اسراييل، برنامه هسته ای ۴۴ ساله و خريد موشک های مدرن

میترا فرهمند (اسراییل)

به رغم درخواست گروه های مدافع محيط زيست برای تعطيل شدن تاسيسات هسته ای اسراييل، يک مقام ارشد برنامه هسته ای اسراييل اعلام کرد، فعاليت تاسياست هسته ای «ديمونا» در جنوب اسراييل ادامه خواهد يافت.

الحنان (الی) ايبروموف، درمصاحبه ای با شبکه خبری دوم تلويزيون اسراييل گفت: «به رغم آنکه تاسيسات هسته ای ديمونا ۴۴ سال است فعاليت می کند، تدابير امنيتی برای ادامه کار آن به عمل آمده و خطر نشت هسته ای از اين تاسيسات نمی رود.»

بنا به گزارش های منابع غربی، اسراييل دراين تاسيسات بمب هسته ای توليد می کند و تاکنون نيز بيش از ۲۰۰ کلاهک هسته ای که در اين تاسيسات توليد شده اند را در زرادخانه های خود انبار کرده است.

شيمون پرز، ریيس جمهوری اسراييل که بنيانگزار اين تاسيسات بوده، می گويد، اسراييل از حس مسووليت برخورداراست و هيچ کشوری را نيز تاکنون به کاربرد توانايی هسته ای نظامی، تهديد نکرده است.

اما گروه های مدافع محيط زيست می گويند که خطر نشت مواد مرگبار هسته ای، منطقه ای که اين تاسيسات در آن قرار دارد را با خطر وقوع يک فاجعه بزرگ رو به رو کرده است.

خريد موشک های مدرن

همزمان وب سايت روزنامه يديعوت آخرونوت گزارش داده است که اسراييل برای تقويت توان دفاعی خود در برابر خطراتی که ازناحيه موشک های دوربرد «حکومتهای متخاصم»، اسراييل را تهديد می کند، موشک های مدرن تری خريداری خواهد کرد.

بنا براين گزارش، اسراييل درنظر دارد موشکهای جديد «پاتريوت» از سری «P.A.C ۳» را که ازسوی کارخانجات صنايع نظامی و هوايی امريکايی «لاکهيد مارتين» ساخته می شود، خريداری کند که قدرت رهگيری آن درتعقيب موشک های زمين به زمين که از سوی گروه های مخالف اسراييل شليک شود، بهتر از موشک های پيشين به کار رفته در سيستم های «پاتريوت» است. 

اين موشک های جديد می توانند موشک های شليک شده از هواپيما و نيز موشک های هدايت شونده کروز را نيز هدف قرار دهند.

همچنين به گفته کارشناسان نظامی، ۱۶ فروند ازاين نوع موشکهای جديد را می توان همزمان با هم از يک سيستم «پاتريوت» شليک کرد.

نخستين بار که پشت جبهه اسراييل هدف موشکهای ميان برد يک کشور قرارگرفت، درزمان جنگ سال ۱۹۹۱ و حمله نيروهای بين المللی به عراق به دليل اشغال کويت از سوی صدام حسين بود.

در آن زمان، به دستور صدام ۳۹ فروند موشک ميان برد از غرب عراق، شهرهای مرکز اسراييل را هدف قرار دادند.

گروه حزب الله نيز درجنگ ۳۳ روزه سال گذشته بيش از ۴ هزار فروند راکت و موشک کوتاه برد به سوی اسراييل شليک کرد.

اما سيستم های آمريکائی «پاتريوت» و سيستم اسراييلی «آرو» برای مقابله با موشک های دوربرد و باليستيک طراحی و ساخته شده اند.

مقامات اسراييل می گويند، درصورت وقوع يک جنگ با سوريه، ممکن است ارتش سوريه، از موشک های ميان برد خود استفاده کند.

حسن نصرالله نيز اخيرا اسراييل را به کاربرد موشک های ميان برد برای هدف قراردادن سراسر اين کشور، تهديد کرد.

درعين حال، اسراييل از افزايش قدرت موشک های دوربرد جمهوری اسلامی ايران نيز ابرازنگرانی کرده است. به گزارش رسانه های اسراييل، توانمندی سپاه پاسداران ايران درکاربرد موشک های شهاب – ۳ پس از به کارگيری يک سيستم جديد کنترل از راه دور، به ميزان زيادی افزايش يافته است.

بنا براين گزارش، ايران اکنون می تواند، شمار زيادی از موشک های شهاب - ۳ را همزمان شليک کند و پس از شليک نيز جهت رهگيری آنها را دنبال کند.

رسانه های اسراييل و خبرگزاری آسوشيتد پرس نوشته اند، ارزيابی ناظران نظامی اين است که ايران اين سيستم جديد را با کمک چين و کره شمالی به دست آورده است.

«شمال شهر» يک سرزمين (گزارش خبرنگار اعزامی راديو فردا به رام الله)

میترا فرهمند (اسراییل)

کلوبی مجلل و گران، رستورانی زيبا و تزيين شده که درکنارغذاهای عربی در منوی آن خوراک های شناخته شده غربی نيز سرو می شود، وخانه های ويلائی با پشت بام های سفالی قرمزرنگ...

اين جملات، توصيف بخشی از اروپای مدرن و مرفه يا مناطق ثروتمند نشين کشورهای عربی خاورميانه نيست، اينجا رام الله است. شهری که اکنون ۱۴ سال است مقر رسمی تشکيلات خودگردان فلسطينی محسوب می شود.

اما آنچه که دربالا تصوير شده، همه رام الله نيست. رام الله، در کناره غربی رود اردن، مناطق فقيرنشين بسياری نيز دارد؛ با فلسطينی هايی که با تنگدستی روزگار را می گذرانند.

محمود درويش، شاعر مشهور فلسطينی اخيرا به کنايه گفته بود: «ما فلسطينی ها درآرزوی يک کشور مستقل فلسطين بوديم. اما با حوادث خونينی که دوماه پيش درغزه رخ داد، غزه به کشوری برای حماس تبديل گرديده و کرانه باختری به کشوری برای جنبش فتح مبدل شده است.»

پايتختی بدون کشور!

رام الله از ديرباز برای بسياری ازفلسطينی ها رويايی مجذوب کننده بوده است و کم نيستند دختران فلسطينی که آرزو دارند با مردی از اهالی رام الله ازدواج کنند.

برخی از ايرانيان اسراييل هم، رام الله را با مقياس های ايرانی چنين توصيف می کنند: «اين شهر، شمال تهران سرزمين های فلسطينی است!»

اما آنچه اين شهر را برای فلسطينی ها، شاخص ساخته؛ تنها زندگی نسبتا آرام و مرفه نيست، روشنفکران، شاعران و نويسندگان فلسطينی بسياری نيز در رام الله زندگی می کنند.

محمود درويش هنگامی که پس از سال ها زندگی درلبنان و ساير کشورهای عربی به سرزمين های فلسطينی بازگشت، رام الله را برای اقامت خود برگزيد.

ياسرعرفات نيز هنگامی که برای نخستين بار پس از امضای پيمان های صلح اوسلو ميان سازمان آزاديبخش فلسطين با دولت وقت اسراييل درزمان حيات اسحاق رابين، به سرزمين های فلسطينی بازگشت، تنها مدتی بسيار کوتاه درغزه بود. عرفات نيز رام الله رابرای زندگی خود انتخاب کرد.

سيزدهم سپتامبر ۲۰۰۷، درست ۱۴ سال از امضای پيمان های صلح اوسلو می گذرد. با نزديک شدن به اين سالروز، و درحالی که طبق توافق صلح اوسلو قراربود، کشور فلسطين تا سال ۱۹۹۸ برپا شده باشد، اين رويا همچنان دور به نظر می آيد.

دو پادشاه در يک اقليم

 اين روزها، موضوع داغ صحبت ها درکوی و برزن های رام الله، ميزان قدرت محمود عباس (ابومازن) درحفظ تسلط بر کرانه باختری، پس از افتادن نوارغزه به دست نيروهای مسلح سازمان حماس است.

در ميان ساکنين رام الله نيز کم نيستند کسانی که با محمود عباس موافقند و چون او رخدادهای دوماه پيش غزه را «کودتای خونين و از قبل برنامه ريزی شده حماس» توصيف می کنند.با اين حال بسياری از مردم می گويند، نمی دانند تا چه هنگام اين جدائی ميان غزه با کرانه باختری می تواند ادامه داشته باشد.

برخی از ساکنان رام الله می گويند، بسياری ازمقامات فلسطينی، برای خود درکشورهای عربی يا اروپای مدرن، خانه و املاک گران قيمت خريده اند و اکثر فرزندان آنها در غرب اروپا تحصيل می کنند و زندگی و تحصيل در غرب را بر زندگی همراه با تنش درسرزمين های فلسطينی ترجيح می دهند.

دراين وضعيت که غزه و کرانه باختری به دو مملکت جدا تبديل شده اند و ياد آور ضرب المثل ايرانی «دو پادشاه در يک اقليم» هستند، و درحالی که حتی درماجرای خاموشی اخير برق غزه نيز هريک از دو سازمان فتح و حماس، ديگری را به تحميل رنج به مردم غزه متهم می کرد، محمود عباس برای برگزاری انتخابات زود هنگام پارلمانی عزم خود را جزم نشان می دهد.
 
برای اينکه نيازی به رای موافق پارلمان منحل شده فلسطينی نباشد، او اخيرا شورای مرکزی سازمان آزاديبخش فلسطين را به نشستی اضطراری در رام الله فراخواند.

محمود عباس به اين مخاطره دست زد که رياست خود بر تشکيلات خودگردان فلسطينی را نيز به چالش بکشد. او قول داده که همزمان با انتخابات زودرس پارلمانی، برای انتخاب رييس تشکيلات خودگردان فلسطتينی نيز انتخابات تکرار شود، درحالی که دوره قانونی رياست او هنوز به پايان نرسيده است.

يک نظرسنجی که اخيرا به عمل آمده نشان می دهد، اسماعيل هنيه رهبر حماس درغزه ممکن است به چالشی جدی بر سر راه محمود عباس مبدل شود و اگر نامزد رياست تشکيلات خودگردان فلسطتينی شود، هيچ بعيد نيست که اين مقام را ازآن خود کند؛ درحالی که محمود عباس اورا به خاطر «کودتای خونين» غزه از نخست وزيری اخراج کرده است.

هنگامی که دفتر شبکه تلويزيونی عرب زبان دولت امريکا، «الحره»، شخصيت های فلسطينی را اخيرا به شرکت دريک ميزگرد دعوت کرد، حتی با ايما واشاره  نيز از احتمال آشتی فتح وحماس سخنی نرفت.

دفتر شبکه «الحره» درطبقه دوم ساختمانی دررام الله قراردارد که طبقه اول آن، يک رستوران است.

«الحره» ماموريت دارد که  اهميت رعيات حقوق بشر و نظام سياسی دموکراتيک را در ۲۲ کشور عرب زبان به گوش مردم برساند.

حماس خبرنگاران شبکه رسمی تلويزيونی فلسطينی را از رفتن به غزه منع کرده است. برخی از مردم دررام الله با ماهواره، پنهانی برنامه تلويزيونی شبکه غير رسمی حماس را که به نام «الاقصی» از غزه پخش می شود، نگاه می کنند تا بدانند، «حماس چه می گويد و وضع به کجا می انجامد.»

حماس دوربين های تلويزيونی خبرنگاران عربی را نيز که اخيرا از يک تظاهرات نيروهای فتح درغزه فيلمبرداری کردند، توقيف کرده است.

«پناهنده به رام الله»

شمار اندکی از مردم غزه که پس از تسلط حماس براين منطقه، با درخواست دولت فلسطينی ها از سوی اسراييل اجازه يافتند به کرانه باختری بروند و اکثرا از مقامات ارشد جنبش فتح يا خانواده های آنها هستند، می گويند، حماس نشان داده که قدرت اداره غزه را ندارد و همين ماجرای خاموشی گسترده برق غزه هنگامی به پايان رسيد که حماس به اتحاديه اروپا تعهد داد که از پول های کلان اتحاديه برای نهادهای وابسته به حماس سو استفاده نکند.

يکی از همين اهالی غزه که خود را «پناهنده به رام الله» معرفی می کند، به راديو فردا می گويد:  «نيروهای فتح و طرفداران آنها که پس از تسلط حماس برغزه شوکه شده بودند، کم کم تحرکاتی از خود نشان می دهند. هنگامی که درعمليات نظامی ارتش اسراييل درتعقيب شبه نظاميان راکت انداز فلسطينی، در هفته سوم ماه اوت دو کودک فلسطينی کشته شدند، جنبش فتح برای خود چادر جداگانه سوگواران را با پرچم های زردرنگ اين جنبش برپا کرد و حماس نيز با پرچم های سبز سعودی خود، چادر ديگری برای سوگواران درست کرده بود.»

دريک روزبسيار داغ اواخر ماه اوت، دريک قهوه خانه معمولی دررام الله، مردان بسياری اوقات خود را با ورق بازی، يا شرط بندی برسر بازی با مهره ها می گذرانند و درحالی که قليان می کشند، هرازگاهی سر خود را بالا کرده و به صفحه تلويزيونی خيره می شوند که با بازويی آهنی به ديوار قهوه خانه نصب شده و اخبار ملاقات قريب الوقوع ديگری ميان اهود اولمرت، نخست وزيراسراييل، با محمود عباس را می شنوند.

گوينده ياد آوری می کند که هفته گذشته نيز شيمون پرز رييس جمهوری اسراييل که از معماران اصلی صلح با فلسطينی ها بوده، ديدارهايی با سلام فياض، نخست وزير فلسطينی داشته، و نيز ذکر می کند که پرز قراراست به زودی با محمود عباس هم ديدار آشکاری داشته باشد.

شيمون پرز تنها رهبر اسراييلی است که از تلاش های صلح اوليه زنده مانده است. او که همين روزها ۸۴ ساله شد، دوماه پيش به مقام رياست جمهوری اسراييل رسيد.

اسحاق رابين را که همراه با پرز و عرفات امضا کننده پيمان صلح اوسلو بود، دو سال پس از آن رخداد تاريخی، به دست يک دانشجوی يهودی افراطی ترور شد.

ياسرعرفات نيز دراوائل قرن درپاريس درگذشت. همين چند روز پيش برخی از فلسطينی ها دوباره مدعی شدند که اسراييل با تزريق ويروس ايدز، موجب مرگ عرفات شد.

بسام ابوشريف، يار و همراه زندگی عرفات اخيرا گفت، ژاک شيراک تنها کسی است که می داند چرا عرفات مرد، وخواهان اعلام راز مرگ عرفات شد.

بانوی اول بی وفا

عرفات هنگامی که با سوها طويل، دختر جوان مسيحی منشی خود ازدواج کرد، سوها را که به زندگی تجملی همراه با مادر مشهورش، ريمونده طويل درپاريس عادت کرده بود، به رام الله آورد.

عرفات هنگامی که با سوها طويل، دختر جوان مسيحی منشی خود ازدواج کرد، سوها را که به زندگی تجملی همراه با مادر مشهورش، ريمونده طويل درپاريس عادت کرده بود، به رام الله آورد.

اما سوها تحمل زندگی دائميرا  در رام الله نداشت وهمراه با ذهبه، دختری  که از ازدواجش با ياسرعرفات به دنيا آورده بود، به پاريس بازگشت و به خاطر همين سفرهای طولانی به پاريس نيز بارها مورد انتقاد فلسطينی ها قرار می گرفت.

سوها پس از مرگ عرفات نيز هيچگاه به رام الله که عرفات درآن به خاک سپرده شد، بازنگشته است.

اما آنچه بيش از هر چيز اين روزها نام سوها عرفات را به ياد فلسطينی های رام الله آورده است، خبرهايی است که درباره او در روزنامه های جهان عرب منتشر شده است. مطبوعات عرب نوشته اند، رييس جمهوری تونس اخيرا سوها عرفات را از خاک اين کشور اخراج کرده است.

سوها در سال های اخير با برادر همسر رييس جمهوری تونس زندگی می کرد. اما به نوشته مطبوعات عربی، دليل اخراج سوها از تونس، «معاملات بازرگانی غير قانونی» است که ممکن است دامنگير دولت تونس شود.

در رام الله کسی به سوها عرفات توجه ندارد. او هنگامی نيز که همسر عرفات بود، مورد توجه عامه فلسطينی ها نبود.

اين روزها با سالروز درگذشت ياسرعرفات هم مقارن است. اما اختلاف های داخلی ميان فتح و حماس که توش و توان بسياری از فلسطينی ها را گرفته، موجب شده که کمتر کسی برای سالروز مرگ عرفات برنامه ای قابل توجه برپا کند.

مقبره او هرچند در محوطه داخلی مقر رسمی تشکيلات فلسطينی قراردارد، اما نسبتا سوت و کور است. عکس ها وپوسترهای عرفات نيز که سال ها پشت ويترين های مغازه ها در رام الله قرار داشت، ديگر به ندرت ديده می شود.

MTV يا الاقصی؟

درهمان قهوه خانه در رام الله، باز درحالی که صدای بازی مردان با مهره  طنين افکن است، صدای گوينده تلويزيون بلند است که می گويد، خانم کاندوليزا رايس نيز به زودی برای پيشبرد صلح به اسراييل و رام الله می رود، واضافه می کند که تونی بلر هم دوباره به نمايندگی از سوی کميسيون ۴ جانبه صلح خاورميانه به منطقه خواهد رفت.

مردی فلسطينی با ردای سفيدی که آلوده به لکه های رنگارنگ است ونشان فقر اوست، بدون آنکه سخنی بگويد، باشنيدن اين خبرها از تلويزيون، با بی حوصلگی دست خود را به گونه ای تکان می دهد که گويی ديگر به هيچ مناسبت ديپلماتيکی اميد ندارد و نگاهش را به دوردست می سپارد که درافق آن يک آبادی يهودی نشين مرفه نيز ديده می شود.

درحالی که غروب رسيده، و از بلندگوی مسجد محل، اذان نماز بلند است، درکلوب ورزشی مجللی که تازه درشمال شهر رام الله گشايش يافته، جوانان دختر وپسر خانواده های مرفه فلسطينی بر روی دستگاه های ورزشی می دوند و بر روی صفحات تلويزيونی کوچکی کرو به روی هريک از اين دستگاه های ورزشی نصب شده، «ام تی وی – MTV» و ديگر شبکه های موسيقی را تماشا می کنند.

به زودی مسابقه «انتخاب بهترين خواننده دنيای عرب» و «فستيوال هنری جرش در اردن» علاقمندی نشان برپا می شوند. جوانان «شمال رام الله» گويی از شنيدن سال ها اخبار نزاع و درگيری خشته شده اند بيشتر می خواهند که اندامی چشم نواز داشته باشند و به «زندگی عادی» خود برسند!

«اخراج ۱۲۸دانشجوی بهایی از دانشگاه های ایران»

جامعه بین المللی بهایی در بیانیه ای می گوید: به نامه محرمانه ای دست پیدا کرده که نشان می دهد وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران سال گذشته دستور اخراج دانشجویان بهایی از دانشگاه را صادر کرده است.

به گفته جامعه بین المللی بهایی، نیمی از دانشجویانی که در پاییز سال گذشته در دانشگاه های ایران ثبت نام کردند به طور تدریجی در طول سال تحصیلی ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۶ از دانشگاه ها اخراج شدند.

این سازمان تعداد دانشجویان بهایی اخراج شده از دانشگاه های ایران را تنها در سال تحصیلی ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۶، حدود ۱۲۸نفر بر شمرده است.

به گفته جامعه بین المللی بهایی، «این نامه که مهر محرمانه بر آن خورده، توسط اصغر زارعی، مدیر کل حراست مرکزی وزارت علوم، تحقیقات و فن آوری ایران امضاء شده است.»

این گزارش می افزاید: این نامه برای ۸۱ دانشگاه ایران ارسال شده است و اگر چه تاریخ دقیق این نامه مشخص نیست ، ولی محتوا و متن آن خوانا است.

دربخشی از این نامه که رونوشت آن در وب سایت «جامعه بین الملل بهایی»منتشر شده، آمده است: « اشخاص بهایی چنانچه در حین ورود به دانشگاه و یا حین تحصیل مشخص شود که بهایی هستند، می بایست از دانشگاه اخراج شوند.»

جمهوری اسلامی ایران هنوز در ارتباط با این نامه واکنشی نشان نداده و هیچ منبع مستقلی نیز این خبر را تایید نکرده است.

دیان علایی، نماینده جامعه بین الملل بهایی ایران در سازمان ملل متحد در گفت و گو با رادیو فردا به پرسش های ما درباره این نامه پاسخ می دهد.

در بیانیه ای که منتشر کردید، اشاره شده که جامعه بهایی به نامه محرمانه ای دست پیدا کرده که سیاست ایران را مبنی بر جلوگیری از تحصیل دانشجویان بهایی بیان می کند، شما چطور به این نامه محرمانه دست پیدا کردید؟

دیان علایی: خوب ، اگر نامه محرمانه است یعنی یک نفر این را به جامعه بهایی داده و ما توانستیم از این نامه استفاده کنیم.

یک نفر از مسوولان دانشگاه این نامه را به شما داده است؟

این را نمی توانم بگویم، چون ممکن است برای این فرد مشکل ایجاد شود، ولی همانطور که روی وب سایت ما هم می بینید این نامه دارای امضاء است.

شما در بیانیه خود اشاره کردید که اجازه تحصیل به جوانان بهایی داده نمی شود و در سال گذشته هم از حدود ۲۰۰ نفر از بهاییانی که وارد دانشگاه شدند ۱۲۸ نفربه محض شناسایی اخراج شدند. در حالی که در جامعه بهایی ایران افراد تحصیل کرده وجود دارد، آیا این دانشجویانی که اخراج شدند صرفا به خاطر مذهب خود اخراج شدند؟

تا دو سال پیش در فرم کنکور، ستونی برای اعلام مذهب فرد وجود داشت، بنابراین بهاییان نمی توانستند امتحان کنکور دهند.

وقتی دو سال پیش سازمان سنجش، فرم کنکور را عوض کرد، پس از ۲۵ سال ۲۰۰ نفر از جوانان بهایی هم برای اولین بار توانستند وارد کنکور دانشگاه شوند که از میان این ۲۰۰ نفر، ۱۲۸ نفر به طور تدریجی از دانشگاه اخراج شدند.

این افراد نه کار سیاسی می کردند و نه تبلیغ دین و فقط به خاطر آشکار شدن دین شان از تحصیل محروم شدند.

آیا می دانید که این افراد چگونه شناسایی شدند؟

آنها را احضار کردند و از آنها پرسیدند که بهایی هستند و آیا حاضر هستید که به اسلام تغییر دین دهید. در غیر این صورت اخراج خواهند شد. اتفاقا در این نامه محرمانه هم که به دست ما رسیده است این دستور برای ۸۱ دانشگاه در ایران هم ارسال شده است.

استنباط من از صحبت شما این است که بهاییانی که در ایران تحصیل کردند، دین خود را انکار کرده اند؟

من شخصا خبری ندارم که که کسی بهایی باشد و بتواند در ایران وارد دانشگاه شود. البته جامعه بهایی سعی کرده است به جوانان بهایی که در طول سال های گذشته امکان تحصیلات دانشگاهی ندارند از طریق آموزش از راه دور کمک کند.

سازمان ملل متحد در این مورد خاص چه اقداماتی برای کمک به جوانان بهایی انجام می دهد؟

ما در جامعه بین المللی بهایی به عنوان یک سازمان غیر دولتی در سازمان ملل متحد به تمام بخش های حقوق بشر سازمان ملل به ویژه گزارشگر ویژه سازمان ملل برای آزادی ادیان این موضوع را اطلاع دادیم؛ مخصوصا به سازمان یونسکو که آن هم برای آزادی تحصیلات کار می کند.

شما فکر می کنید مسایل و مشکلات جامعه بهایی ایران تنها به محدودیت هایی که حکومت ایجاد کرده محدود می شود یا بهایی ها در درون جامعه ایران هم مشکلات خاص خود را دارند؟

مسئله ایران این است که دولت روشی دارد که اجازه نمی دهد بهاییان مثل دیگر شهروندان ایرانی، بدون در نظر گرفتن دین و اعتقادشان زندگی معمولی داشته باشند. الان مسئله بهاییان در ایران این است که آنها امکانات برابری با سایر شهروندان ندارند.

شما اعتقاد دارید که اگر مسئله بهایی ها با حکومت حل شود، در جامعه هم مشکلات آنها خود به خود حل خواهد شد؟

قوانین جهانی حقوق بشر می گوید که دولت باید از تمام شهروندان خود مخصوصا وقتی آنها با تبعیض نژادی یا دینی مواجه می شوند، دفاع کند. بنابراین اگر روش دولت ایران مطابق قوانین بین المللی باشد، در صورتی که افراد متعصبی هم در جامعه باشند دولت می بایست از حقوق اقلیت های مذهبی دفاع کند.

رادار اسراییلی برای شهرهای ایران: خاطرات یک مهندس

میترا فرهمند (اسراییل)

شايد بتوان اسراييل را اين روزها، اصلی ترين کشور مخالف با برنامه های هسته ای و نظامی ايران خواند. مقام های تل آويو، به اظهارات «خصمانه» مقام های تهران اشاره می کنند و برنامه هسته ای ايران را چون «تهديدی برای موجوديت کشور اسراييل» ارزيابی می کنند.

اما روزگاری برخی استراتژيست های همين کشور معتقد بودند که اسراييل نه تنها بايد به برنامه های نظامی ایران، چراغ سبز نشان دهد، بلکه چه بسا بايد به ايران برای پيشبرد چنين برنامه هایی کمک کند.

والبته ايران آن زمان و ايران اين روزها، تفاوت هايی جدی دارند که برای اسراييل، مهم ترينش، رويکرد نظام سياسی حاکم در برخورد با کشور اسراييل است.

شايد به همين دليل است که اسراييلی هايی که زمانی به ايران می آمدند تا به توان نظامی ارتش شاهنشاهی بيافزايند، اين روزها با نگرانی بسيار خبرهای پيشرفت های نظامی و هسته ای ايران را دنبال می کنند.

موتی بلوخ، يک از همين اسراييلی ها است که اکنون ۷۳ سال دارد و از پايه گذاران برخی از تاسيسات زيربنايی و راداری در ايران، در دوران حکومت محمد رضا شاه پهلوی بوده است.

آقای بلوخ، اخيرا در گزارشی مشروح که در روزنامه اسراييلی معاريو منتشر شده است، خاطرات را خود از دوران همکاری های نزديک ميان اسراييل با ايران در پيش از انقلاب، بازگو کرده است.

«بی تفاوت به برنامه هسته ای ايران»
 
موتی بلوخ بيان خاطرات خود را با نشان دادن آلبوم های متعدد عکس هايی که از سفرهايش به ايران داشته، همراه می کند.
 
اين عکس ها از شمال تا جنوب و شرق و غرب ايران را در بر می گيرد.

برخی از عکس ها او را در کنار ايرانيانی که در طرح های مشترک با اسراييلی ها سهيم بوده اند نشان می دهد و شماری از عکس ها نيز از روند پيشرفت برخی از تاسيسات زيربنايی است که او و همکاران اسراييلی و ايرانی اش در آن نقش داشته اند.

موتی بلوخ به معاريو گفته است، در سال های اخير که نام ايران و طرح های هسته ای آن کشور پيوسته در رسانه های گروهی اسراييل و دنيا مطرح می شود، وی با حسرت به ياد گذشته همکاری ها می افتد اما اين دغدغه نيز او را رها نمی کند که وی از همان آغاز می دانست تاسيسات زيربنايی  و چترهای راداری که اسراييلی ها برای ايران در بوشهر برپا می کردند، «تاسيساتی صرفا ساده برای بهره گيری مسالمت جويانه از انرژی هسته ای نبود و از همان ابتدای کار، او اطمينان داشت که اين پروژه می تواند دردسر آفرين شود.»
 
او می گويد که از هنگامی که اين پروژه ها در نخستين گام های خود بود، «معلوم بود که ايرانی ها انديشه های بلندپروازانه دارند و در آخرين سال هايی که اسراييلی ها در ايران بودند، آلمانی ها نيز دراين پروژه سهم بسيار مهمتری را به خود اختصاص دادند.»

اين مهندس اسراييلی به معاريو گفته است: «از گفت وگوهايم با آلمانی ها به اين نتيجه رسيدم که آنها نيز به نيات واقعی دولت وقت ايران مظنون هستند اما هنگامی که اين امر را با مقامات اسراييلی در ميان گذاشتم، آنها توجه خاصی نکردند.»
 
موتی بلوخ می گويد: «اسراييل در توجه دقيق به اين مساله حساس کوتاهی نشان داد در حالی که موساد اسراييل نيز با مقامات وقت دولت ايران در ارتباط بود و اگر می خواست، می توانست آگاهی های دقيق تری کسب کند.»

نصب رادارهای نظامی

 موتی بلوخ درسال ۱۹۶۸ هنگامی که ۳۳ سال داشت، از طرف شرکت های متعدد اسراييلی که در آن ايام با ايران همکاری نزديکی داشتند، برای برپايی سيستم های ارتباطی و راداری به ايران دعوت شد.
 
او به معاريو گفته است: «در دعوت از من برای کار در ايران، بنيامين بلومبرگ سهمی داشت.»

 بلومبرگ در آن سال ها از نيروهای اطلاعاتی اسراييل  بود که در پروژه ساخت رآکتور هسته ای ديمونای اسراييل نقش داشت و از سوی شيمون پرز (رييس جمهوری کنونی اسراييل) به مقام مديرکلی وزارت دفاع نيز رسيده بود.
 
بلوخ می گويد:  «از سفری به صحرای سينای تازه به تل آويو بازگشته بودم که همسرم (که ديگر در قيد حيات نيست) گفت، بنيامين بلومبرگ تلفنی گفته است می خواهد قبل از سفر به ايران با او ملاقات کنی. بلومبرگ از من خواست در طول کار و اقامتم در ايران به گردآوری اطلاعات نيز بپردازم. در آن سال ها، اسراييل تشنه کسب آگاهی هايی درباره ايران بود و از من خواستند چشم خود را به خوبی بگشايم.» 

سه روز بعد او با گذرنامه اسراييلی و در حالی که کارت عضويت در يک شرکت ايرانی به او داده شده بود، وارد فرودگاه مهرآباد تهران شد.
 
او و ۱۵ اسراييلی ديگر همراه با ۷۵۰ عضو آن شرکت ايرانی به برپايی تاسيسات راداری برای دفاع هوايی در تمامی سرزمين ايران مشغول شدند.

بلوخ می گويد: «در ۱۴ نقطه اين تاسيسات را برپا کرديم که ايرانی ها در مکالمات عاميانه بين خود به آن غول های راداری لقب داده بودند.»

او می افزايد: «اين تجهيزات از نزديکی مرز ايران با پاکستان، بندرعباس، بوشهر، شيراز، اصفهان و تا تهران را دربر می گرفت.»

از تل آويو تا قم

بلوخ که به زبان های عبری، انگليسی و فرانسه تسلط داشت، می گويد ناچار شد بسيار زود فارسی را نيز بياموزد تا بتواند مستقيما با کارکنان و به ويژه کارگران ارتباط برقرار کند.
 
او به خاطر می آورد که حتی برای استخدام کارگر عادی به شهر مذهبی قم سفر کرده است.
 
بلوخ اضافه می کند: «الان باورکردنی نيست که حضور يک اسراييلی را در قم تصور کنيد. اما روزی برای استخدام شمار زيادی کارگر، با سر کارگری به نام علی، به قم رفتم و از درون يک قهوه خانه، با چند سر کارگر محلی صحبت کرديم. همان روز برای استخدام ۱۶۰ کارگر قمی به توافق رسيديم. اين کارگرها درست همان روز از يک طرح ديگر اخراج شده بودند. به ايرانی ها گفتم همين ها را می خواهم. زيرا در کار برپايی دکل های برق تجربه ای اندوخته بودند.»

موتی بلوخ می گويد: «در آن ايام همه چيز بسيار عادی بود. ما با مهندس ها و کارکنان ايرانی مشورت می کرديم. همراه با آنها آزادانه سفر می کرديم. همه چيز را با هم در ميان می گذاشتيم. آمريکايی ها تجهيزات را می آوردند. ما دانش و تکنولوژی را ارائه می کرديم و پول از ايرانی ها بود. هيچ چيز غير عادی جلوه نمی کرد. اما در هر پروژه ای که اسراييلی ها سهمی داشتند، نقش آنها بسيار برجسته بود. آنها حرف اول را در تکنولوژی می زدند. مانند طرح های کمپانی عظيم سولل بونه يا کور آسيا و نيز طرح هايی که بازرگان مشهور اسراييلی و سرهنگ دوره احتياط، يعکوو نيمرودی در آنها نقش داشت.»
 
وی می افزايد: «نيمرودی با بسياری از سران نظام ايران در ارتباط بسيار نزديک بود. او را می پرستيدند. با وجود اين، هنوز ايرانی ها بسياری از امور را از ما پنهان می کردند و گاه تا لحظه آخر نمی دانستيم که فلان تجهيزات راداری بايد در کدام کوه نصب شود و ما نيز اصراری نداشتيم که از همه امور آنان سر در آوريم. کاری را که به ما محول می کردند به بهترين نحو انجام می داديم و نمی خواستيم با کنجکاوی های بيهوده آنها را ناراحت کنيم.»

او می گويد: «اين شيوه کار ما موجب شد که به راستی سهمی بزرگ در برپايی سيستم های نظامی و دفاعی ايران داشته باشيم. ما صرفا رساننده تکنولوژی به آنها بوديم.»

تلاش برای افزايش قدرت نظامی ايران

بلوخ به خاطر می آورد هنگامی که در پايان اولين پروژه خود در تهران بود، الحنان ييشای، مدير کل وقت صنايع هوايی اسراييل همراه با پينی داگان به تهران رسيدند و با رفتن به منزل او از وی خواستند، يک تکنولوژی جديد را که در اسراييل طراحی و ساخته شده بود، به ايرانی ها بفروشند.

اين تکنولوژی تازه کاربردهايی دفاعی – امنيتی داشت. 

موتی توماخ می گوید که در طرح های آمريکايی ها برای فروش جنگنده های اف - ۱۴ که نياز به تاسيسات لازم در ايران داشت، «وی و اسراييلی ها سهمی گرفتند.»

بلوخ می گويد: «توانستم مقامات ايران را متقاعد کنم، و يک پروژه ۵۰ کيلومتری را به اجرا گذاشتيم و نيز نيروی هوايی و دريايی ايران بعدها طرح ديگری را برای کارگذاری اين سيستم در يک جزيره نفتی از ما خواستند.»

وی می افزايد که در طرح های آمريکايی ها برای فروش جنگنده های اف - ۱۴ که نياز به تاسيسات لازم در ايران داشت، «وی و اسراييلی ها سهمی گرفتند.»
 
او می گويد که از مجوز لازم برای تردد آزادانه بين پايگاه های نظامی ايران برخوردار بوده و بی هيچ مانعی برای سرکشی به پيشرفت طرح ها به اين پايگاه ها می رفته است.

او کارت ويژه تردد خود را که از سوی مقامات وقت ايران در اختيارش قرارگرفته بود، به عنوان يادگاری حفظ کرده و آن را به روزنامه معاريو نشان می دهد.

بلوخ می گويد: «در آن سال ها ما انديشه های زيادی برای طراحی و توليد سيستم های مهم داشتيم اما کشور اسراييل پول آن را نداشت در حالی که ايران سرشار از پول بود.»

او مدعی است که بسياری از خريدهای ايران از اسراييل هنوز در انبارهای فرودگاه مانده است.

وی برای ژنرال طوفانيان که مسوول خريدهای ارتش ايران بود و با اسراييلی ها ارتباطی بسيار نزديک برقرار کرده بود، نقش مهمی در «گرم شدن چشمگير» مناسبات اسراييل با ايران در سال های دهه هفتاد ميلادی قائل است.

ژنرال طوفانيان به اسراييل نيز سفر کرده و با عزر وايزمن، وزير دفاع وقت اسراييل و فرمانده اسبق نيروی هوايی اسراييل، ديدارکرده بود. وايزمن بعدها به مقام رياست جمهوری اسراييل رسيد و چند سال پيش درگذشت.

«جزيره ثبات يا آتش زير خاکستر»

بلوخ به معاريو گفته است: «در سال های دهه هفتاد بسياری فکر می کردند که حکومت محمد رضا شاه پهلوی درايران بسيار باثبات است. اما من که مرتب با مردم کوچه و بازار ايران نيز سر و کار داشتم و به همه جای ايران سفر می کردم و اوقات خود را تنها در رستوران ها وکلوب های مجلل شمال تهران نمی گذراندم، می دانستم که آتشی زير خاکستر در حال شعله ورشدن است.»

وی می گويد: «هر چند در شمال مرفه تهران زندگی می کردم اما در مناسبت هايی مانند تاسوعا و عاشورا می شد قدرت مذهبی را ديد. روزی که يک پروژه با ديرکرد روبه رو شده بود، به کارگران گفتم بايد شتاب کنيم، پادشاه شما قراراست برای بازديد بيآيد. آنها گفتند: تنها پادشاه ما خداست.»
 
بلوخ می گويد که آخرين بار که ايران را ديد، هنوز چهار سال پيش از انقلاب ايران بوده «اما همواره فکر می کرد که آن جزيره ثبات با آنچه که در زير بستر می جوشد، تفاوت بسيار دارد.»
 
 اسراييل اميدوار بود که بتواند مناسبات خود را حتی بعد از روی کارآمدن حکومت جديد ايران حفظ کند و هنوز به موج عظيم مخالفت اين نظام با اسراييل پی نبرده بود. ولی مسوولان حکومت انقلابی در همان نخستين روزها از آخرين اسراييلی ها نيز خواستند که ايران را ترک کنند و از آن روز، هيچ گاه به کشور اسراييل و اسراييلی ها احترام نگذاشتند.

نه! به لايحه حمايت از مردان در خانواده

گفت و گو با دکتر رزا قراچورلو: جز لغو و حذف کامل ازدواج مجدد جايگزيني نمي شناسم!؛ محسن مالجو
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=341&cid=53

نقدي بر مساله ازدواج زن ايراني با مرد خارجي در لايحه حمايت خانواده؛ هدي عميد
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=345&cid=53

اخلاق به سبک ايراني؛ مينا جعفري
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=337&cid=53

ضرورتي از ياد رفته؛ هاجر صباغيان
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=340&cid=53

مطالب دیگر:

آيا اعدام جايگزين سنگسار مي شود؟!؛ شادي صدر
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=342&cid=46

ممّد بوقي و هيجان در امجديه؛ پرستو دوکوهکي
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=338&cid=44

چرا "نه! به لايحه حمايت از مردان در خانواده"؟
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=328&cid=53

لايحه‌ي "حمايت خانواده" و مناقشاتِ پيشِ رو؛ روزبه ميرچرخچيان
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=329&cid=53

متن کامل "لايحه حمايت خانواده"
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=330&cid=53

نگاهي به تاريخ چندهمسري؛ نسرين افضلي
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=332&cid=53

نقدي سردستي بر لايحه حمايت خانواده؛ شادي صدر
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=333&cid=53

نه تنها با ازدواج مجدد و صيغه مخالفم بلكه از وجودشان عصباني ام!؛ زهرا سعيد زاده
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=334&cid=53

فريده غيرت: لايحه حمايت خانواده يک مصيبت است!
http://www.meydaan.org/news.aspx?nid=479

اگه اون بياد،تو بايد بري!؛ زهرا مينويي
http://www.meydaan.org/showarticle.aspx?arid=335&cid=53