا آمده است همچون تیری بر قلب ما نشسته است وباز هم این سوال را تکرار می کنیم که مگر یک جوان ۲۲ ساله توان تحمل چه میزان شکنجه و فشار را دارد،گرچه چنین فشارهایی آن هم طی ۸۰ روز برای هیچ کس قابل تحمل نیست .و بازاین سوال را مطرح می کنیم که آیا اعترافاتی که از طریق بدست آید قابل قبول است؟به چه علت دستگاه امنیتی تلاش دارد در حالی که چند جوان مسلمان خود توهین به ائمه(ع) و حجاب را محکوم می کنند با زور به آنها القا نماید که نشریات موهن را منتشر نموده اند و به زور از آنها اعتراف بگیرد.هدف از بررسی این پرونده یافتن حقیقت و ممانعت از تکرار مجدد چنین اتفاقاتی بوده است و یا متهم کردن چند دانشجوی بی گناه به هر قیمت.
آن چه روی داده است آنچنان با قوانین اساسی ،حقوقی، شهروندی ونیز دین و اخلاق فاصله دارد،که دیگر نه جایی برای شکوه کردن از نقض قانون ودین و اخلاق است و نه نایی برای ما برای تکرار مکررات پیشین.تنها این را می دانیم که هر آنچه که در زندان تحت عنوان اعتراف از فرزندانمان اخذ شده است تحت شدید ترین فشارهای روحی و جسمی که به بخشی از آنها در بالا اشاره شد بوده است و هیچ یک از این اعترافات را قبول نداریم و سخنانی از آنها قابل قبول است که در فضای آزاد و بیرون از زندان گفته شود.

جناب آقای شاهرودی
ما و فرزندانمان در انتظار اقدام عدالت جویانه جنابعالی هستیم تا بار دیگر بارقه امید به اجرای عدالت در دلهای سوخته مان روشن شود و باور کنیم که دانشجویان نخبه این کشور که آینده سازان فردای کشورند نه به چشم دشمن و نامحرم و مزاحم که به عنوان میراث داران فردای ایران نگریسته می شوند و هرگز به کسی اجازه داده نمی شود که آنان را به گناه ناکرده متهم کند و تحت فشار وادار به اعترافشان نماید.
بی شک همه ما در پیشگاه خداوند قادر متعال ، وجدان خود و نگاه ناظر مردم پاسخگوی همه اعمال خود خواهیم بود.درخواست ما از جنابعالی آن است که با پی گیری های ویژه، ضمن پایان این روند در بررسی پرونده نشریات دانشجویی جعلی در یکی از زیرمجموعه های دستگاه قضایی اجازه تضییع حق عزیزان دربندمان را ندهید و دستور آزادی آنان را صادر فرمایید.
با تشکر و تجدید احترام

خانواده های سه دانشجوی زندانی :مجید توکلی،احمد قصابان،احسان منصوری

جزئیات تکان دهنده دیگری از شکنجه دانشجویان بازداشت شده فاش شد

یک منبع آگاه جزئیات بیشتری از شرح شکنجه دانشجویان بازداشت شده دانشگاه امیرکبیر جهت اعتراف گیری از ایشان فاش کرد. گفته می شود برخی از این موارد ابتدا در رنجنامه والدین احمد قصابان، مجید توکلی و احسان منصوری ذکر شده بود که بنا به ملاحظاتی در نهایت از این نامه حذف شد.

شنیده ها حاکی از آن است که دانشجویان بازداشت شده مورد انواع و اقسام آزارهای جنسی قرار گرفته اند. بازجوهای وزارت اطلاعات در طول مدت بازجویی، دانشجویان را به شیوه های مختلف مورد اذیت و آزارهای جنسی قرار می دادند. به عنوان نمونه دانشجویان را به پشت روی زمین می خواباندند و لباس هایشان را از تنشان خارج کرده و به شیوه های مختلف مانند بطری نوشابه، تخم مرغ داغ و… آن ها را مورد تهدید قرار می دادند. شدت ضرب و شتم و شکنجه های روحی روانی دانشجویان به حدی بوده که صدای گریه و ناله های ایشان از اتاق های بازجویی و سلول های انفرادی به گوش دوستانشان که در اتاق های بازجویی یا سلول های مجاور قرار داشتند می رسیده است. در اثر آزار و اذیت دانشجویان توسط تیم بازجویی و برخی از نگهبان های بند ۲۰۹ زندان اوین چند نفر دانشجویان در طول مدت بازداشت دست به خودکشی زده اند که آثار این عمل هنوز روی بدن آن ها قرار دارد.

گفتنی است دانشجویان بازداشت شده به صورت مداوم از برخی از اعضای بسیج دانشگاه امیرکبیر و کارکنان اداره کل فرهنگی به عنوان عامل اجرایی جعل نشریات دانشجویی و علیرضا رهایی، رئیس دانشگاه امیرکبیر، به عنوان مسئول این قضیه نام می بردند که به محض نام بردن از دکتر رهایی و اعضای بسیج به شدت از سوی بازجویان مورد اذیت و آزار قرار می گرفتند.

گزارش ها حکایت از آن دارد که دانشجویان بازداشت شده در عین حال که توسط یک تیم ۷ نفره در نیمه های شب بازجویی می شدند و طول زمان بازجویی گاها به بیش از ۱۲ ساعت می رسیده، در تمام طول این مدت اجازه صرف غذا یا نوشیدن آب نداشتند. مگر در مواردی که دانشجویان زیر شکنجه های طاقت فرسا بیهوش می شدند که بازجوها به کمک بهیاران بند ۲۰۹ اوین در حدی که دانشجویان دوباره به هوش بیایند به ایشان آب می دادند. همچنین در طول مدت بازجویی به دانشجویان اجازه رفتن به دستشویی نیز داده نمی شده به حدی که این دانشجویان در چند مورد کنترل خود را از دست داده و به همین خاطر به شدت از سوی بازجویان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. شدت ضرب و شتم دانشجویان به حدی بوده که گاه لباس های دانشجویان در حین بازجویی پاره می شده است.

همچنین این منبع آگاه به خبرنگار خبرنامه امیرکبیر گفت بازجوها در عین این که دانشجویان را مجبور به انجام طاقت فرسا مانند خم شدن و گرفتن مچ پاها می کردند، چند نفری روی کمر دانشجو سوار می شدند. همچنین در مواردی که دانشجویان در اثر ایستادن های طولانی مدت کنترل خود را از دست داده و به روی زمین سقوط می کردند، بازجوها با گرفتن موها و بلند کردن ایشان، آن ها را مجبور می کردند دوباره سر پا بایستند. از جمله آزارهای روحی روانی دانشجویان این بوده که در مواردی ایشان را به بند اعضای گروه تروریستی القاعده منتقل نموده اند.

تیم بازجویی تلاش زیادی جهت گرفتن اعتراف دروغ مبنی بر انتشار نشریات جعلی توسط دانشجویان بازداشت شده و همچنین ارتباط دادن این غائله با احزاب اصلاح طلبی مانند حزب کارگزاران و سازمان مجاهدین انقلاب داشته اند. علاوه بر این بازجویان تلاش وافری جهت ارتباط دادن غائله نشریات جعلی با انقلاب های مخلمین داشته اند.