در اين مدت کو تاهی که به صورتی جدی تر از گذشته، با کمپين يک مليون امضا همکاری می کنم از گوشه و کنار، از بيرون و درون کمپين انتقاد هايی را شنيدم که اکثرا به صورت سوال هايی مطرح می شوند.گاهی دوستانی از سر لطف و دلسوزی و گاهی افرادی برای رد جريان کمپين يا تضعيف روحيه و يا برای مسخره کردن اين سوال ها را می پرسند.ناگفته نماند که گروه ديگری هم هستند که بدون نيت خاصی و تنها به دليل عدم آگاهی اين گونه سوالات را مطرح می کنند.بهتر است برای روشن شدن موضوع تعدادی از اين سوال ها را در اين جا ذکر کنم:

مرکزيت کمپين با چه کسانی است؟يا چرا کمپين مسول خاصی ندارد؟ما از چه کسی دستور می گيريم؟چرا بايد از تهران به ما دستور دهند؟(در مورد اين سوال خاص من اصلا دليل پرسيدن اين سوال را کشف نمی کنم!چون من دستوری اين وسط نديده ام!)،امضا جمع می کنيد که آخرش چی بشه؟چرا کمپين چارت تشکيلاتی ندارد؟چرا فقط بايد امضا بگيريم؟روش های ديگری نبود؟آخرش که چی؟می خواهيد انقلاب کنيد؟و....

اگر نگاهی اجمالی به تاريخ مبارزات سياسی مردم ايران در قرن گذشته ،يعنی بعد از مشروطه داشته باشيم به نکته ای جالب پی خواهيم برد.و آن اين است که مبارزات مردم ايران همواره از الگو های ثابتی پيروی می کرده است.مبارزات توده ای مردم ايران و مبارزات روشنفکری ايران همگی الگو هايی کما بيش يکسان داشته اند.اگر بخواهم در يک جمله منظورم را بيان کنم،بايد بگويم که تاريخ غالب مبارزات مردم ايران و تاريخ روشنفکری در ايران تاريخ انديشه های چپ گرا است.در مورد مبارزات روشنفکری اين قضيه کاملا مشهود است اما در مورد ديگر مبارزات بايد اين نکته را ياد آور شوم که اين مبارزات اگرحتی ريشه های چپ هم نداشته اند،اما روش های آن ها غالبا الگو هايی از حرکت های چپ ها و مبارزات چپ ها بوده است. قبل از انقلاب سال 57 ايران، شرايطی بر جامعه ی روشنفکری ايران حاکم بود که فردی که پيرو انديشه های چپ نبود اصلا روشن فکر به حساب نمی آمد.حتی جريان های اسلام گرايی هم که در جهان بينی های خود به کلی با جريان های چپ مشکل داشتند، هرگاه که می خواستند به طور جدی و عملی وارد عرصه های سياسی شوند تاکتيک های جريان های چپ را وام می گرفتند مثلا گروه مجاهدين خلق نمونه ای از اين جريان های اسلام گرا بودند و يا دکتر شريعتی علی رغم تفکرات مذهبی اش کتابی در مورد ديالکتيک نوشته است.اين روش ها شامل پيروی کردن از يک مرام و مسلک خاص ( که اين مسلک خاص می بايست توجيه کننده ی تمام محور های مبارزه می بود.)، تشکيل حزب منسجم در پی دفاع و ترويج از آن مرام و مسلک،عضو گيری و آموزش طولانی مدت از افراد علاقه مند،انتشار نشريه و بيانيه های علنی و يا مخفی،پخش شب نامه، پی ريزی کردن اعتصابات گسترده ی عمومی با کمک اعضای حزب ،اقدام به برگزاری تظاهرات ، در بعضی از مبارزات استفاده از روش هايی مانند تخريب اماکن دولتی و ترور اشخاص خاص و خلاصه ده ها روش ديگر، که من به هيچ وجه قصد قضاوت کردن در مورد اين روش ها را ندارم.تنها مثال هايی زدم تا موضوع بحثم را روشن تر کنم.

بنا بر اين مطالبی که در بالا گفته شد به نظر من بسيار طبيعی است که اکثر مردم از هر نوع مبارزه توقع داشته باشند که الگويی شبيه مبارزات چپ گرا داشته باشد.چون ما سابقه تجربه های ديگر اشکال مبارزه را نداشته ايم.که خب البته اين امری طبيعی است.چون روش هايی غير از الگو های چپ روش هايی نو پا و جديد هستند که در خارج از ايران هم به تازگی در بعضی مبارزات به موفقيت هايی دست يافته اند.

شايد بتوان گفت که جريان کمپين يک مليون امضا گسترده ترين جريانی است در کل تاريخ مبارزاتی مردم ايران که از الگوی جريان های چپ پيروی نمی کند.به اين معنا که اعضا و افرادی که بيانه ی کمپين را امضا می کنند،الزاما همگی از يک ايديولوژی ثابت پيروی نمی کنند.اگر يک انقلاب را با مفهوم مارکسيستی آن در نظر بگيريم و در حالت کلی بگوييم که انقلاب يعنی بر هم زدن نظم طبقاتی جامعه،کمپين يک مليون امضا به هيچ وجه قصد چنين کاری را ندارد.کمپين شايد بيش تر در پی بر هم زدن لايه های فرهنگی حاکم بر جامعه است.

بحث من به هيچ وجه در مورد معرفی کردن بهترين يا بد ترين اشکال مبارزه نيست.هرکس هم که چنين ادعايی کند شايد يک بی سواد عامی بيش تر نباشد.مبارزه ابعاد بسيار مختلفی دارد وکمپين تنها يکی از اشکال مبارزات گسترده ی زنان و مردان ايرانی برای رسيدن به حقوق اساسی خودشان(خودمان!) است.

بحث در اين است که نگاه ما به کمپين بايد نگاهی خارج از مقياس ها و معيار های انديشه های چپ باشد.

کمپين مرجعيت و انسجام ندارد چون کمپين يک مليون امضا، حزب نيست.در کمپين انديشه های مختلف گرد آمده اند چون تنها چيزی که آن ها را به هم پيوند می دهد،مخالفت با نابرابری حقوق زن و مرد است.کمپين حزب سياسی نيست چون قصد ندارد در معادلات سياسی شرکت کند.کمپين معادلات فرهنگی و قانونی را نشانه گرفته است. ممکن است بعضی از اعضای کمپين در عرصه های ديگری فعاليت های جدی مبارزاتی با روش های ديگری را هم پيگری کنند و بعضی از افراد هم تنها به امضای همين بيانيه اکتفا کنند.خب به نظر من هضم اين قضيه آن طور که بعضی افراد ادعا می کنند،به هيچ وجه مشکل نيست!چون حقيقت اين است دنيا دنيای صفر و يک نيست،دنيای سياه و سفيد نيست...اين ما هستيم که بايد نگاه هايمان را گاهی شستشو دهيم.

هميشه که نبايد يک نفر در بالا بنشيند و حکم بدهد.همه می توانند با هر توان و مرام و انديشه و مسلکی که دارند با کمپين همکاری کنند و بيانيه ی کمپين را امضا کنند.اين به نظر من حسن کمپين است که چارت تشکيلاتی ندارد.هر فرد به تنهايی فرديتش به رسميت شناخته شده.هر فرد می تواند در صورت قبول نداشتن قوانين تبعيض آميز عليه زنان،در اين کمپين شرکت کنند.

به همين دليل است که مثلا نام های دکتر زرافشان،فريبرز رييس دانا،سمين بهبهانی ،شيرين عبادی،نوشين احمدی خراسانی ، شادی صدر و ... را علی رغم تفاوت در خط مشی های سياسی شان يک جا و در زير يک بيانيه می بينيم.ذهن بعضی افراد آنچنان قالب گرفته است که به هيچ وجه باور ندارند که بله در بعضی موارد سکولار ها و مارکسيست ها و سوسيا ليست ها و ملی مذهبی ها و مذهبی ها و تمام گروه ها و فرقه های ديگر می توانند در کنار هم گرد بيايند و اعتراضی مشترک را سر دهند و هيچ کس هم رييس هيچ کس نباشد و هيچ کس هم نگويد:" فقط همين روش ونه هيچ روش ديگر!".کمپين عرصه ای برای تمام زنان و مردان،تمان قوميت ها،تمام نژاد ها،تمام مرام ها و مسلک ها ،پيروان تمام اديان و خلاصه تمام ايرانيانی است که دغدغده ی رفع تبعيض عليه زنان را دارند...

حالا هر کس هر چه قدر که می تواند وبا هر روشی که می تواند،به ميدان می آيد و تلاش خودش را می کند.تلاش و به ميدان آمدن ما مهم است.اگر به انديشه ی مان و به هدفمان ايمان داشته باشيم همين طی طريق خودش زيباست. کمپين درهای ديگر اشکال مبارزه را بر رويمان نبسته است که...آخر خط هم قرار نيست باشد.تنها يک روش جديد است همين.

در جواب افرادی که می پرسند :" خب آخرش که چی؟؟" بايد بگويم اصلا مگر مبارزه برای بهتر زيستن و فر دای بهتر پايانی هم دارد؟؟؟؟؟؟؟

لینک اصل مطلب

بهروز کارونی -

«داشتن سندیکا حق شما است، کارگران ایران متحد شوید!»

جمله بالا یکی از دهها شعاری بود که در دست کارگرانی دیده می شود که در نزدیک به سی کشور جهان، همراه با عکس های بزرگی از منصور اسانلو و محمود صالحی، در برابر سفارتخانه های ایران صف کشیدند و اعتراض خود را به تداوم بازداشت این دو فعال کارگری به نمایش گذاشتند.

به گزارش وب سايت فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، اين سازمان بزرگ کارگری به همراه کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های آزاد کارگری خواستار برگزاری اين روز و آزادی رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه و همچنين بنيانگذار انجمن صنفی کارگران خباز شهر سقز شده بودند.

لندن، يکی از شهرهايی بود که اعضای اتحاديه های کارگری بريتانيا در آن در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ايران در بريتانيا تجمع اعتراض آميزی را برگزار کردند.

ديويد کاکرافت، دبير کل فدراسيون جهانی کارگران حمل و نقل، در اين مراسم گفت: «ما مصصم هستيم تا اطمينان يابيم آنهايی که از حقوق ابتدايی سنديکايی خود دفاع می کنند، در اين کار آزادی عمل دارند. آزادی ایجاد تشکل و آزادی بيان از جمله اصولی هستند که دولت ايران آنها را به عنوان عضوی از سازمان بين المللی کار، آی ال او، به رسميت شناخته است.»

آقای کاکرافت سپس تاکيد کرد رفتاری که با آقايان اسانلو و صالحی انجام می گيرد، به عقیده او «برخلاف تمام اصول بين المللی» است.

وی همچنين نامه ای با مضمون درخواست برای آزادی منصور اسانلو و محمود صالحی به سفارت جمهوری اسلامی ايران در لندن تسليم کرد.

بر اساس اين گزارش، تظاهراتی در الجزيره، استراليا، اتريش، بلاروس، بلژيک، کانادا، مصر، فرانسه، آلمان، هندوستان، اندونزی، ايران، فنلاند، ژاپن، اردن، مالزی، مراکش، نپال، هلند، نروژ، پاکستان، فلسطين، پاناما، رومانی، روسيه، اسپانيا، سوئد، سوييس، تايلند، تونس، ترينيداد و توباگو، ايالات متحده آمريکا، بريتانيا و يمن برگزار شد.

نامه های اعتراضی به نمايندگی های ايران در چهار گوشه جهان

دراين کشورها، نامه هايی به هيات های نمايندگی جمهوری اسلامی ايران تسليم شد.

از جمله، در بلژيک، کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های آزاد کارگری، کنفدراسيون کارگری اتحاديه اروپا و سه کنفدراسيون کارگری بلژيک در نامه مشترکی به وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ايران، خواستار آزادی منصور اسانلو و محمود صالحی شدند.

در اين نامه با اشاره به اين موضوع که رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه و همچنين بنيانگذار انجمن صنفی کارگران خباز شهر سقز به دليل فعاليت های سنديکايی شان بازداشت شده اند، از وضعيت سلامتی آنان ابراز نگرانی شد.

اين سازمان های کارگری درنامه مشترک خود در عين حال، از امکان وارد آوردن فشارهای جسمی و روحی به آقايان اسانلو و صالحی ابراز نگرانی کردند.

اتحاديه کارگری هلندی «اف ان وی» نيز که ۴۶۵ هزار عضو دارد، در نامه ای به سفير جمهوری اسلامی ايران در اين کشور، شديدا به بازداشت منصور اسانلو اعتراض کرد.

اين سازمان کارگری از جمهوری اسلامی ايران، به عنوان عضو سازمان بين المللی کار، آی ال او، خواست تا به اصول بنيادين آزادی بيان احترام بگذارد.

اتحاديه کارگری هلندی اف ان وی در نامه خود عميقا از وضعيت آقای اسانلو، با توجه به سابقه بدرفتاری نيروهای امنيتی با وی در زندان در سال گذشته ابراز نگرانی کرد.

دراين نامه همچنين خواسته شد تا امنيت جانی رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه تامين و اين فعال کارگری فورا آزاد شود.

شورای کارگران حمل و نقل در مالزی هم با ارسال نامه ای برای محمود احمدی نژاد، رييس جمهوری اسلامی ايران، از وضعيت آقای اسانلو شديدا ابراز نگرانی کرد و خواستار آزادی فوری اين فعال کارگری شد.

اين سازمان کارگری مالزی با اشاره به عضويت ايران در سازمان بين المللی کار، آی ال او، خواستار احترام گذاشتن تهران به اصول بنيادين آزادی بيان برای فعالان کارگری درايران شد.

همچنين فدراسيون کارگری ترانس لوک از رومانی در نامه ای به سفير جمهوری اسلامی ايران در بخارست به دفاع از سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه پرداخت.

اين سازمان کارگری رومانيايی، بازداشت آقای اسانلو توسط نيروهای امنيتی جمهوری اسلامی ايران را غيرقابل دفاع دانست و خواستار آزادی فوری او و ديگر فعالان کارگر زندانی، از جمله محمود صالحی شد.

منتظر آزادي چند نفر ديگر از دوستانيم. كاش انتظار طولاني نشود... و بچه‌هايي كه آزاد شدند

اين كه در اين شرايط هر كار اجتماعي خواه‌ناخواه رنگ سياسي به خودش مي‌گيرد، واضح است. نمونه‌هايش حكمي كه براي عماد‌الدين باقي، شادي صدر، محبوبه عباس‌قلي‌زاده آمد و قلع و قمي كه كنشگران، راهي، مركز بهورزي و امثال اينها شاملشان شدند.

اما چيزي كه بديهي است اين كه كمپين يك ميليون امضا با اعلام شفاف مطالباتش كه تغيير قوانين است، علاوه بر خواست تغيير و تحول در بخش اجتماعي و ايجاد كنش اجتماعي، عملن تغيير در ساختار حقوقي و البته اجراي قانوني حكومت را هم خواستار شده است. اين كه چه قدر مخلوط شدن اين دو وجه با هم درست است و چه هزينه‌ها و فايده‌هايي دارد، بحث مفصلي لازم دارد كه براي بعد مي‌گذارم.

اما با پذيرفتن اين خواست دو بعدي، مي‌توان تاكتيك پيش‌روي را تا اينجا پي‌گيري كرد: در طول يك سال گذشته كه كمپين فعاليت مي‌كند، تاثير‌گذاريش روي افراد سرشناس و قدرتمند حكومتي به وضوح ديده مي‌شود. از رهبر در سخنراني روز زنش گرفته تا هاشمي رفسنجاني و به تازگي رئيس جمهور و افراد متعددي از نمايندگان كنوني و پيشين مجلس. علاوه بر آن تعداد رو به گسترش علما و مذهبيون كه راجع به تغيير فتواهاي اسلامي به سمت ايجاد برابري هر روز شفاف‌تر و گسترده‌تر نظر مي‌دهند. طبيعي است كه با پراكندگي گفتمان در اين مقوله، پذيرش تغييرات يك‌باره و آني و كامل صورت نمي‌گيرد و اين روند به موازات روند آگاهي‌يابي عموم به تدريج حاصل مي‌شود.

اما همان‌طور كه نمي‌شود و نبايد از عموم جامعه توقع داشت كه با يك بار صحبت همه بلافاصله برابري را مطالبه كنند و به همين دليل گفتگوي چهره به چهره به وجود آمده است تا اين فرآيند را به طور هدفمند پيگيري كند؛ و هيچ كدام از داوطلبان كمپين اگر با كسي روبرو شوند كه برخي از تغيير قوانين را نمي‌پذيرد و تنها با برخي از آنها موافق است به كل گفتگو را با آن فرد قطع نمي‌كنند كه اين به ضرر كمپين است؛ به همين صورت هم گفتماني را كه تحت تاثير كمپين در بين سياسيون و مذهبيون به وجود آمده است، نمي‌شود و نبايد با اين توجيه كه فقط برخي از قوانين را پذيرفته‌اند و هنوز مخالفتهايي با برخي ديگر از تبعيضات دارند، يك‌طرفه نگه‌داشت و به كل از ايجاد هر تعاملي از ترس زايل شدن اصل موضوع جلوگيري كرد.

براي حفظ امنيت مطالبت و مبري جستن از هر گونه عناد با حكومت يا قصد براندازي، چيزي كه در احكام اكثر فعالان زنان دليل اصلي ذكر مي‌شود، كمپين موظف است كه گفتمان رودر رو و چهره به چهره را با قدرتمندان سياسي و مذهبي هم آغاز كند. و مطمئنن وقتي فرآيند كمپين ايجاد خواست تغيير و در نهايت تغيير است، هيچ مخالفت حداكثري هم حتي نمي‌تواند هزينه‌اي بيش از فايده‌ي گفتمان دو طرفه به وجود بيآورد در اين شرايط.

در نهايت لازم مي‌بينم توضيح بدهم كه ايجاد گفتمان دوطرفه به هيچ وجه كوتاه آمدن از مطالبات اوليه نيست. حتي به معني تمجيد يا چاپلوسي متملقانه در عوض گرفتن مطالبات هم نيست؛ برعكس تلاش در ساختن فضاي شفاف و دموكراتيك است كه از شنيدن گفتمان مخالف استقبال مي‌كند تا هر چه بيشتر و پرقدرت‌تر فرآيندش را پي‌بگيرد و نيز شناساندن دلايل واقعي مخالفان و آوردن استدلالهاي منطقي در مقابل آنها است. علاوه بر آنها استقبال از مخالفان بسيار قدرتمند‌تر از كمپين كنوني، استحكام و افزايش قدرت اجتماعي كمپين را هم منجر مي شود، حتي در ساختار مستبد و غير دموكراتيك كنوني!

پيشنهاد مي‌كنم در آغاز دومين سال كار كمپين توجه ويژه‌اي به اين موضوع بشود.

وبلاگ زندگی در آکواریوم

به گزارش ايسنا دبير كل جامعه زينب در پنجمین هم‌انديشي زنان اصولگرا به توضيح درباره دو طرح حقوقي ارايه‌شده‌ از سوي زنان اصول‌گرا به مجلس شوراي اسلامي پرداخت و گفت: در پاسخ به اصلاح سهم الارث زنان در مقام همسري كه تا كنون هوايي بوده ولي بايد از كل ماترك باشد، مجمع تشخيص مصلحت نظام عنوان كرد كه در اين مجمع كسي مخالف نيست، ولي اين طرح بايد مراحل قانوني خود را طي كند، مراجع عظام نيز نظري در اين مورد ندارند، مجلس نيز اظهار كرد كه اين طرح را به كميسيون قضايي فرستاده تا در آنجا مورد بررسي قرار گيرد.

بهروزي گفت: اين ماده واحده را به لاله افتخاري(نماينده‌ي مردم تهران در مجلس) داده‌ايم و اگر با امضا مواجه شود به طور رسمي در مجلس مطرح مي‌شود و ان‌شاءالله راي مي‌آورد.

وي هم‌چنين از طرح برابري ديه‌ي زن و مرد ياد كرد و گفت: توجيهات فقهي و قرآني را در اين باره آماده كرده ايم ولي هنوز طرح حقوقي كه بخواهد به مجلس رود، ارايه نداده‌ايم.

بهروزي در ادامه با تشكر از دولت احمدي‌نژاد گفت: وزير اقتصاد و دارايي و وزير دادگستري اعلام كرده‌اند كه در صورت تصويب ديه‌ي زن و مرد را برابر حساب خواهيم كرد كه اين امر جاي قدرداني دارد، ولي با اين حال پايبند هستيم كه اين طرح به مجلس رود و به صورت قانوني در بيايد.

وي در ادامه با تاكيد بر اين كه مساوي شدن ديه‌ي زن و مرد، انقلابي براي جهان اسلام است گفت: با قانوني شدن چنين طرح‌هايي مي‌توان حرف اول را زد، حقوق زن در اسلام از مرد كمتر نيست بلكه بيشتر است.

دبير كل جامعه‌ي زينب در پايان به تحليل فرمايشات مقام معظم رهبري در ديدار با زنان نخبه پرداخت و اظهار كرد: يكي از محورهاي فرمايشات ايشان اين بود كه اسلام پيشرفت نه تنها بر عهده‌ي مرد بلكه بر عهده‌ي زن نيز گذارده شده است.

خبرگزاری ایسنا

رئيس جمهور پس از انحلال سازمان مديريت و برنامه ريزي و ايجاد دو معاونت در نهاد رياست جمهوري در جمع خبرنگاران از اين تغييرات به همراه تغييراتي ديگر در «بيمه »ها و «بانک »ها به عنوان اصلاحات سه گانه و کليدي خود نام برد.

پس از مدتي غلامحسين الهام سخنگوي هيات دولت که در قامت وزير دادگستري در همايش مديريت بر چالش هاي فراروي صنعت بيمه حضور يافته بود، گفت؛ ديه زنان غکه بر اساس قانون مجازات اسلامي نصف ديه مردان (کامل) استف بايد با ديه مردان در صنعت بيمه برابر شود و سازمان هاي بيمه گر از آنجا که حق بيمه کامل را دريافت مي کنند، بايد ديه زنان را همچون ديه مردان به طور کامل به اولياي دم بپردازند. اين سخنان به گفته وکلاي دادگستري که در همين صفحه درج شده است، «زيبا» به نظر مي رسد. در همين حال اما و اگرهاي متعددي را پيش روي شرکت هاي بيمه گر مي گشايد. از جمله اين اما و اگرها اين است که آيا شرکت هاي بيمه گر در حالي که بابت بيمه شخص ثالث از رانندگان حق بيمه کامل دريافت مي کنند، مي توانسته اند طي سال هاي گذشته بيمه ديه زنان را به طور کامل بپردازند و نپرداخته اند؟ آيا طي 30 سال گذشته که قانون مجازات اسلامي در کشور اجرا شده و مي شود، حقوق اولياي دم مقتولان زن تضييع شده است؟ آيا اساساً اين شرکت ها سازوکار لازم را براي اين کار داشته اند؟ و... براي پاسخ به اين سوالات و سوالات ديگري از اين دست با حسين حاتمي معاون فني بيمه البرز گفت وگوي کوتاهي انجام داده ايم.

حاتمي تاکيد مي کند؛ بيمه ديه تنها مواقعي که بيمه شدگان مسوول واقع شوند و محاکم قضايي اين افراد را به عنوان مقصر بشناسند و حکمي عليه آنان صادر شود و اين افراد مجبور به پرداخت ديه باشند، از سوي شرکت هاي بيمه گر پرداخت مي شود. ديه بر اساس قانون مجازات اسلامي موقعي که حادثه اي منجر به فوت يا جرح و نقص عضو فردي شود، به اولياي دم اين فرد يا خود فرد پرداخت مي شود. بر اساس اين قانون ديه زن نصف ديه مرد است. همچنين در صورتي که ميزان ديه جرح و نقص عضو زن از ثلث ديه مرد تجاوز کند، ديه زن نيز نصف خواهد شد.

وي در پاسخ به اينکه بيمه ديه در چه نوع بيمه هايي به فرد يا اولياي دم پرداخت مي شود، اظهار مي کند؛ بيمه ديه فقط در چارچوب بيمه شخص ثالث به فرد صدمه ديده يا اولياي دم پرداخت مي شود و به بيمه سرنشين تعلق نمي گيرد. ميزان حق بيمه سرنشين بر اساس توافق بين شرکت هاي بيمه و بيمه شدگان تعيين و دريافت مي شود و بر اساس همين توافق نيز در صورت بروز حادثه مبلغي به عنوان بيمه به سرنشين يا سرنشينان اعم از زن يا مرد و کودک پرداخت مي شود. در بيمه سرنشين زن و مرد بودن در دريافت خسارت از بيمه اثري ندارد. شرکت هاي بيمه تنها در مواقعي که بيمه گذار مسوول حادثه اي است و محاکم قضايي حکم به پرداخت ديه مي کنند، به عنوان قائم مقام و جانشين بيمه گذار ديه مشخص شده از سوي دادگاه را پرداخت مي کنند.

حاتمي مي افزايد؛ فرض کنيد اتومبيلي بيمه شخص ثالث ندارد و در تصادفي منجر به فوت خانمي شده است. محاکم قضايي براي دارنده اتومبيل حکم پرداخت ديه نصف ديه مرد را صادر خواهند کرد. در اين حال، اگر اتومبيل مفروض بيمه نامه هم داشته باشد، باز هم همين حالت اتفاق مي افتد با اين تفاوت که شرکت بيمه به جاي مقصر، ديه اي که از سوي مقام قضايي تعيين شده را پرداخت خواهد کرد.

وي مي گويد؛ شرکت هاي بيمه تنها در صورتي مي توانند بيمه ديه زن را برابر با ديه مرد پرداخت کنند که قانون اصلاح شده و در قانون ديه زن با مرد برابر شود. بدين ترتيب قضات نيز در اين چارچوب قضاوت و صدور راي خواهند کرد. اين موضوع در مورد اقليت هاي مذهبي وجود داشت به گونه اي که حق بيمه آنان چه در مورد زن و چه در مورد مرد که البته تفاوت ناچيزي با هم داشت، حتي کمتر از ديه زنان مسلمان بود. بر اين اساس اگر اتفاقي براي آنان مي افتاد، شرکت هاي بيمه براساس راي قضات به آنان بيمه ديه مي پرداختند. اما از حدود سه سال پيش تاکنون با اصلاح قانون، احکام قضايي براي اقليت ها همچون مسلمانان صادر مي شود و از همين رو بيمه ديه آنان نيز اصلاح شده و براساس احکام قضايي پرداخت مي شود. معاون فني بيمه البرز قيمت ديه در سال جاري را 47 ميليون تومان اعلام مي کند و مي گويد؛ قيمت ديه در سال جاري نسبت به سال گذشته 34 درصد افزايش يافته است. اين در حالي است که حق بيمه با توجه به مصوبه هيات دولت مطابق با سال پيش است. بدين ترتيب تعهد شرکت هاي بيمه اضافه شده اما منابع مالي شرکت ها در چارچوب سال گذشته تامين مي شود.

وي همچنين در پاسخ به اينکه آيا شما مي دانيد منظور رئيس جمهور از اصلاح بيمه ها چيست؟ و در اين صورت آيا برنامه اي براي اجراي اين اصلاحات داريد، اظهار مي کند؛ ما اطلاعي از اصلاحات مورد نظر رئيس جمهور در رابطه با بيمه ها نداريم. دست کم در سطح من چنين اطلاعي وجود ندارد. اگر منظور وي اصلاحات ساختاري باشد و قرار بر اين باشد که شرکت هاي بيمه دولتي به بخش خصوصي واگذار شوند، کارهايي در اين زمينه دارد اجرا مي شود. اما اگر اصلاحات ديگري مدنظر ايشان باشد، ما اطلاعي نداريم.

17 مرداد: امیر یعقوبعلی، عضو کمپین یکی میلیون امضا که 20 تیرماه هنگام جمع آوری امضاء در پارک اندیشه بازداشت شده بود به همراه بهاره هدایت و 5 نفر دیگر از اعضای تحکیم وحدت که 18 تیر ماه هنگام تحصن در برابر دانشگاه امیر کبیر بازداشت شده بودند، چهارشنبه شب از زندان اوین آزاد شدند.

عبداله مومني،محمد هاشمی،بهرام فياضي،علي نيكو نسبتي،مجتبي بيات،علي وفقي،مسعود حبيبي و مرتضي اصلاح چي از دیگر آزاد شدگان بودند .حنیف یزدانی و مهدی عربشاهی نیز که هنوز موفق به تامین قرار وثیقه نشده اند طی روزهای آینده با سپردن وثیقه آزاد خواهند شد.

در حالی که نزدیک به 150 نفر از خانواده های بازداشت شدگان، فعالان دانشجویی و اعضای جنبش زنان از ساعت 4 عصر منتظر آزادی عزیزان وهمفکرانشان بودند، ساعت 8 شب ، خودروی هايس مشكي رنگی به سرعت از زندان بيرون رفت و نگهبانان اوین خبر دادند که دانشجوها آزاد شده اند و احتمالا در همین اطراف رها خواهند شد.

جمعیتی که چهار ساعت زیر پل نيمه تمام و جاده هاي خاكي مقابل زندان اوين منتظر بودند، به سرعت به طرف اطراف اوین حرکت کردند تا دانشجویانی را که هر کدام در گوشه ای رها شده بودند پیدا کنند.

تعدادی از خانواده ها نیز که مطمئن نبودند فرزندانشان جزو آزاد شدگان باشند مقابل در اوین منتظر ماندند. عبداله مومني، که مقابل هشت بهشت پیاده شده بود. خبر ازادی بقیه را تایید کرد:«بچه ها همه داخل هایس بودند. بهاره هدایت که چادر هم سرش کرده بودند را احتمالا کمی بالاتر پیاده کرده اند.»

پس از این بود که جمعیت چند شاخه شد و هر کدام به سمتی رفتند تا محمد هاشمی را در میدان صنعت پیدا کنند و بهرام فیاض بخش را در جاده های اوین و امیر یعقوبعلی را در میدان کاج و ..... .

مسعود حبيبي می گفت:« به هر كدام مان پنج هزار تومان براي كرايه تاكسي و يا خريد كارت تلفن داده اند.» با این حال مادرها هنوز نگران بودند و می گفتند تا بچه هایشان را نبینند و از آزادی شان مطمئن نشوند آرام نمی گیرند. پس از یک ساعت نگرانی و جستجوی همه خیابان های اطراف اوین و سعادت آباد بود که خبر پیدا شدن هر 8 نفرشان دهان به دهان چرخید و جمعیت استقبال کننده در چند گروه راهی خانه های دانشجویان شد. این دید و بازدیدها تا ساعت 1 نیمه شب ادامه داشت و دانشجویان بازداشتی از زندان می گفتند و انفرادی و بازجوی هایی که تمامی نداشت.

اين دانشجويان از جمله تحصن كنندگان مقابل دانشگاه پلي تكنيك بودند كه خواستار آزادي همكلاسي هايشان بودند و امير يعب علي نيز هنگام جمع آوري امضا در پارك اندشه دستگير و 29 روز را در زندان سپري كرد. علاوه بر دو دانشجویی که منتظر تامین وثیقه هستند. احمد توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری از دانشجویان پلی تکنیک که به بهانه چاپ مطالب موهن در نشریات دانشجویی بازداشت شده اند، هنوز در زندان اوین بازداشت هستند و آخرین خبرها حاکی از آن است که تا تکمیل تحقیقات در زندان خواهند ماند.

صدور قرار وثیقه برای امیر یعقوب‌علی

15 مرداد: امیر یعقوبعلی، عضو کمپین یک میلیون امضاء و از فعالان جنبش زنان، اکنون 26 روز است که در زندان بسر می برد. بنا به گفته‌ی خانواده‌ی امیر یعقوب‌علی، امرو (دوشنبه 15 مردادماه)، پس از پیگیری های مکرر خانواده و وکیل اش، قرار وثیقه‌ی 20 میلیون تومانی برای او صادر شده و در حال طی کردن مراحل قانونی برای کارشناسی و ثبت است.

امیر يعقوبعلي در تاريخ 20 تيرماه سال جاري در حالي كه درپارك انديشه به جمع آوري امضا براي كمپين يك ميليون امضا مشغول بود دستگير و سپس به بند 209 زندان اوين منتقل شد.

اخبار مرتبط:

شیرین عبادی: کاش به جای جایزه نوبل صلح، کلید طلایی زندان را به من می‌داد

بيانيه نزدیک به 900 تن از مدافعان حقوق برابر، درباره وضعيت بهاره هدايت و امير يعقوبعلي

10 مرداد: در زماني که، دفاع از حقوق زنان و تلاش براي تغيير مناسبات تبعيض آميز جنسيتي، به يکي از ريشه اي ترين حرکت هاي مسالمت آميز کنشگران جنبش هاي اجتماعي ايران بدل شده است؛ و در شرايطي که متاثر از اين تلاش ها، خوشبختانه بخش هايي از جناح هاي مختلف حاکميت، هم راي شده اند تا قوانين ناعادلانه اي چون ديه، ارث و شهادت را اصلاح کنند؛ متاسفانه هنوز، جرياناتي خشونت گرا وجود دارند که تحمل مواجه شدن با واقعيت هاي اجتماعي را ندارند. جرياناتي که اوليه ترين حقوق انساني را ناديده گرفته و پايمال مي کنند. فشارها و برخوردهاي غيرقانوني و خشونت آميز يک ماهه اخير، از قبيلِ دستگيري و بازداشتِ غيرقانوني فعالان جنبش هاي زنان، دانشجويي، سنديکايي و معلمان، و صدور احکام سنگين حبس و شلاق براي فعالان جامعه مدني (همچون عاليه اقدام دوست، دلارام علي، مريم ضيا و... براي شرکت در تجمع مسالمت آميز 22 خرداد ميدان هفت تير و...)، صدور احکام اعدام براي فعالان مدني (همچون عدنان حسن پور و هيوا بوتيمار که در کردستان به فعاليت هاي مدني و مسالمت آميز مشغول بودند)، گسترش فضاي امنيتي بر شهر به بهانه پوشش زنان، پخش برنامه هاي اعتراف تلويزيوني، توقيف مطبوعات، و محدود ساختن گردش آزاد اطلاعات ، موجِ جديدي از ناامني را هشدار مي دهند.

به نظر مي رسد اين بار، هدف و کانونِِ فشارها، نقاط وصل جنبش هاي اجتماعي هستند. کنشگراني که با ايجاد وحدت ميان جنبش ها به فعاليت اجتماعي مي پردازند، مورد کينه قرار گرفته اند. امير يعقوبعلي و بهاره هدايت هر دو از فعالان جنبش زنان و جنبش دانشجويي هستند که بيش از سه هفته است در بازداشت به سر مي برند و از وضعيت آنها خبري نيست. بهاره هدايت، عضو شوراي مرکزي تحکيم وحدت، و از فعالان جنبش زنان، در روز 18 تيرماه در تحصن شش نفره اي که به منظور درخواست آزادي براي دانشجويان بازداشت شده اميرکبير انجام گرفته بود، دستگير شد و اکنون در سلول انفرادي بند 209 زندان اوين بسر مي برد. و امير يعقوبعلي، از اعضاي جوان کمپين يک ميليون امضاء و عضو انجمن منتخب دانشگاه علامه طباطبايي، از آنجايي که به عنوان يک مرد توانسته است گفتمان برابري جنسيتي را فراتر از جداسازي هاي نظام مردسالار با مردم در ميان گذارد، در روز 20 تيرماه هنگام جمع آوري امضاء در پارک انديشه بازداشت شد و در حال حاضر در زندان اوين بسر مي برد. علاوه بر دستگيري و بازداشت ناموجه اين دو تن؛ عدم امکان ارتباط و ملاقات آنها با خانواده و وکلايشان، و همچنين احتمال وجود فشارهاي ديگري در داخل زندان، نگراني درباره وضعيت آنها را دوچندان مي کند.

ما امضاء کنندگان اين بيانيه، ضمن اعتراض نسبت به بازداشت اين دو فعال جنبش زنان و رفتارهاي غيرقانوني و خشونت آميز با آنان؛ خواستار آزادي هرچه سريعتر امير يعقوبعلي و بهاره هدايت و ديگر دانشجويان بازداشت شده، و نيز لغو احکام سنگين، از جمله لغو احکام اعدام هاي اخير براي فعالان مدني کشور هستيم.

اسامي امضاءکنندگان بيانيه (به ترتيب حروف الفبا):

آرسن نظريان / آرش پارسي پور / آرش حافظي / آرش حسن‌نيا / آرش مهدويا / آرش نصيري اقبالي / آرمان ميهن دوست / آرمين قهقائي / آروز عابديني / آزاده بحري / آزاده بنايي / آزاده خسرو شاهي / آزاده رحماني / آزيتا بکائي / آسيه اميني / آکام بسيم / آناهيتا کوچمشگي / آيدا راد / آيدين اخوان

ابراهيم آهنيان / ابراهيم سنقري / ابراهيم شيزلي / ابراهيم مددي / ابوالفضل امين صالحي / ابوذر جعفري / احترام شادفر / احسان صلح جو / احسان عابدي / احمد باطبي / احمد زاهدي / احمد مساحي / احمد مشعوف / اختاي حسيني / ادريس بختياري / ارژنگ سلامي / ارشيا نوري / اسد زميني / اسد مذنبي / اسرين سالاري / اسماعيل خوئي / اسماعيل ناطقي / اشرف خسروي / اصغر مرداني / اعظم مهراني / افرا شکرلو / افرا فاميلي / افسانه قلمياربند / افسانه وفائي / اقبال اقبالي / اقدس مرعشي / اکبر دامغاني / اکبر عطري / اکرم صفارزاده / الما قوانلو / الناز انصاري / الناز محمدي / الناز ناطقي / الناز يوسف زاده / الهه اماني / الهه شکرائي / الهه محمدي / اليز ساناساريان / اميد ايران مهر / اميد منتظري / امير حسين شاکري / امير نورمندي / اميرتيمور خسروي / اميرحسين افراسيابي / اميرحسين ايرجي / اميرعليزاده / ايرج اورجي گيوي / ايلقار صمدزاده / ايمان پاک نهاد/ ايوب پور آريا

بابک احمدي / بابک اسرافيلي / بابک فهيمي شميراني / بابک مهدي پور / باربد گلشيري / برديا حيدري / بنفشه حجازي / بنفشه رمضاني يگانه / بنفشه سبزواري / بنفشه سيامکي / بهار آزادي / بهار قلي پور / بهار نارنجي / بهاره آزادي / بهاره اميري / بهاره سيامکي / بهاره فاميلي / بهاره فرشيد / بهاره ميرزاحسين / بهاره ورهرامي/ بهرام راد / بهرام سپاسگزار / بهروز محموديان / بهزاد اميري / بهزاد توفيقيان / بهزاد رضادوست / بهزاد کيان پيشه / بهزاد لاهارپور / بهزاد معماريان / بهزاد مهراني / بهمن احمدي امويي / بهمن بيك / بهمن فره بخش / بهمن نيرومند / بهناز درخشان / بهناز مختارطرقي / بهناز مهراني / بهنام دارايي زاده / بيتا طاهباز / بيژن اقدسي / بيژن پيرزاده / بيژن مجدزاده / بيژن مهر / بينا داراب زند

پارسا کرمانيان / پرتو نوري علاء / پرستو سرمدي / پروانه وحيدمنش / پرويز داورپناه / پرويز مهرافزا / پرويز هراتي نژاد / پروين اردلان / پروين ترابي / پروين موسوي / پريسا افکاري / پريسا انصاري / پريسا روشنفکر / پريسا قدرتي / پريسا کاکائي / پريسا کريمي / پريسا مرعشي / پريسا نوري / پريش پاهکين / پژمان خرسند / پگاه سجادي / پگاه منصبي / پل پور سعيد / پوپک مهاجر / پوپک نويد / پوران کريمي / پوريا علمي / پونه پورايراني / پويا پويايي / پويا نظري / پيام ابوطالبي / پيمان سعيدي / پيمان مجتهدپور / پيمان محتشمي / پيمان مقدم

تارا سپهري فر / تارا کريمايي / تارا نجداحمدي / ترانه امير تيموري / ترانه بني يعقوب / ترانه روستا / تينا احرامي

ثريا يعقوبي

جعفر پناهي / جعفر حسين زاده / جلال سجادي / جلوه جواهري / جمشيد قراجه داغى / جميله دادخواه / جهانگير ارشيد / جواد صفوي زاده / جواد لگزيان / جواد مهران / جواد موسوي خوزستاني حجت نارنجي / حديث جاوداني / حسن بهگر / حسن درويش پور / حسن رضايي / حسن زارع زاده اردشير / حسن عامري / حسن عسگري / حسين باستاني / حسين بيگدلي / حسين خدابنده لو / حسين قاضيان / حسين لنکراني / حسين ورجاوند / حميد انهاري / حميد برونوند / حميد حميدي / حميد رضا رمضاني / حميد سالک / حميد سلطاني / حميدرضا ظريف نيا / حيدر بنائي / حميد پراوري

خديجه مقدم / خديجه ميثمي / خرسند ستوده / خسرو جاهد / خسرو خواجه نوري / خشايار ديهيمي

داريوش مجلسي / داريوش مرادي / داوود رضوي / داوود مقدوري / دکتر حسام فيروزي دلارام جعفريان / دلارام علي

راحله عسگري زاده / رحيم قابل نژاد / رزا رضواني / رسول سلامتيان / رشيد اسماعيلي / رضا احمدي / رضا آشفته / رضا بحري / رضا جمشيد نژاد / رضا خذري / رضا خندان /رضا سيدي پور / رضا گوهرزاد / رضا مبشري / رضا مرزبان / رضا نبوت / رضوان مقدم / رضوانه حقيري / رقيه ثابت / رقيه منصوري / رکسانا ستايش / رمضان شفائيان / رها بيگ محمدي / رهيار رحيمي / روجا بندري / روحي افسر / رودابه مختاري / روزبه درنشان / روزبه شفيعي / روشنک قريشي / رويا پاکزاد / رويا روزبه / رويا صادقي / رويا صحرايي / ريحانه حقيقي

زارا امجديان / زانيار احمدي / زري سالاري / زلال يوسفي / زهرا آل آقا / زهرا بيگدلي / زهرا تهمتن / زهرا صادقي / زهرا عرفاني / زهرا فرج زاده جلالي / زهرا کثيري / زهرا مالکي / زهرا محمدي / زهره اسدپور / زهره امين / زهره شاکرين / زهره شجاعي / زهره نصرالله زاده / زيبا لاهيجي / زيبا مير حسيني

ژاله سالاري / ژيلا بني يعقوب / ژيلا گل عنبر

ساجده غلامي / ساچلي افلاکي / سارا اميري / سارا ايمانيان / سارا داوديان / سارا كرمانيان / سارا لقماني / سارا معصومي / سارا نادري / ساره سالاري / ساسان ميزبان / ساغر ناصري / ساناز الله بداشتي / سپيده درخشان / سپيده سلامي / سپيده صفوي / سپيده گيلاسيان / سپيده يعقوبعلي / ستار اميني / ستاره سجادي / سجاد نيکنام / سحر افاضلي / سحر دزفولي / سحر روان / سحر سجادي / سحر عجمي / سحر مرانلو / سحر مفاخم / سحر نمازي خواه / سراج الدين ميردامادي / سعيد افشار / سعيد پورحيدر / سعيد پيوندي / سعيد ترابيان / سعيد حبيبي / سعيد رستگار / سعيد رضازاده / سعيد شمس / سعيد غلامپور / سعيد مصلحي / سعيده سعيدي/ سعيده صديقي / سلماز مقدم / سليمان محمدي / سمانه خادمي / سميرا بهاراني / سميرا صدري / سميه رحمانزاده / سميه رشيدي / سميه رمضان زاده / سميه رويين تن / سميه فريد / سهام‌الدين بورقاني / سهيل آصفي / سهيلا ستاري / سهيلا کلانتري / سودابه سعيدي کيا / سودابه سيرجاني / سوسن طهماسبي / سولماز شريف / سونيا غفاري / سيامك طاهري / سيامك فريد / سياوش سعادتيان / سياوش عبقري / سياوش فرجي / سياوش لقماني / سياوش منتظري / سياووش جليلي / سيد افشين اميرشاهي / سيد قيس دهزاد / سید علی صالحی /سيروس ملکوتي / سيما حسين زاده / سيما ميهن دوست / سيما يغمائي / سيمين اميني / سیمین بهبهانی /سيمين دها / سيمين کلاتي / سيمين مرعشي / سيميندخت فاميلي

شادي جنتي /شاداب فاضلي/ شادي صدر / شاهد حلاج نيشابوري / شاهين رحيمي / شاهين زينعلي / شايا شهوق / شبنم احمدي / شراگيم زند وکيلي / شعله شاهرخي / شقايق تهراني / شقايق درنشان / شکوفه منتظري / شکوه ميرزادگي / شهاب رحيمي / شهاب شاهين فر / شهاب فيضي / شهاب ميرزايي / شهراد شهوند / شهرام آقامير / شهرام شيدايي / شهرام قنبري / شهرام ناصري / شهرزاد آل داوود / شهرزاد عالم فتحي / شهرزاد هاديان / شهره خواجه نوري / شهره موحدي / شهريار آهي / شهلا ابقري / شهلا انتصاری /شهلا شفيق / شهلا لاهيجي / شهناز بيات / شهين شکاري / شهين نوائي / شيدان وثيق / شيرين جهانگيرزاده / شيرين حاجيلو / شیرین عبادی / شيرين مومني / شيرين ناجي / شيما خاکي / شيما فرزادمنش / شيوا آباء / شيوا بديهي نژاد / شيوا تقوي

صادق ملکوتي / صادق ناهومي / صادق نوابي / صبا مكري / صدرا صدوقي / صدرالدين زاهد / صديقه بحرائي / صديقه توحيدي / صديقه مقدم / صفورا نوربخش / صنم دولتشاهي

ضياء طباطبائي / طلعت تقي نيا / طناز عربشاهي

عادله صادقي / عاطفه گندم آبادي / عباس امیرانتظام /عباسعلي فتّاح / عذرا آصفي / عزيزالله ملکي / عسل اخوان / عسل پيرزاده / عطيه وحيدي منش / عطيه يوسفي / عفت ماهباز / علي اصغر سيدآبادي / علي افشاري / علي اکبر خسروشاهي / علي اکبر مهدي / علي اکبر موسوي خوئيني / علي اميني / علي بکائي / علي توکلي / علي دهقان / علي صادقي / علي صمد / علي طايفي / علي عبدي / علي کلايي / علي مختاري / علي معظمي / علي فتوتي / عليرضا اخوان / عليرضا جباري / عليرضا راسخي / عليرضا شجاع / عليرضا شفائي / عليرضا عزيزي / عليرضا كرماني / عليرضا کرماني / عيسي سحرخيز

غزال شولي زاده/ غزاله عسکريزاده / غزل دادور / غلام درخشاني / غلامرضا بنائي

فاطمه آستان بوس / فاطمه خوشرو / فاطمه فرهنگ خواه / فاطمه کريمي / فاطمه مقدم / فاطمه موسوي / فخري شادفر / فرامرز فهيمي / فرد صابري / فرزاد جاسمي / فرزان گلستانه / فرزانه طاهري / فرشيد عربشاهي / فرهاد داودي / فرهاد زريني / فرهاد گلستانه / فرهاد مجدآبادي فراهاني / فرهنگ رستمي / فرهنگ سلامي / فرود سياوش پور / فروغ قره داغي / فروه اميني / فريبا اسدي / فريبا داودي مهاجر / فريبا محمدي / فريده پورعبدالله / فريده جلالي / فريدون گلستانه / فهيمه خضر حيدري / فواد شمس / فيروزه رمضان زاده / فيروزه شکور / فيروزه فروردين / فيروزه مهاجر

کاظم شکري / كاظم علمداري / کاظم هاشمي / کاظم هاشمي / كامبيز روستا / كامبيز نيكو رخ / کامليا منصوري / كاوه شيرزاد / کاوه ضرغامي فر / کاوه مظفري / کبري اصفهاني / كتايون اكبري / کريم شامبياتي / کريم يساري / کوروش خردمنش / کيانوش سنجري / كيوان سيار / كيوان صميمي / كيوان مهجور / کيومرث حکيم

گرجي مرزبان / گلاله بهرامي / گلبرگ باشي / گلناز ملک / گلنوش رحيم زاده / گندم احتشام / گوهر شميراني / گيتا احمدي / گيتي سلامي / گيتي مرتضوي / گيسو فغفوري / گيلان نصيري

لاله بشردوست / لقمان قديري / لي لي اسلامي / ليلا ساكي / ليلا شيرنژاد / ليلا فاضلي/ ليلا منصور / ليلي فرهادپور / ليلي مظاهري

مارال فرخي / ماريا رشيدي / مازيار سميعي / مانا طلوعي فر / ماندانا حكيمي / مجتبي رزمي / مجيد برادران / مجيد تولايي / مجيد ملكي / محبوبه حسين زاده / محبوبه عباسقلي زاده / محبوبه کرمي / محبوبه محبي / محبوبه وفايي / محرم دولتشاهي / محسن سيدين / محسن نژاد / محمد اسدي / محمد آشور / محمد اميني / محمد بهزادي / محمد پاکزاد / محمد رستمي / محمد زهرائي / محمد شريف / محمد شهرابي / محمد فلاح نيا / محمد محمد پور / محمد ملوان / محمد مهدي يوسفي / محمد ميرزاخاني / محمد ميلاني / محمدرضا ترابي / محمدرضا رضوي / محمدرضا نسب عبداللهي / محمدرضا يزداني / مرتضي ميرآخوري / مرجان انصاري / مرجان نمازي / مرضيه بخشي زاده / مرضيه سپيدبر / مريم افشار / مريم اكبرزاده / مريم اکبري / مريم پاپي / مريم پارسي / مريم تهراني / مريم حسين خواه / مريم ضياء / مريم فيروزي / مريم کاشاني / مريم كاشي / مريم کسايي / مريم مالک / مريم ميرزا نژاد / مريم نظام / مريم ياسمين/ مريم يوسفي / مزدک بامدادان / مزدک دانشور / مژگان ثروتي / مژگان حساري / مژگان ملکيان / مسعود خدابنده / مسعود شب افروز / مسعود شکري / مسعود شكوري / مسعود عبدالله / مسعود مجيري / مصطفي تنها / معصومه اسداللهي / معصومه تقي پور /مسعود بهنود/ معصومه قلي زاده / معصومه لقماني / مقصود رنجبر / ملوک عزيززاده / ملوک ملاحسيني / مليحه رزازان / منصور حيأت غيبي / منصوره تهراني / منصوره خلجي / منصوره شجاعي / منوچهر زندي فر / منور قنبري / منيره مقدم / مهدي اميني / مهدي بهاري / مهدي جليلي / مهدي خان بابا تهراني / مهدي رويين تن / مهدي سهرابي / مهدي فخرزاده / مهدي فخرزاده / مهدي قليزاده اقدم / مهدي کدخدا زاده / مهدي مجتهدي / مهدي وفايي / مهدي يوسفي / مهديه پورشاد / مهرانگيز کار / مهرانگيز حکيمي / مهرداد افراسيابي / مهرداد بزرگ / مهرداد درويش پور / مهرداد مشايخي / مهرشاد الوندي / مهرنوش اعتمادي / مهرو ملالي / مهسا جزيني / مهسا علي بيگي / مهشيد شاکري / مهناز درخشان / مهين علي‌بابايي / موسي يحيي زاده / مونا علي خواه / ميترا ايراني / ميترا ترابي / ميترا خلعتبري / ميترا روشن / ميترا آزادفر / الميرا علي حسيني / ميرا قرباني فر / ميرمحمود يگانلي / ميلاد موسوي / ميهن جزني

نادر احمدزاده / نادر حاجي محسن / نازلي فرخي / نازنين بهارستان / نازي اسكويي / ناصر فرجادفر / ناهيد افتخاري / ناهيد بهمني / ناهيد جعفري / ناهيد حدادي / ناهيد حيدري / ناهيد خيرابي / ناهيد کازري / ناهيد کشاورز / ناهيد ميرحاج / ندا ناظمي / نرگس جودکي / نرگس طيبات / نرگس عظيمي / نريمان رحيمي / نسترن اردکاني / نسرین ستوده /نسيم بني کمالي / نسيم بهمنيان/ نسيم تنها / نسیما شریعت/ نفيسه آزاد / نفيسه محمدي / نگار ارجمندي / نگار انسان / نگار بنگري / نگار جاويدان / نگار رحيمي / نگين فرازمند / نگين فيروزه اي / نوشابه اميري / نوشين احمدي خراساني / نوشين جعفري / نوشين عامري / نوشين کشاورزنيا / نوگل جباري / نويد نوري فر / نيره توحيدي / نيره درخشان / نيکو پناهي / نيکي ايراني / نيلو فر يعقوب پور / نيلوفر انسان / نيلوفر بهشتي / نيلوفر بيضايي / نيلوفر سلطاني / نيلوفر گلکار / نيلوفر مهديان / نيلوفر يزدي / نيما مولاني / نيوشا درخشان

هادي جعفريان / هادي چراغي / هادي زماني / هادي يوسفي / الهام رفيع زاده / الهام قيطانچي / الهام كميابي / هانا دارابي / هانيه سليمي / هانيه ملالي / هايده مقيسي / هدا بيت مشعل / هدي امينيان / هژير پلاسچي / هما خداوردي / همايون مهمنش / همايون نامي / هنگامه شهيدي / هيوا يوسفي

وجيهه مقدم / وحيده مولوي / ويدا حاجبي / ويدا خسروي / ويدا فرهودي / ويكتوريا آزاد

ياسمن برزي / ياسمن گرمستاني / ياسمن نيلفروشان / ياسمين آزاد / ياسمين داداشي / ياشار آذري / ياشار اميني / ياشار گرمستاني / ياور خسرو شاهي / يلدا صيادي / يوسف مجاب

امضاهای جدید:

آرزو فاطمی / بهزاد مهرداد / حمید پیمانی / زانيار احمدي / زهرا هوشنگی / سمانه سوزانی / شهین محمدی /شیرین دلیلی /منیژه مرعشی /ناهید توسلی /کیانوش سنجری /محمد ملکی/ محمد علی عمویی/ فاطمه سرحدی زاده/ فریبرز رییس دانا/ فرج الله شریفی/ فرشین کاظمی نیا/ فرزاد فرحبخش/ فرهاد فرهادی/ فاطمه سلطان زاده/ ناصر زرافشان/هما زرافشان/باقر عباسی/ بهنام دارایی زاده/ بابک پاکزاد/ بهروز خوشباف/ بهرام دزکی/عالمتاج شمیرانی/ علی اشرف درویشیان/علی فایض پور/ علی زمانی/ عبدالله عرفان طلب/ پروین جلایی/ پژمان خرسند/ پیام ابوطالبی/ حمید بی آزار/ شهناز دارابیان/رضی جعفرزاده /حمید رضاعسکری نژاد/سیف الله اکبری/ ابوالقاسم ایرانی /اقدس چرونده/ ارشیا نوری/ نجف رحیمی/ نادراسداللهی/ ناصر شیرمحمدی/ نورالدین پزشکی/ نسرین طاعتیان/ ناصر اشجاری/ ناصر نصرالهی/نزهت حافظی/ ناهید صفایی/ سیاوش سعادتیان/ شایا شهوق/ حسین سرحدی زاده / زهرا سرحدی زاده/خسروسیف/کاظم فرج اللهی/ محسن اسداللهی /مریم محبوب /عفت محبوب/احسان محبوب/ ژیلا بشیری/مجیدمددی/محمد رضوانیان/ سعید نیکویی/ حسین پوررضا/ یوسف کبیری/ یوسف پژوم/ یونس اورنگ/خدیوی/فرزانه آقایی پور/ ایرج کیا/ حسین حسن پور/،سیامک طاهری/.کاظم طاهری/ویکتوریا آزاد/ ،حجت نارنجی/خسروباقری/ حسن نیکبخت/ حیاس حسینی/ محسن حکیمی/ منیژه گازرانی/ منصوره بهکیش/مژده حبیبی/ایران باقری آزاده/احمد علی بنی حسن /صادق فقیرزاده/یدالله نجفی/مریم افشار/طیبه اخوان اقدم/سیامک امینی/ محمدامینی/ جاوید جاویدان/ سهراب حسنی /مجتبی درخشان/ دارین داریوش/ منصور دریاباری/ ترانه راد/.مینا سری/ مسعود رجایی/ قاسم قشلاقی/ حسین خسروانی/ علی عسکری/ مسعود داوران/اسماعیل صادقی/ ابوالفضل فلاح/ شهلا اعزازی/ هايده تابش/ بهاران نوذري

اخبار مرتبط:

14 مرداد: روز همبستگی وبلاگ نویسان با دانشجویان دربند

شیرین عبادی:مادران دانشجویان بازداشت شده از حق فرزندانشان نمی گذرند

وبلاگی برای آزادی امیر یعقوبعلی

اولین جلسه ی «کمیته تلاش برای رهایی امیر یعقوبعلی» برگزار شد

مادر امير يعقوبعلي:پسرم را آزاد كنيد

نامه کمیته مادران کمپین یک میلیون امضاء به رئیس قوه قضائیه در مورد بازداشت اعضای کمپین

کمیته مادران کمپین یک میلیون طی نامه ای به ریاست محترم قوه قضائیه نسبت به بازداشت امیر یعقوبعلی و بهاره هدایت دو عضو کمپین یک میلیون امضاء اعتراض کردند و خواستار رسیدگی به پرونده آنان شدند. تعدادی از مادران کمپینی این نامه را روز چهارشنبه 3 مرداد حضورا به دفتر ریاست محترم قوه قضائیه ارائه کردند. متن نامه ارسالی بدین شرح است:

به نام خداوند بخشاینده مهربان

جناب آقای هاشمی شاهرودی

ریاست محترم قوه قضائیه

با سلام و احترام باستحضار میرسانیم مدت 10 ماه است که ما مادران در کنار فرزندان مان برای ارتقاء فرهنگ عمومی و تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان به صورت دسته جمعی و با رعایت موازین قانونی، تلاش می کنیم تا با جمع آوری یک میلیون امضا و تقدیم به مجلس شورای اسلامی گامی در برقراری عدالت در کشور عزیزمان برداریم تا جامعه ای سالم و خانواده های پایدار داشته باشیم که این حرکت نه خلاف مبانی اسلامی و نه مغایر با تعهدات دولت و نه مخالف قانون اساسی است.

ولی متاسفانه نیرو های انتظامی و امنیتی، فرزندان ما را دستگیر و زندانی می کنند در حالی که می گویند ما با کمپین و خواسته های شما مساله ای نداریم.

در همین راستا امیر یعقوبعلی دانشجوی 20 ساله و سال سوم دانشگاه علامه که روز های جوانی اش را صرف برابری خواهی و عدالت می کند، در روز 20 تیرماه 86 در پارک اندیشه هنگام صحبت با یکی از شهروندان در مورد قوانین تبعیض آمیز، دستگیر و به زندان اوین منتقل کرده اند. و تاکنون حتی اجازه یک تلفن و یا یک ملاقات را هم نداشته است. همینطوربهاره هدایت یکی دیگر از اعضاء فعال کمپین یک میلیون امضا به خاطر یک تحصن کوچک دانشجویی از 18 تیر ماه تا کنون در زندان اوین است.

آقای شاهرودی ما فرزندان مان را با خون دل بزرگ کرده و روح عدالت خواهی را که خود برای دستیابی به آن در انقلاب شرکت کرده بودیم ذره ذره به کالبد آنان دمیدیم تا آرمان های انسان دوستانه و برابری خواهانه و عدالت طلبانه زنده بماند و در جامعه ای که در های دنیای فساد بر آنان گشوده است و جنابعالی بیش از هر کس بر آن واقفید فرزندان مان را پاک و با ایمان و متعهد پرورش داده ایم به طوری که ضمن تلاش برای برقراری عدالت و حد اقل برای استقرار عدالت جنسیتی، آنان در معتبرترین دانشگاههای کشور مشغول تحصیل می باشند.

سوال ما از آن مقام اینست که به کدامین جرم یا عمل مجرمانه و خلاف قانون، فرزندان ما را به بند کشیده اند ؟ و آیا بی خبری مادر از فرزند به مدت بیش از دو هفته پس از پیگیر ی ها و درخواست های مکرر، انسانی، اخلاقی و اسلامی است؟

آیا چنین حرکت های مدنی و مسالمت آمیز و صلح طلبانه چه خطری برای کشور دارد که این چنین به خشونت کشیده می شود.

جناب آقای شاهرودی ما به چنین فرزندان برومندی افتخار می کنیم و از جنا بعالی که در بالاترین مسند قضاوت کشور تکیه زده اید مصرانه انتظار داریم دستور فرمائید فرزندان ما را هر چه سریعتر آزاد کنند.

از حق این جوانان برومند ملت نگذرید همان طور که ما از حق فرزندان مان نخواهیم گذشت.

با تشکر و احترام

«کمیته مادران» کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز

اخبار مرتبط:

با شما هستم! زندانی ها! / وبلاگ تا دموکراسی

آخرين خبرها از زبان مادر امیریعقوبعلی / و تماس امیر با خانه

آخرين اطلاعي که از وضعيت امير داريد چيست؟

2 مرداد: در حال حاضر در زندان اوين، بند 209 به سر مي برد. به ما گفته اند که تا پايان تحقيقات وضعيت وي مشخص نمي شود. هيچگونه اجازه ملاقات يا تماس تلفني به ما داده نمي شود. امروز تقريباً حدود 13 روز است که امير در بازداشت است و تماسي با خانه نداشته است.

تصور مي کنيد چرا امير را بازداشت کرده اند؟

پسر من هيچ عمل غير قانوني انجام نداده و اينکه چرا او را دستگير کرده اند براي خود من هم جاي سوال دارد. هرچه از قاضي پرونده درباره وضعيت امير و علت بازداشت او مي پرسم، تنها جواب او اين است که «من نمي دانم».

نظر شما درباره فعاليت اجتماعي امير چيست؟ آيا ارتباط با مردم و جمع آوري امضاء به عقيده شما عمل اشتباهي است؟

امير پسر دانا و عاقلي است، او يک «نوع دوست» است و فعاليت هاي او نيز در همين زمينه است، بنابراين به نظر من هيچ کار اشتباهي انجام نمي دهد.

در پايان چه نکته ديگري داريد؟

براي ديگر خانواده هايي که فرزندي مثل من دارند که سالم فکر مي کند و درست عمل مي کند، احترام زيادي قائل ام و اميدوارم که وضعيت فرزندان آنها نيز مشخص شود. در آخر، پيام من به امير اين است که عزيزم ناراحت نباش، مي دانم که تو کار اشتباهي مرتکب نشده اي؛ منتظرت هستيم.

با تشکر...

خبر تکمیلی: امیر با خانه تماس گرفت. مادر امیر خبرداد که امشب 2 مرداد امیر با خانه تماس گرفت ولی خیلی کوتاه حرف زد. او در این باره که کجاست و وضعیتش چه می شود ابراز بی اطلاعی کرد.

مطالب مرتبط:

برای امیر یعقوبعلی / وبلاگ آن زن

حاكميت به فكر برچسب زدن نباشد / گفتگوی روز با مادر امیر یعقوبعلی

آخرین وضعیت امیر یعقوبعلی: پرونده در دست بررسی است

یکشنبه 31 تیرماه: روز شنبه 30 تیرماه، خانواده امیر یعقوبعلی مانند روزهای گذشته به منظور پیگیری وضعیت امیر و درخواست دیدار با وی به دادگاه انقلاب مراجعه کردند. اما برای دیدار قاضی، ساعت ها پشت درهای بسته منتظر ماندند و در نهایت نیز هنگامی که توانستند با قاضی پرونده امیر دیدار کنند، وی از وضعیت امیر اظهار بی اطلاعی کرد و آنان گفت: پرونده در دست بررسی است و باید منتظر گزارش وزارت اطلاعات باشند.

امیر یعقوب علی، روز چهارشنبه بیستم تیر ماه در حالی که در پارک اندیشه، واقع در خیابان شریعتی در حال جمع آوری امضا بود، توسط نیروی انتظامی پارک بازداشت شد و از آن روز تاکنون در بند 209 زندان اوین بسر می برد. در این میان دادگاه انقلاب به درخواست های مکرر خانواده امیر مبنی بر ملاقات با وی پاسخ نمی گوید و تاکنون امیر هیچ تماسی با خانواده خود نداشته است.

مطالب مرتبط:

بيانيه شماره دو كانون هستيا انديش در باره امير يعقوبعلي

وضعیت امیر یعقوبعلی در ابهام است

دیدار برخی از فعالان جنبش زنان با فعالان زن دفتر تحکیم وحدت

فشار بر خانواده دانشجویان بازداشت شده، شدت گرفته است

دیدار جمعی از فعالان جنبش زنان و دوستان امیر یعقوبعلی از خانواده وی

27 تیرماه: سارا لقمانی (تغییر برای برابری): روز 26 تیرماه، تعدادی از فعالان جنبش زنان و نیز برخی از دوستان امیر یعقوب علی در حالی به دیدار مادر و خواهر او رفتند که تولد بیست سالگی اش را نه خانواده، که دانشجویان بازداشت شده در زندان اوین برایش جشن می گرفتند.

امیر یعقوبعلی از مردان برابری خواه و حق طلبی است که فراتر از درک بسیاری از مردان سیاسی و روشنفکر نه به دنبال قدرت و بازتولید استبداد مردانه در جامعه که به دنبال احقاق حقوق از دست رفته زنان سرزمین اش می باشد. او اکنون به جرم آگاهی بخشی به مردم برای لزوم تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان بازداشت شده است. جمعی از فعالان جنبش زنان از کمپین یک میلیون امضا، برخی از اعضای کمیته مادران و کمیته پسران کمپین و نیز اعضای کانون هستیا اندیش برای همراه بودن با مادری که بیست سال پیش فرزندی را به این دنیا آورد تا ندای برابرخواهی را سر دهد به دیدارش رفتند.

دلارام علی که خود به جرم اعتراض به نابرابری حقوق زنان در قانون و شرکت در تجمع 22 خرداد چند روزی را در بازداشت بود از تجربه ها و اتفاقاتی که در آن روز ها رخ داده بود گفت تا تسلای خاطر مادر امیر باشد. چرا که متاسفانه از زمان دستگیری یعنی 20 تیر ماه تاکنون امیر هیچ گونه تماسی با خانواده خود نداشته است و هر چند که همه دوستان تجربه دیده او می دانند که امیر یعقوبعلی با اعتقاد و ایمان کامل قدم به این راه نهاده است اما مادر برای روز تولد بیست سالگی او آرزوی دیگری داشته است.

کاوه مظفری از کمیته پسران کمپین، خطاب به مادر امیر گفت: ما به اینجا آمده ایم تا به شما بگوییم به وجود امیر افتخار می کنیم که در این فضای سکوت و خفقان برای احقاق حقوق دیگران مبارزه می کند.

شیما فرزادمنش از کانون هستیا اندیش، سیمین ناجی از کمیته مادران کمپین و هژیر پلاسچی از دوستان امیر یعقوبعلی، متن هایی را آماده کرده بودند و برای جمع دوستان، همفکران و خانواده امیر قرائت کردند و خواستار آزادی امیر شدند.

در ادامه نوشین احمدی خراسانی نیز گفت اگر ماموران تاکنون اقدام به آزادی امیر نکرده اند احتمالا دلیلش متعجب ماندن آنان از وجود مردان جدیدی است که برای احقاق حقوق میلیون ها زن در ایران تلاش می کنند. این نسل جدید مردان، پدیده نوینی در جنبش زنان هستند که نام آنها و فعالیت های ثمربخش شان در تاریخ این جنبش ماندگار خواهد شد.

الناز ناطقی و بیتا طاهباز به یاد امیر شمع های 20 سالگی امیر را بر کیکی که برای این منظورم تهیه شده بود روشن کردند و در اعتراض به دستگیری او سخنان خود را ایراد کردند.

مادر امیر معتقد بود فرزندش با آگاهی دادن به مردم و امضا گرفتن از آنان مرتکب هیچ گونه جرمی نشده است و بازداشت او کاملاً غیر قانونی است. او خواستار اطلاع یافتن از وضعیت جسمی و روحی امیر و آزادی او شد. سپیده خواهر امیر نیز در مدت حضور مهمانان در منزل به پذیرایی گرم و صمیمی از آنان مشغول بود.

اخبار مرتبط:

بيانيه جمعي از مردان برابري خواه جنسيتي درباره بازداشت امير يعقوبعلي

تولد بیست و چند سالگی / وبلاگ تجربه های زنانه

دیدار جمعی از فعالان زنان با خانواده امیر یعقوبعلی در تولد بیست سالگی وی / سایت هستیااندیش

"جشن" بیست سالگی در زندان اوین / گفتگوی رادیو آلمان با سپیده یعقوبعلی

زمزمه ی ما هرگز آخرین سرود نبوده است / وبلاگ حواری خورشید

تولد / وبلاگ عسل نگاشت

جناب قاضی! امیر مرد است، اما نه مردی از جنس شما... / وبلاگ کاوه نوشت

متن کامل بيانيه جمعي از مردان برابري خواه جنسيتي درباره بازداشت امير يعقوبعل

به دنبال تشديد برخوردهاي غيرقانوني با کنشگران جنبش هاي اجتماعي، امير يعقوبعلي از فعالان کمپين يک ميليون امضاء، روز چهارشنبه (20 تيرماه 1386) حين جمع آوري امضاء براي تغيير قوانين تبعيض آميز عليه زنان، در پارک انديشه تهران بازداشت شد. پس از چهار روز پيگيري خانواده و وکلاء درباره وضعيت ايشان، سرانجام در کمال ناباوري به دستور قاضي سبحاني، امير يعقوبعلي به بند 209 زندان اوين منتقل شد. صدور حکم بازداشت و انتقال ايشان به بند ويژه وزارت اطلاعات در حالي است که در موارد مشابه پيشين، بازداشت شدگان عموماً به قيد کفالت يا وثيقه آزاد مي شدند. چنين به نظر مي رسد که اينگونه برخودهاي امنيتي، که در حال تبديل شدن به رويه اي قضايي است، نتيجه اي جز متشنج ساختن فضاي عمومي جامعه ندارد.

جمع آوري امضاء از طريق تعامل «چهره به چهره» با مردم، يکي از مسالمت آميز ترين روش هاي تغيير اجتماعي است؛ با اين وجود جريانات تندرويي هستند که حتي تاب تحمل کوچکترين اعتراضي را ندارند. آنها به هر طريقِ غير انساني تلاش مي کنند که کنش هاي اجتماعي، مسالمت آميز و قانوني فعالان کمپين يک ميليون امضاء و همچنين ساير کنشگران جنبش هاي اجتماعي را توطئه آميز و براندازانه جلوه داده تا از اين طريق بهانه اي براي برخوردهاي غيرقانوني و خشونت آميز خود داشته باشند.

ريشه هاي پنهان اين برخوردها، نشات گرفته از مناسبات و فرهنگ مردسالارانه اي است که کنشگران کمپين يک ميليون امضاء، همراه مرداني که در اين راه گام نهاده اند، تغيير آنها را نشانه رفته اند. در واقع، واکنش هاي خشونت آميز و برخوردهاي غيرقانوني اخير نتيجه هراس «دولت – مردان» از چنين جنبشي است. جنبشي که اينبار نه تنها زنان، که مرداني آگاه به حقوق انساني را نيز جذب خود ساخته است. اما، فهم اين برابري خواهي جنسيتي براي بيشتر «دولت – مردان» سخت دشوار است. آنها چنان به منافع نظام مردسالار موجود وابسته هستند که مشاهده مرداني که قصد تغيير اين مناسبات را دارند، برايشان نامفهوم است. آيا اينکه دفاع از حقوق زنان را محدود به خود زنان کنيم ناديده انگاشتن انسانيت نيست؟ آيا براي احقاق حقوق سياهان تنها سياهان مجاز به فعاليت اند؟ آيا بر اساس اين استدلال، انساني است که نسبت به ظلمي که بر ديگر مردم جهان (بطور مثال ملت فلسطين) مي رود، بي تفاوت باشيم؟

بايد اذعان داشت، چنين برخوردهايي با جنبش هاي اجتماعي، نه تنها مانع از پيشروي و گسترش آنها نمي شود؛ بلکه کاملاً برعکس، کنشگران اين جنبش ها را به حقانيت مسيري که مي پيمايند بيشتر معتقد مي سازد. مناسبات کهن جنسيتي که هزاران سال قدمت دارند، نتوانسته اند جنبش برابري طلبي زنان ايران را متوقف سازند، مسلماً «دولت – مرداني» که در آسمان طوفان زاي سياست براي مدتي کوتاه بر اريکه باد تکيه زده اند نيز، مانعي بر اين جنبش نخواهند بود. جنبش برابري طلبي جنسيتي نيز در اين مسيرِ دشوار، درس هاي تازه اي مي آموزد و استوار تر از پيش به راه خود ادامه مي دهد.

از اين روست که امروز، امير يعقوبعلي افتخار مردان و زناني است که برابري جنسيتي را به عنوان هدف کنش هاي اجتماعي خود قرار داده اند. بازداشت ايشان جديت مسيري را نشان مي دهد که زنان و مردان برابري طلب در چارچوب برنامه کمپين در پي آن هستند. طنز بزرگي است اسارت انساني آزاده چون امير در زندان؛ آن هم توسط زندان باناني که خود بزرگترين اسيران عقايد مردسالارانه خويش اند.

پس از یک هفته هنوز مسئولان از پاسخ گویی در مورد وضعیت امیر یعقوب علی امتناع می کنند

سه شنبه 26 تیر: در ششمین روز از بازداشت امیر یعقوب علی خانواده وی، از مسوولان زندان اوين پاسخي نگرفتند.امير يعقوبعلي فعال مدافع حقوق زنان كه هفت روز پيش، هنگام جمع آوري امضا براي كمپين يك ميليون امضا در پارك انديشه بازداشت شده بود، او را روز يكشنبه به بند 209 زندان اوين منتقل کردند اما هنوز خانواده ي اين فعال پاسخي در مورد وضعيت او دريافت نكرده اند.

روز گذشته مسوولان زندان اوين با اين بهانه كه مسوول مربوطه حضور ندارد،به خانواده ي اواطلاعي از وضعيتش نداده اند.و قاضي پرونده هم به آنها تذكر داده كه تا دو هفته ي ديگر به دادگاه مراجعه نكنند تا بازجويي و دادرسي هاي اوليه ي پرونده انجام شود و وضعيت پرونده ي او روشن شود. متاسفانه با وجود مراجعات مکرر، درخواست خانواده وی برای اجازه ملاقات با امیر بی پاسخ گذاشته شده است.

اخبار مرتبط:

لوگوی حمایتی از امیر یعقوبعلی / هستیااندیش

بیانیه انجمن هستیااندیش در مورد امیریعقوبعلی

امیر یعقوبعلی به زندان اوین، بند 209 منتقل شد

یکشنبه 24 تیر: صبح امروز مادر و خواهر امیریعقوبعلی مجددا به دادگاه انقلاب، شعبه امنیت مراجعه کردند و سرانجام حوالی ظهر موفق به دیدار قاضی سبحانی شدند. بهناز مختاری مادر امیر می گوید:« ما امیر را ندیدیم. قاضی گفت صبح امروز دستور انتقال امیر به زندان اوین بند 209 را داده است و او اکنون در اوین است. آقای سبحانی گفت 11 مورد اتهام برای امیر مشخص کرده اند تا بررسی این اتهامات امیر باید درزندان بماند. من پرسیدم جرم پسر من چیست ؟ خواهرش پرسید مگر کارشان غیرقانونی بوده ؟ مگر امضا جمع کردن غیر قانونی است اما قاضی گفت ما کاری به قانونی یا غیر قانونی بودن نداریم. باید ببینیم چه سمتی داشته، امیر مرد است چکار به کار زنها دارد، برود بنشیند درسش را بخواند!»

اخبار مرتبط:

انتقال امیر یعقوبعلی به اوین

امیر یعقوب‌علی به بند 209 اوین منتقل شد / عروسک کوکی

سپیده یعقوبعلی : امیر نه در کلانتری بود و نه در دادگاه

شنبه 23 تیرماه : امروز صبح ، مادروخواهر امیریعقوبعلی به همراه دوستان او به کلانتری 104 واقع در میدان نیلوفر مراجعه کردند. اما در آنجا به آنها گفته شد که امیر را به دادگاه انقلاب برده اند .پس از مراجعه آنها به دادگاه انقلاب نه به وکیل او نسرین ستوده اجازه ورود به دادگاه داده شده و نه به خانواده اش، سپیده یعقوبعلی خواهر امیر می گوید:« تا پابان وقت اداری دادگاه بودیم . تابلاخره به ما اجازه دادند نام اش را در لیست سوال کنیم که در آنجا هم به ما گفتندکه چنین کسی را نیاورده اند، کلانتری نیلوفر هم گفت که او را از اینجا برده اند. فقط به ما گفتند پرونده اش نزد قاضی حداد شعبه امنیت است ، هرچه از شماره پرونده پرسیدیم پاسخی ندادند. تنها به ما گفتند بروید و فردا صبح بیایید

ادامه بازداشت امیر یعقوب علی از اعضای کمپین یک میلیون امضاء

پنج شنبه 21 تیر: امیر یعقوب علی، از اعضای کمپین یک میلیون امضا (که عصر روز چهارشنبه بیستم تیرماه در حالی که در پارک اندیشه، واقع در خیابان شریعتی در حال جمع آوری امضا بود، توسط نیروی انتظامی پارک بازداشت شده بود) همچنان در زندان بسر می برد.

وی ابتدا به مدت یک ساعت در دفتر انتظامات این پارک نگهداری و سپس به کلانتری 104 عباس آباد واقع در میدان نیلوفر منتقل شد و شب را در بازداشتگاه این کلانتری گذراندو صبح روز پنج شنبه به دادگاه انقلاب ،خیابان معلم منتقل شد که قاضی پرونده دستور ادامه بازداشت او را برای تکمیل بازجویی صادر کرد.

پس از این دستور ، دوباره او را به بازداشتگاه کلانتری وزرا بازگرداندند.

مطالب مرتبط:

دستگیری یکی از پی‌گیرندگان حقوق زنان در گفتگو با مازیار سمیعی و شیرین عبادی / رادیو آلمان

زندگی را مرور می کردیم / وبلاگ تا موکراسی

امیر یعقوب علی، از اعضای کمپین یک میلیون امضا بازداشت شد

چهارشنبه 20 تیر: امیر یعقوب علی، از اعضای کمپین یک میلیون امضا و فعالان دانشجویی دانشگاه علامه طباطبایی، عصر روز چهارشنبه بیستم تیر ماه در حالی که در پارک اندیشه، واقع در خیابان شریعتی در حال جمع آوری امضا بود، توسط نیروی انتظامی پارک بازداشت شد.

وی ابتدا به مدت یک ساعت در دفتر انتظامات پارک مزبور نگه داشته و سپس به کلانتری 104 عباس آباد واقع در میدان نیلوفر منتقل شده است.بنا به اخبار رسیده، قرار است فردا صبح وی را از کلانتری 104 به دادسرای تهران انتقال دهند.

آيا تغيير قوانين تبعيض آميزِ جنسيتي، اساساً تغييري درون چارچوب مذهبي است؛ يا کاملاً برعکس، عليه اصول مذهبي مرسوم است؟ قرائت هاي نوگراي ديني، چه تاثيري در وضع قوانين عادلانه خواهند داشت؟ آيا تغيير يافتن قوانين تبعيض آميز، الزاماً از مسير مسلط شدن قرائت هاي نوانديشي ديني مي گذرد؟ دولت و احزاب چه نقشي در مشخص ساختنِ تفسير غالبِ مذهبي براي وضع قوانين دارند؟ چارچوبي ماوراي ديني براي وضع قوانين چگونه مي تواند باشد؟ آيا وضع قوانين بر اساس پايه هاي دنيوي، آزادي اديان را خدشه دار مي کند؟ ... مجموعه اي از اين قبيل سوالات، بويژه چگونگي رابطه سه جانبه ميان نهادهاي مذهبي، جامعه سياسي و جامعه مدني، مسئله اصلي يادداشت زير است. در راستاي پاسخگويي به اين سوالات، و فراهم آوردن مباني مفهومي لازم جهت برقراري گفت و گو در اين زمينه، ابتدا لازم است موقعيت هاي ممکن براي نمادها و نهادهاي مذهبي در جامعه مورد بررسي قرار گيرد؛ پس از آن، به چگونگي فرايند تغيير قوانين، بويژه در چارچوب برنامه «کمپين يک ميليون امضاء»، در رابطه با مذهب پرداخته شود.

مذهب و جامعه

اصطلاحاتي همچون؛ حکومت مذهبي، مذهبِ سياسي، حکومت آتئيستي، لائيسيته، سکولاريسم، دموکراسي ديني، الهيات رهايي بخش، ادبياتي مفهومي براي نامگذاري بر وضعيت هاي متفاوتي از رابطه ميان مذهب و نهادهاي مدني، سياسي و دولتي در جامعه هستند. براي ادامه بحث بر پايه مفاهيمي مشخص، تعاريفي مقدماتي از اين اصطلاحات در پائين آمده است:

حکومت مذهبي: حکمراني دولتي اقتدارگرا بر اساس قوانين مذهبي خاص. مانند جمهوري اسلامي ايران، پاکستان، و اکثر کشورهاي عربي.

مذهبِ سياسي: برنامه عملي برخاسته از اصول مذهبي خاص براي کسب قدرت سياسي يا استفاده از قدرت سياسي که عمدتاً حزب و بلوکي خاصي از قدرت را در برمي گيرد، و نه کلِ يک حاکميت را. از بنيادگرايي طالبان تا احزابِ اسلام گراي ترکيه را مي توان در اين رده جاي داد.

الهيات رهايي بخش: نوعي بهره گيري از اصول مذهبي براي کسب قدرت سياسي که عموماً مذهب را به ايدئولوژي هاي چپ آغشته مي سازد و ادعا دارد که پس از کسب قدرت دولتي، دموکراسي سکولار در جامعه برقرار مي شود.

دموکراسي ديني: نظريه اي براي تنظيم رابطه مذهب و حکومت که اگرچه حقوقِ قضائي در انطباق با اصول مذهبي است، اما در سطح ديوانسالاري مناسباتِ دموکراتيک برقرار است. اين اصطلاح عموماً در حد شعار توسط اصلاح طلبان حکومتي در ايران مطرح است.

سکولاريسم: در چنين جوامعي، مذهبِ عرفي شده مي تواند در جامعه مدني نقش فعال داشته باشد، اما مرز آن از سياست گذاري حکومتي کاملاً مجزا است. البته احزاب سياسي در اين نوع جوامع مي توانند سياستي مذهبي داشته باشند، اما تا جائيکه اساس دموکراسي را مخدوش نسازند. ايالات متحده نمونه اي از حکمراني به شيوه سکولاريسم ليبرالي به شمار مي آيد.

لائيسيته: موقعيتي کاملاً غير سياسي و غير دولتي براي مذهب، که مذهب تنها مي تواند بصورتي کاملاً محدود در جامعه مدني حضور داشته باشد. قوانين و نظام حقوقي در اين جوامع کاملاً غيرمذهبي و دنيوي است. قوانين کشورهايي همچون فرانسه و ترکيه اينگونه است.

حکومت آتئيستي: نظامي حکومتي که بر ضد همه انواع مذهب عمل کرده و تنها مذهب را در سطح کاملاً شخصي به رسميت مي شناسد. مثال بارز در اين مورد دولت هاي سابق بلوک شرق بويژه اتحاد جماهير شوروي هستند.

براي فهم بهتر اصطلاحات فوق، مي توان آنها را در طيفي که از قطب افراط گرايي مذهبي آغاز مي شود و به يک قطب ضديت با مذهب ختم مي شود دسته بندي نمود. اما اگر طبقه بندي و درک تفاوت هاي مفاهيم فوق تنها بر اساس ميزان توجه و اهميت «گفتمان ديني» بررسي شود، براي شناختِ واقعيت ها کافي نخواهد بود. لازم است که «جايگاه اجتماعي» مذهب در هر يک از مفاهيم فوق مورد توجه قرار گيرد. در واقع، به جاي ملاکِ «ديني – ضد ديني» در تحليل رابطه دين و جامعه، بايد فضاي بحثي کلان تر را جايگزين نمود. بدين منظور، ابتدا لازم است طبقه بندي از حوزه هاي مختلف اجتماعي ارائه شود؛ و پس از آن، جايگاه مذهب براي هر يک از اصطلاحات فوق در اين حوزه ها بررسي شود.

در يک طبقه بندي «نظري – روشي»، مي توان جامعه را به دو حوزه خصوصي و عمومي تقسيم نمود، در اين راستا حوزه عمومي تشکيل شده است از جامعه مدني و جامعه سياسي. جامعه مدني متشکل از نهادهايي همچون اصناف، رسانه ها، نهادهاي مذهبي، سازمان هاي غير دولتي و غير سياسي و اتحاديه هاي کارگري و تجاري مي شود. و جامعه سياسي تشکيل شده از احزاب مختلف سياسي و در نهايت دولت است. جايگاهِ اجتماعي مذهب در اين طبقه بندي تيپيک علاوه بر حوزه خصوصي تا درون جامعه مدني نيز تداوم يافته است، اما در همه جوامع، وضعيت بدينگونه نيست. در برخي موارد مذهب مي تواند در تمامي حوزه هاي اجتماعي حضور تعيين کننده داشته باشد، تا جايي که در راس دولت قرار گيرد؛ در مقابل، در مواردي ديگر ممکن است نهادهاي مذهبي به شدت مورد تحديد از سوي جامعه سياسي قرار گرفته و به اموري خصوصي سوق داده شوند. در نمودار زير جايگاه هاي متفاوتي از مذهب در جامعه به تصوير آمده است:

همانگونه که اشاره شد، جايگاه و موقعيت مذهب در حوزه هاي مختلف اجتماعي، تعيين کننده ميزان قدرت و نقش آن در تنظيم روابط اجتماعي است. علاوه بر اين مسئله، يگانگي و وجود تفسيري واحد از مذهب نيز در ميزان اين قدرتمندي تاثير دارد. به عبارت ديگر، هر اندازه تفسيري يک دست تر از اصول مقدس يک مذهب در جامعه غالب باشد، قدرت آن نيز بيشتر است. در مقابل، ممکن است مذهب در بسياري از حوزه هاي اجتماعي حضور داشته باشد، اما به دليل مسلط نشدن تفسير و گرايشي خاص از مذهب، باعث پخش شدن قدرت آن شود.

مهمترين مسئله اي که در ارتباط با ميزان قدرت سوگيري هاي مذهبي/ضدمذهبي در جامعه، مورد توجه قرار مي گيرد؛ ميزان دموکراتيک بودن ديگر حوزه ها اجتماعي است. به بيان ديگر، زماني ميزان قدرتِ گفتمانِ مذهبي/ضدمذهبي در جامعه چالش برانگيز مي شود، که با حقوق انساني، بويژه «حق آزادي» برخورد کند. زماني به دليل تسلط گفتمان ضد مذهبي در جامعه سياسي، بويژه دولت، به حق «آزادي اديان» خدشه وارد مي شود. در زماني ديگر، به دليل فتح قدرت دولتي توسط «نهاد مذهبي خاص»، گفتمان تک مذهبي، نه تنها آزادي هاي سياسي – مدني را تهديد مي کند، بلکه حقوق ساير اديان را نيز به مخاطره مي اندازد.

تنها، در شرايطي حقوق دوجانبه نهادهاي مذهبي و ديگر نهادهاي اجتماعي (مدني و سياسي) حفظ مي شود که تنظيم روابط اجتماعي بر اساس اصولي ماوراي گفتمان «مذهبي/ضدمذهبي» باشد. براي رسيدن به اين اصول گذشتن از مسيري دموکراتيک اجتناب ناپذير است. بدين منظور، براي حفظ حق آزادي نهادهاي مذهبي، و در سوي ديگر نهادهاي مدني – سياسي لازم است که از قبضه کامل جامعه سياسي (بويژه دولت) توسط هر يک از اين نهادها به تنهايي جلوگيري شود. به بيان ديگر، دولت به عنوان مرکزيت جامعه سياسي بايد نسبت به گفتمان هاي «مذهبي» و «ضدمذهبي» خنثي باشد. بعلاوه، در جامعه مدني نيز، استقلال همه نهادهاي مدني در کنار نهاد مذهبي بايد حفظ شود.

بر اساس آنچه که در بالا آمد، رسيدن به وضعيتي که در آن، حق آزادي چه براي اديان و چه براي ساير نهادهاي اجتماعي (مدني و سياسي) محفوظ بماند، تنها از رهگذر «فرايندي» دموکراتيک ميسر است. به عبارت ديگر، تنظيم روابط دموکراتيک اجتماعي صرفاً از طريق «برنامه» اي از بالا (و عموماً سياسي) امکان پذير نيست؛ بلکه، مجموعه اي از برنامه هاي مدني و سياسي لازم است تا فرايند گذار به جامعه اي که در آن به حق آزادي اديان و حق آزادي ديگر نهاد هاي اجتماعي (مدني و سياسي) توأمان احترام گذاشته مي شود، طي شود.

مذهب و کمپين

از آنجايي که در جامعه ايران، بلوک مسلط قدرت سياسي در حکومت، پيوندي ارگانيک با نهاد مذهبِ سنتي دارد، و گفتماني ايدئولوژيک با قرائتي حداکثري از شاخه اي از مذهبِ اسلام يعني شيعه اثني عشري را به عنوان مذهب رسمي کشور معرفي مي کند و در سياست ورزي به کار مي گيرد؛ لذا ساير جريانات اجتماعي (مدني – سياسي) ناگزيرند که در تدوين و اجراي برنامه هاي خود در حوزه عمومي، رابطه و موضع خود را نسبت به اين گفتمان، قانون ها و سياست هاي ناشي از آن تنظيم نمايند.

بدين ترتيب، کمپين يک ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض آميز جنسيتي نيز، به عنوان برنامه اي اجتماعي – مدني، ناگزير است، در جريان عمل، رابطه ي خود را با نهاد مسلط مذهبي (بويژه مذهبِ حکومتي) تنظيم نمايد. به بيان ديگر، اگرچه هدف اصلي کمپين «تغيير قوانين از پائين» است؛ اما از آنجايي که گفتمان غالبِ مذهبي – به دليل دولتي بودنِ مذهب – نقش به سزايي در تدوين قوانين دارد؛ لذا در مسيري که کمپين مي پيمايد، يکي از مهمترين پيامدهاي مترتب بر آن تاثيرگذاري بر گفتمان هاي موجود در ارتباط با مذهب است. در اين راستا، گرايش هاي متفاوت و مواضع متفاوتي در مواجهه با مذهب در درون کمپين وجود دارد.

پيش از پرداختن به گفتمان هاي دروني کمپين در خصوص چگونگي تنظيم رابطه با مذهب، ابتدا به مواضع دو دسته از منتقدان و مخالفان کمپين اشاره مي شود. در يکسو، مخالفت برخي جريانات سياسي (عمدتاً نيروهاي اصلاح طلب حکومتي) با کمپين يک ميليون امضاء، متاثر از گفتمان «مذهبِ سنتي/سياسي» است. در واقع، اين جريانات اگرچه به لحاظ شدتِ مذهبي بودن، نسبت به بلوک قدرتِ مسلط بر حکومت، معتدل تر هستند، اما همچنان در چارچوب گفتمان مذهبِ سنتي/سياسي قرار داشته، و از اين منظر نسبت به برنامة کمپين يک ميليون امضاء موضع گيري مي کنند. اگرچه برخي از آنها شعار «دموکراسي ديني» را طرح مي نمايند، اما در عمل از چارچوب «مذهب سياسي» فراتر نمي روند. در واقع، اين دسته از مخالفان، صرفاً تعدادي از مطالبات کمپين را قابل پيگيري مي دانند، و برخي ديگر از مطالبات را در تعارض با قرائتِ سنتي از اسلام مي دانند.

در سمت ديگر، منتقدانِ سياسي ديگري نيز هستند که اين بار از موضعي لائيک و در مواردي آتئيستي برنامه کمپين را رد مي کنند. اين منتقدان، که يا متصل به جريانات ليبرالِ لائيک هستند، يا جزء گرايش هاي افراطي چپ گرا؛ در مقابل کمپين با استدلال هايي برآمده از گفتماني «لائيک»، مسير کمپين را در مواجه با گفتمان مسلط مذهبِ سنتي/سياسي ناکارآمد مي دانند. به بيان ديگر، با وجود اختلافات سياسي – ايدئولوژيک ميان اين جريان ها، همگي آنها در موضع گيري «ضد مذهبي» هم نظر هستند، و برنامه کمپين يک ميليون امضاء را مورد نقد قرار مي دهند. در واقع، مي توان اذعان داشت که يکي از معيارهاي عمده مخالفان برنامه کمپين، بر اين اساس تعيين مي شود که کمپين را مطابق مذهب يا در مخالفت با آن تحليل مي کنند.

اما واقعيتِ مسيري که کمپين يک ميليون امضاء مي پيمايد، پيچيده تر از تفاسير تک قطبي فوق درباره رابطه کمپين با مذهب است. اگرچه، کنشگران کمپين بر اصلِ حداقلي «تغيير قوانين از پائين» توافق عملي دارند؛ اما از آنجاييکه کمپين، سازماني رسمي و ايدئولوژيک نيست، بلکه ماهيتي جنبشي داشته و دربرگيرنده کنشگراني با چارچوب هاي تفسيري متفاوتي است، لذا نمي توان موضع گيري سازمانيِ واحدي در خصوص مذهب را در فعاليت ها کمپين انتظار داشت. به بيان ديگر، تنظيم رابطه ميان برنامه کمپين و مذهب، «فرايندي» است که در جريان عمل شکل مي گيرد. در درون کمپين مي توان به حضور دو گفتمان نسبتاً مشخص در خصوص چگونگي تنظيمِ رابطه با مذهب اشاره نمود:

گفتمان نوانديشي ديني: تلاش دارد با ارائه تفاسير و قرائت هايي مترقي و پويا از اسلام، مطالبات کمپين را در چارچوب روح کلي اين مذهب اعلام نمايد. به عبارت ديگر، از نگاه اين گفتمان تلاش مي شود، مطالبات کمپين يک ميليون امضاء همسو با تفاسيري از اسلام اعلام شود، بدون آنکه از اصول حداقلي مندرج در برنامه کمپين کاسته شود. در امتداد مسيري که گفتمان نوانديشي ديني دنبال مي کند، برقراري ارتباط «چهره به چهره» و پيگيري خواستِ تغيير قوانين، منوط به استفاده از چارچوبِ استدلالِ مذهبي در تعامل با مردم است. در واقع، با وجود اينکه گفتمان نوانديشي ديني با رويکردي مترقي، اصل را بر تغيير قوانين قرار داده، و حاضر نيست از خواسته هاي کمپين بکاهد، اما همچنان در چارچوب گفتماني «مذهبي» تلاش مي کند، مشروعيت خود را اثبات نمايد. اين تمايل دوگانه در گفتمان نوانديشي ديني در مواردي منجر به چالش هايي پارادوکسيکال مي شود. به عبارت ديگر، هر اندازه که قرائت مسلط و حکومتي از مذهب، قدرتمند و مستدل است؛ در مقابل، گفتمان نوانديشي ديني بدون پشتوانه و نوپا است؛ در نتيجه، استفاده از گفتمان نوانديشي ديني در تعامل و ارتباط با مردم همواره با موفقيت همراه نيست. نکته ديگر، آن است که اين گفتمان نه از سوي طراحان و متوليانِ آن، بلکه از جانب کنشگراني استفاده مي شود که کاملاً مسلط به مباني فکري چنين گفتماني نيستند.

گفتمان سکولار: اين گفتمان در عمل از مواجهه با مذهب اجتناب مي کند و اساس مطالبات کمپين را به جاي آنکه با تفاسير مذهبي توجيه نمايد، از طريقِ تاکيد بر حقوق و نيازهاي انساني مطرح مي سازد. موضع گفتمان سکولار نسبت به مذهب، خنثي است. در واقع، نه در رد مذهب و نه در تائيد آن تلاش مي کند؛ بلکه، بدون سوگيري از کنار مسئله مذهب عبور مي کند. مسائلي که در اين گفتمان مورد تائيد قرار مي گيرد تا به خواست تغيير قوانين مشروعيت بخشد، مباني حقوق و نيازهاي انساني، و واقعيتِ تبعيض عليه زنان است. البته، اين گفتمان نيز به دليل آنکه، ادبياتِ مشترکي در گفتگو با مردم ندارد، به سختي پيش مي رود. مشکل اصلي اين گفتمان، بي پاسخ بودن و در نتيجه سکوت در مقابل مسئله مذهب است. در واقع، در چارچوب استدلالي گفتمان سکولار، تغيير قوانين ارتباطي با مذهب ندارد. از همين رو، کنشگراني که بر اساس اين گفتمان، خواست تغيير قوانين را پيگيري مي کنند و با افراد مذهبي به گفتگو مي پردازند، همواره نمي توانند صرفاً با تاکيد بر حقوق و نيازهاي انساني و اشاره به واقعيات زندگي روزمره به موفقيت دست يابند.

لازم به ذکر است که اين گفتمان ها الزاماً منتسب به کنشگر يا کنشگراني خاص نيستند، بلکه چارچوبي استدلالي را براي توضيح رابطه کمپين با مذهب مطرح مي سازند. در ميدان عمل بسياري از کنشگران ممکن است ترکيبي از گفتمان هاي سکولار و نوانديشي ديني را در ارتباط «چهره به چهره» به کار برند. به بيان ديگر، در سطح خُرد و در برخوردهاي فردي، عده اي از کنشگران، با رويکردي عملگرايانه از اين گفتمان ها استفاده مي کنند، تا جائيکه ممکن است برخي از استدلال ها منطبق بر عقايد شخصي آنها نباشد.

در سطح کلان، با کمي تساهل مي توان کنشگران درون کمپين يک ميليون امضاء را به دو دسته فمنيست هاي سکولار و فمنيست هاي مسلمان طبقه بندي نمود. اگرچه، در اين طبقه بندي دوگانه بسياري از همپوشاني ها و تنوعات پنهان مي ماند، اما نهايتاً ملاک خوبي براي تحليل رفتار کنشگران به دست مي دهد. البته، بايد اشاره نمود که چالش ميان فمنيست هاي سکولار و فمنيست هاي مسلمان، چالشي نيست که الزاماً بايد به نفع يک دسته پايان يابد؛ بلکه، بيشتر تعامل و تضارب آرائي است که به پويايي دروني کمپين مي انجامد. به بيان ديگر، همراهي و همبستگي جريانات مختلف، بر پاية هدفِ مشترکِ «تغيير قوانين از پائين»، خصلت اساسي کمپين يک ميليون امضاء است.

چشم انداز آينده

اگرچه، بلوک مسلط قدرت سياسي بواسطه استفاده از دستگاه دولت، و دولت از طريقِ استفاده ابزاري از مذهبِ ايدئولوژيک، تلاش مي کند قدرت بيشتري را در جامعه بدست آورد و فضاهاي بيشتري را به خود اختصاص دهد؛ اما بايد توجه داشت که جنبش هاي اجتماعي، بويژه در دهه اخير، مصرانه تلاش مي کنند که از ميزان دسترسي و کنترل دولت و جامعه سياسي بر جامعه مدني بکاهند. در واقع، بايد توجه داشت که منازعاتي جدي ميان جنبش هاي اجتماعي و «قدرت سياسي تماميت خواه» در ميان است، و در برابر ايدئولوژي اي که بر جامعه تحميل مي شود، «شناخت هايي رهايي بخش» نيز از درون جامعه در حال سر برآوردن هستند.

جنبش زنان ايران، طي اين مدت توانسته است تعاريف و معاني جديد و برابري خواهانه اي در سطح جامعه، خصوصاً جامعه مدني رواج دهد. در واقع، اگر ايدئولوژي غالب، با هاله اي از مذهب سعي دارد، تمامي حوزه هاي اجتماعي را مورد استعمار خويش قرار داده و مردانه سازد؛ در مقابل، جنبش زنان ايران توانسته است گفتمانِ «فمينيستي» را به عنوان بديلي پُرظرفيت براي کنش اجتماعي ارائه نمايد، و به هاله زدايي از ايدئولوژي حاکم بپردازد. به عبارت ديگر، جنبش زنان ايران به جاي آنکه در چارچوب ايدئولوژي حاکم، به امتيازاتِ سيستمي براي زنان بسنده کند؛ توانسته است گفتماني ماوراء ايدولوژيک را براي مشروعيت بخشيدن به خواست هاي فراسيستمي خود تدوين و ترويج نمايد.

در اين راستا، کمپين يک ميليون امضاء، الگويي موفق و در عين حال پويا از چنين جنبشي است. کمپين توانسته است با فرا رفتن از دستگاه ايدئولوژيک حاکم، ضرورت تغيير در قوانين را با گفتمان «برابري جنسيتي» و از پائين ترويج دهد. بايد اذعان داشت که کمپين يک ميليون امضاء بر اساس گفتماني ماوراء مذهبِ ايدئولوژيک و حکومتي حرکت مي کند؛ و در برابر مسائل و مشکلات پيش رو، بر اساس چارچوب هاي تفسيري ديگري دست به عمل مي زند. مسئلة رابطه کنشگران کمپين و نهادها و نمادهاي مذهب، نيز بر مبناي همين چارچوب هاي تفسيري تنظيم مي شود.

همانگونه که پيشتر اشاره شد، اگرچه گفتمانِ واحدي در مواجهه و موضع گيري در قبال مسئله مذهب در درون کمپين وجود ندارد؛ با اين وجود، مبناي پايه اي اين گفتمان ها، انديشه برابري جنسيتي است. در نتيجه، در کوتاه مدت ممکن است مجادلاتي در سطح خُرد وجود داشته باشد، اما اين مجادلات و پويايي ها زمينه ساز خلق چارچوب هاي تفسيري تازه تري خواهند بود. به بيان ديگر، در بلند مدت بايد انتظار داشت که به دليل تمرکز همه کنشگران (با هر گرايشي) بر مسئله برابري جنسيتي؛ کمپين يک ميليون امضاء، نهايتاً از طريق چارچوبي ماوراء ايدئولوژيک و از مسيري اجتماعي (از پائين)، به تحقق هدفِ خود، يعني تغيير قوانين نائل آيد. و بدين ترتيب، مي توان ادعا کرد که چنين رويکرد بلندمدتي، و پيامدهاي آن در سطح کلان، در راستاي فرايند عرفي شدنِ جامعه ايران خواهد بود.

منابع

تقوايي، احمد. (1386) «جايگاه ازادي اديان در سکولاريسم و لايسيته»، اينترنت.

درويش پور، مهرداد. (1386) «فمينيسم سکولار: پيشقراول مدرنيته در ايران!»، متن سخنراني در هفدهمين کنفرانس بين المللي بنياد پژوهش هاي زنان ايران، مونترال.

شجاعي زند، عليرضا. (1385) «مسيرهاي محتمل در عرفي شدنِ ايران»، مجله جامعه شناسي ايران (دوره هفتم، شماره 1، صص30-65).

گويي پس از موفقيت وکيل پرونده هموفيلي هاي مبتلا به بيماري ايدز در اثر دريافت فرآورده هاي خوني آلوده از فرانسه در کسب راي مثبت از دادگاه براي پرداخت ديه برابر به زنان و مردان زيان ديده اين پرونده، اينک دولت خود را در جايگاهي مي يابد که سخن از تساوي بيمه ديه زنان با مردان بر زبان جاري کند. سخني «زيبا» که به گفته کارشناسان مسائل حقوقي «بيشتر به آرمان ها پهلو مي زند تا واقعيت ها». حقوقدانان معتقدند؛ واقعي ترين راه برابر شدن ديه زنان با مردان تغيير قانون است.

غلامحسين الهام سخنگوي دولت و وزير دادگستري 28 تيرماه سال جاري در همايش مديريت بر چالش هاي فراروي صنعت بيمه با انتقاد نسبت به پرداخت ديه زنان در صنعت بيمه که نصف ديه مردان است، گفت؛ بيمه ديه زنان بايد به صورت کامل پرداخت شود زيرا با بيمه گذار براي پرداخت ديه کامل آن توافق شده است.

سخنگوي دولت تعداد بازداشت شدگان جرائم مالي پس از انقلاب را 877 هزار نفر اعلام کرد و افزود؛ از اين تعداد 399 هزار نفر به خاطر مشکلات مالي مربوط به ديه در بازداشت به سر برده اند.

وي همچنين تعداد بازداشت شدگان فعلي در بخش ديه به خاطر مشکلات مالي را 19 هزار و 700 نفر اعلام کرد و گفت؛ از اين تعداد 13 هزار نفر براي حل مشکل خود به صورت مرخصي، آزاد شده اند و بقيه در زندان به سر مي برند.

سخنان وزير دادگستري درباره برابري بيمه ديه زن با مرد در حالي بيان مي شود که فعالان حوزه زنان و حقوقدانان طي سال هاي اخير بر تساوي ديه زن و مرد در قانون تاکيد کرده اند. از سوي ديگر شرکت هاي بيمه براساس قرارداد بيمه شخص ثالث و به عنوان جانشين زيان زننده به پرداخت ديه براساس راي دادگاه مکلف هستند.

زهره ارزني وکيل پايه يک دادگستري مي گويد؛ در ماده 300 قانون مجازات اسلامي بر نصف بودن ديه زن خواه قتل عمدي يا غيرعمدي باشد، تصريح شده است. در ماده 301 اين قانون نيز در خصوص ديه هاي مربوط به صدمات صراحتاً اعلام شده است که ديه زن و مرد تا وقتي که مقدار ديه به ثلث ديه مرد برسد، برابر است. به عبارت ديگر در صورتي که مقدار ديه نقص عضو زن از يک سوم ديه مرد تجاوز کند، ديه زن نصف مي شود.ارزني با بيان اينکه عدم تساوي ديه زن و مرد منحصر به ديه تصادفات رانندگي و بيمه شخص ثالث نيست و در مورد ديه صدمات نيز عدم تساوي بروز مي کند، اظهار مي کند؛ بايد قانون به نفع برابري ديه زن و مرد عوض شود و اين قانون عوض شده ملاک قضاوت قضات قرار گيرد. بخشنامه يا دستور اداري جاي قانون را نمي گيرد، چراکه قضات در چارچوب قانون استقلال راي دارند. وي با اشاره به صدور بخشنامه درباره توقف اجراي حکم سنگسار در کشور توسط آيت الله شاهرودي رئيس قوه قضائيه مي افزايد؛ برخلاف صدور اين بخشنامه شاهديم که چندي پيش حکم سنگسار براي مردي در تاکستان اجرا شد. بخشنامه يا دستور اداري برخلاف قانون مسموع نيست و مي توان با شکايت به ديوان عدالت اداري حکم ابطال آنها را درخواست کرد. افزون بر اين، در حال حاضر همه اتومبيل ها داراي بيمه شخص ثالث نيستند و عدم تساوي در مورد ساير صدمات بروز مي کند. از اين رو، ما خواستار عوض شدن خود قانون هستيم تا در همه جاي ايران و هميشه اجرا شود.

ارزني تاکيد مي کند؛ نه قضات و نه شرکت هاي ذي نفع مکلف به اجراي بخشنامه نيستند.

علي صابري وکيل پرونده هموفيلي ها و تنها وکيلي که تاکنون توانسته است در يک دعواي قضايي به نفع تساوي ديه زن و مرد از دادگاه حکم بگيرد نيز تاکيد مي کند؛ به دليل اينکه در بيمه مسووليت، بيمه گر به قائم مقامي از زيان زننده يا مسوول حادثه، ديه را مي پردازد، بيمه گر مسووليتي بيش از مسووليت زيان زننده ندارد. از اين رو، هرگاه طبق قانون مسوول حادثه به پرداخت نصف ديه محکوم شود، بيمه گر بنابر اصول حقوقي متعهد به پرداخت نيمي از ديه کامل است.

صابري مي افزايد؛ تنها به اين دليل که بيمه گذار تا سقف يک ديه کامل با رانندگان قرارداد مي بندد، نمي توان گفت که بيمه گذار بايد ديه زن را مساوي با ديه مرد (کامل) پرداخت کند. چرا که بيمه گذار موظف به پرداخت خسارت واقعي است. خسارت واقعي نيز توسط دادگاه مشخص مي شود که در صورت زن بودن مقتول، ديه نصف است.

وي سخنان وزير دادگستري مبني بر تساوي بيمه ديه زن و مرد را سخناني خوش نقش و نگار تعبير مي کند و مي گويد؛ در حالي که هنوز قانون مجازات اسلامي بر نابرابري ديه زن و مرد تاکيد دارد، و پس از غفلت و بي توجهي به برابري ديه زن و مرد در پرونده هايي که بحث مسووليت مدني پيش مي آيد- نه پرونده هاي کيفري- سخنان وزير دادگستري به شعاري زيبا مي ماند که بيشتر به آرمان ها پهلو مي زند تا واقعيت ها. وکيل پرونده هموفيلي ها معتقد است؛ در پرونده هاي کيفري به دليل صراحت قانون در عدم تساوي ديه زن و مرد، نمي توان خلاف قانون عمل کرد و از قضات انتظار داشت تا بر خلاف قانون حکم صادر کنند، اما در دعواهاي مدني و جايي که بحث مسووليت مدني پيش مي آيد و مسووليت مدني دولت مطرح است، مانند پرونده هموفيلي، قضات ملزم نيستند که بر عدم تساوي ديه زن و مرد حکم دهند.

وي درخصوص برابري ديه زن و مرد استدلال مي کند؛ برخي از نظريه پردازان حقوقي معتقدند که ديه نوعي «مجازات» است و برخي ديگر از آن به عنوان «جبران خسارت» تعبير مي کنند. آن دسته از نظريه پردازان که ديه را «جبران خسارت» مي دانند، معتقدند که حداقل کارکرد ديه جبران هزينه هاي درمان است. البته اين بحث که مطالبه خسارت ديه جايز است يا نيست در ميان فقها وجود دارد. اما به هر حال ديه حداقل هزينه درمان است. از اين رو و به دليل اينکه بين هزينه هاي درماني زن و مرد تفاوتي وجود ندارد، پس بايد ديه زن و مرد با هم برابر باشد.

در حال حاضر، آيا سازمان تامين اجتماعي مستمري ازکارافتادگي زنان را نصف مستمري ازکارافتادگي مردان مي دهد؟ يا بيمه خدمات درماني هزينه هاي درماني زن را نصف مرد مي دهد؟ به هيچ وجه چنين نيست.

صابري با بيان اينکه نياز نيست بگوييم چون بيمه گر حق بيمه کامل مي گيرد پس بايد ديه کامل بپردازد، اظهار مي کند؛ بيمه ها سالانه مبلغي را به عنوان حق بيمه براي بيمه ديه طبق قرارداد از مشتريان خود مي گيرند، اين رقم با توجه به شرايطي تعيين مي شود، به طور مثال با در نظر گرفتن اينکه 50 درصد از ديه هايي که بايد توسط شرکت بيمه گر پرداخت شود، ديه زن و نصف ديه کامل است. از اين رو، در صورتي که شرکت بيمه همه ديه ها را کامل بپردازد، به لحاظ اقتصادي و ميزان منابع ورودي و خروجي به صندوق خود دچار ضرر اقتصادي مي شود. وي معتقد است؛ وزير دادگستري توپ عدم تساوي ديه زن و مرد را به زمين صنعت بيمه انداخته است، اين در حالي است که بايد اين توپ به صورت طرح يا لايحه در خانه ملت (مجلس) بيفتد و نمايندگان براي دستيابي به هدف برابري ديه زن و مرد قانون را اصلاح کنند.

اظهاراتي از اين دست زماني مي تواند مفيد، مطلوب و موثر باشد که بتوان آن را احساس نياز مقامات مسوول به تحول تلقي کرد، در اين حالت نيز بايد طرح يا لايحه اي در مجلس براي دستيابي به اين هدف تصويب شود. وي در همين حال تصريح کرد؛ اگر شرکت هاي بيمه گر خصوصي باشند، آنها حق دارند در برابر اين اظهارات از خود دفاع کنند و چنين روشي را اجرا نکنند. و اگر دولتي باشند، چرا بايد براي برابر کردن بيمه ديه زن و مرد سوبسيد در نظر بگيرد و خلاء قانوني ناشي از عدم تساوي ديه زن و مرد را پر کرده و اصلاح کند؟ و اگر قانون شرع غير قابل تغيير است، چرا بايد بخواهيم با راهکار بيمه از اجراي قانون شرع دفاع کنيم؟

صابري مي افزايد؛ آنچه که الهام مطرح کرده است يک نوع فرار فيزيکي و مادي از اجراي قانون يا به اصطلاح کلاه شرعي است. اما مساله اي که درباره پرونده هموفيلي ها اتفاق افتاد نوعي فرار قانوني و حقوقي بود و براساس آن دولت موظف شد به مسووليت مدني خود عمل کند و خسارت زيان ديدگان اعم از زن و مرد را به طور مساوي بپردازد

روزهای خوبی نیست. ذهنمان گیر اوین است و حال و هوای بند 209. نمی خواستیم خیال کنند اگر امیر را دربند نگه دارند ما را در بند ترسمان می کنند و این توهم به اشان دست دهد که با طولانی کردن بازداشتْ ما هم ماندن پشت میله های محافظه کاری را ترجیح خواهیم داد. تصمیم گرفتیم دوشادوش همْ نگذاریم هیچ پارکی بی امیر و امیرها بماند. می دانستیم مشکل آنها تفکر و همبستگی ما است؛ نه عمل مان و اگر از پارکها پا پس بکشیم روزی در اتاق خوابهایمان حتی به دلیل داشتن دفترچه کمپین بالاخره بر ما هم خواهند تاخت. باری بار دلهره خانواده روی دوش همه مان سنگینی می کرد؛ اما اندیشه مان این بود که پدر و مادر امیر هم چونان والدین خودمان اند و با زندانی شدن امیر آب از سر همه مان گذشته و خانواده امیر به نمایندگی همه خانواده های دیگر داغدار فراغ شده اند. اول که وارد پارک شدیم حس سنگین امنیتی بودن فضا همه مان را فرا گرفته بود. ابتدا به اشتباه در این توهم بودیم که همه مارا نگاه می کنند. دو گروه شدیم. پیش از جدایی احساس می کردیم که امکانش هست همدیگر را تا مدتها نبینیم؛ اما وداع نکردیم. مثل همیشه اولین امضا سخت ترین بود. پس از آن سنگینی فضا که از همان ابدا اش هم تنها در ذهنهای خودمان بود، محوتر و محوتر شد. حقیقت این بودکه پارک تنها یک پارک بود و مردم فقط مردمی بودند که برای گذراندن یک بعد از ظهر خسته کننده دیگر، در دنیای از نظر تفریحْ بی تنوع ما در پارک جمع شده بودند. باید به خودمان ثابت می کردیم امیر پیشمرگ ما نبوده و به آنها هشدار می دادیم گروگانگیری در مقابل اراده برابری خواهان بی فایده است...

مهدی مجتهدی: حکایت ما برای نسل بعد

از پله های پارک که پایین رفتیم با دیدن خانواده هایی که گروه گروه کنار هم به فاصله کم نشسته بودند و نمی توانستیم مثل قدیم یکباره بین همه شان برگه های امضا را پخش کنیم تا بخوانندو پارک پر از کاغذ شود حسرت می خوردیم. به هم می گفتیم روزی خواهد رسید و برای نسل های بعد این سرزمین تعریف خواهیم کرد:روزگاری بود که برای جمع کردن امضاء ،این ساده ترین تلاش مدنی برای تغییر قوانین کشورمان، مجبور بودیم آهسته طوریکه مامور پارک متوجه نشود چه می گوییم!!! کنارسفره هموطنان بنشینیم واز قوانین حاکم بر زندگی روزمره مان بگوییم . و وقتیکه که خانواده ها می فهمیدند دانشجوییم ودوستمان سه هفته است به جرم جمع کردن همین امضاءهادر پارکْ هنوز مانده به زندان اشقیاء، شیرینی تعارفمان می کردند و برگه را امضا ... انگار ملک الشعرای بهار بود که بعد از صد سال می خواند:

نگه کن بدان مادر و آن پدر که در سینه شان کینه انبار نیست جهان این کسانند و اینست دهر جهان آن سیه روی غدار نیست

کاوه مظفری: نه به راحتی کشیدن شیشه

بعد از دستگيري امير، اولين مرتبه بود که قرار گذاشته بوديم تا گروهي امضاء جمع کنيم. اينبار پنج نفر بوديم که دم درب پارک، قرار داشتيم. هنوز همه بچه ها نرسيده بودند که يک شيئ عجيب روي زمين حواسم رابه خودش جلب کرد. برداشتمش، يه لوله شيشه اي باريک بود که از طرفي که کروي بود، شکسته بود. پايپِ کشيدنِ «شيشه» يا «آيس» بود! از بچه ها که پرسيدم، مطمئن شدم که اطلاعاتِ مربوط به مواد مخدرم درست بوده! جالب اينجا بود که درست روبروي در پارک يک پست نگهباني هم قرار داشت که پليس پارک داخلش نشسته بود. از همان هایی که امير را بازداشت کرده بودند. به دليل دستگيري امير و بازداشتش که خيلي طولاني شده بود (آن موقع،16 روز گذشه بود)، کمی نگران بوديم که امروز می تونيم به راحتی کشيدن شيشه، امضاء جمع کنيم يا ...

آزاد روشنی: آماده خطر کردن برای جمع آوری امضا

با زن میان سالی روبرو شدم و فرم و دفترچه به اش دادم. سرِ درد دلش باز شد و چون خیلی ها از دردهای دیگرش هم گفت. از سالها زحمت کشیدنش گفت؛ از نادیده گرفته شدن حقوقش؛ از مرگ شوهرش و مشکلاتی که در بزرگ کردن بچه هایش به خاطر قانون حق ولایت فرزندان برایش پیش آمده بود؛ از... امضا نکرد. اما گفت "من برای شما و موفقیتتان دعا می کنم". نوبتی نقش امضا جمع کن و مراقب را بر عهده می گرفتیم. در بازه ای که نقش مراقب با من بود، با خود مجسم کردم که اگر نیروی انتظامی به کاوه در حین جمع آوری امضا گیر داد، چه خواهم کرد؟ و خود را آماده کرده بودم که در صورت مشاهده وارد شدن نیروی انتظامی به صحنه، با این خبر که جایی(زیر بوته ای درختچه ای...) بسته ای مشکوک(به مواد) دیده ام مامور را به آن بهانه(که در نگاه اول فرد منصوب به انتظامات پارکْ مشکلی بزرگتر از برگه های ما به نظر می رسید) از صحنه دور کنم و با مزه اینجا بود که کاوه هم با این کلک مشابه که عده ای را در حال مصرف مواد در گوشه ای از پارک دیده، آماده خطر کردن شده بود.

اعتماد-مريم حسين خواه: هرگونه تلاشي که از سوي زنان در چارچوب يک حرکت اصلاحي و براي استيفاي حقوق شان باشد مستحق حمايت است

محسن آرمين عضو سازمان مجاهدين انقلاب در حالي بر اين مساله تاکيد کرد که آيت الله هاشمي رفسنجاني دو روز پيش به خبرنگار اعتماد گفت در جريان فعاليت زناني که براي تغيير قوانين تبعيض آميز تلاش مي کنند، قرار دارد. رئيس مجمع تشخيص مصلحت دفترچه يي که ساير مطالبات حقوقي زنان همچون حق طلاق برابر، حق سرپرستي فرزندان، بالا رفتن سن مسووليت کيفري، بالا رفتن سن ازدواج و... در آن درج شده است، را گرفت و اظهار اميدواري کرد پس از برابر شدن قانون ديه که وي يکي از حاميان جدي آن است، نوبت به اصلاح ساير قوانين نيز برسد.

در پي اين سخنان رئيس مجمع تشخيص مصلحت، محسن آرمين نماينده مجلس ششم نيز در گفت وگو با اعتماد تاکيد کرد؛ «مجموعه جريان اصلاح طلب در مورد برابري حقوقي زن و مرد و رفع تبعيض هاي ناروايي که در جامعه نسبت به زنان اعمال مي شود، اشتراک نظر دارد.» آرمين که از حرکت گسترده زنان براي تغيير قوانين تبعيض آميز اطلاع داشت، گفت؛ «در مجلس ششم اصلاح طلبان تلاش بسياري براي کاهش تبعيض هاي قانوني در حوزه زنان داشتند و نشان دادند در تحقق برابري حقوقي کامل بسيار جدي هستند.»

او با بيان اينکه دفاع از حقوق زنان يک موضع کاملاً معقول و داراي مباني منطقي روشن است، ادامه داد؛«جامعه يي که مناسبات اجتماعي اش متحول شده و از يک جامعه سنتي عبور کرده است، نمي تواند بر اساس موازين حقوقي يک جامعه سنتي اداره شود.» اين عضو جبهه اصلاحات اضافه کرد؛ «در شرايطي که اکثريت ورودي هاي دانشگاه زنان هستند، نابرابري هاي تحصيلي به تدريج به نفع زنان تغيير مي کند و شاهد رشد اجتماعي زنان هستيم، قوانين ناظر به نابرابري حقوقي ميان زن و مرد به هيچ وجه قابل قبول نيست.»

مهدي کوچک زاده نماينده اصولگراي مجلس هفتم اما درباره برابري حقوقي و روند تصويب قوانين حوزه زنان گفت؛«در اين رابطه نه نظري دارد و نه اطلاعي و اصولاً بي تقصير است.» او که اعتقاد دارد مشکل مردم مسائلي همچون برابري ديه زن و مرد نيست، پس از توضيحات خبرنگار اعتماد درباره اينکه نابرابري ديه منجر به اين مي شود که اگر يک زن و مرد در يک تصادف به ميزان مساوي صدمه ببينند خسارت پرداختي به زن نصف مرد باشد، گفت؛ «از اين قانون اطلاعي ندارم و گمان نمي کنم قانون به اين شکل باشد.»کوچک زاده که تاکيد داشت قانون هماني است که اسلام مي گويد و تسليم هر چيزي است که در اسلام آمده باشد و از فتاواي جديد مراجع تقليد درباره برابري ديه زن و مرد و ساير مطالبات حقوقي زنان نيز اطلاعي ندارد.او در عين حال فتاواي مراجع تقليد را در اين زمينه حرف آخر ندانست و گفت؛«قانون کشور الزاماً بر اساس فتواي مراجع تقليد تنظيم نمي شود.» اين در حالي است که حجت الاسلام «مجيد انصاري» عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام اعتقاد دارد زمان، مکان و مصالح عمومي مي تواند برخي از احکام فقهي را تغيير دهد و با تغيير نقش زنان و توانمندي آنان در عرصه هاي علمي، فقه بايد راجع به تغيير اين موضوع و تغيير احکام مرتبط با آن بحث کند.

انصاري که همچون آرمين سابقه تصويب کنوانسيون رفع تبعيض عليه زنان را در کارنامه خود دارد با ذکر برخي موارد تبعيض آميز حقوق زنان گفت؛« آيا اکنون با تسهيل شرايط رفت و آمد و بالارفتن سطح علمي و توانايي هاي زنان نيز بايد همان احکام مربوط به رضايت شوهر و پدر در مورد سفر زنان وجود داشته باشد؟» او که به مواردي همچون پايين بودن سن مسووليت کيفري و ازدواج براي زنان اعتراض داشت، با اشاره به فتاواي فقها در اين موارد، اعطاي حق سرپرستي فرزندان به مادران شان را مورد تاکيد قرار داد؛«من اصلاً اين مورد را قبول ندارم که سرپرستي يک فرزند به جاي اينکه به مادرش سپرده شود به پدربزرگ يا جد پدري داده شود که حتي توان جمع کردن خود را ندارد چه برسد به سرپرستي و نگهداري يک کودک.»

انصاري گفت؛«اگر به طور جدي، موضوع شناسي جديدي در حوزه هاي داراي مشکل که زنان از لحاظ حقوقي با آن مواجه هستند صورت گيرد، با تغيير موضوعات احکام مرتبط هم تغيير مي کند همان طور که آيت الله بجنوردي که خود در قوه قضائيه بوده اند و مشکلات زنان را از نزديک ديده اند، فتاواي ديگري دارند يا آيت الله صانعي که با توجه به تغيير شرايط اجتماعي زنان، فتاوايي در مورد تساوي ديه و تغيير سن مسووليت کيفري دارند و آيت الله هاشمي هم بر برابري ديه زن و مرد تاکيد کرده اند.»

انصاري گفت؛ «مطمئناً پاره يي پيرايه ها به نام اسلام و در جهان اسلام در حق زنان مي شود که ربطي به اسلام ندارد. يعني برخي سنت هاي بومي، ملي و حتي منطقه يي با اسلام آميخته شده که وقتي قرار است برخوردي با آن صورت گيرد، عده يي احساس مي کنند که اسلام در خطر قرار گرفته و موضع گيري مي کنند در حالي که خيلي از اينها مرتبط با اسلام نيست.» زنان اصولگرا اما، به گونه يي ديگر به ماجرا نگاه مي کنند.

نيره اخوان نماينده مجلس هفتم مسائلي همچون برابري ديه، شهادت، حق سرپرستي فرزندان را جزء حقوق زنان ندانسته و آنها را وظيفه زنان مي داند. اخوان که اعتقاد دارد درباره هر کدام از اين مسائل بايد اظهارنظر فقهي شود، گفت؛ «وقتي در عمر سه ساله مجلس هفتم اقدامي در اين زمينه صورت نگرفته، است که در اين يک سال بشود کاري کرد. با همه اينها او نيز به خاطر زن بودنش به مسائلي همچون برابري حق طلاق نظر مثبت دارد، اما راه حل آن را به جاي تغيير قانون که بايد از مسير دشواري بگذرد، در شروط ضمن عقد مي داند.

نقش مردان در جنبش زنان چیست؟ آیا اصولا خط کشی هایی این گونه در فعالیت های برابری خواهانه، هدف را تحت الشعاع قرار نمی دهند و راه به بی راهه نمی رود؟ پرسش هایی از این دست، همواره از دغدغه های فعالان زن و مرد جنبش زنان و حتی فراتر از آن ناظران اجتماعی و حکومتی بوده است. این در حالی ست که اخیرا نیز یکی از مردان جوان کمپین یک میلیون امضا، امیر یعقوبعلی به جرم نانوشته ی جمع آوری امضا و گفت و گو با مردم بازداشت شده است. به همین منظور، با کاوه مظفری، مرد جوان جنبش زنان به گفت و گو نشستیم.

• کاوه ی عزیز، در مورد چگونگی و چرایی گرایشت به جنبش زنان بگو. شاید نزدیکی و گرایشم به فعالیت در قالب جنبش زنان در دو مرحله اتفاق افتاد. در ابتدا، کاملاً از جایگاهی سیاسی آغاز شد. با این تصور که همکاری با جنبش زنان و توجه به مطالبات زنان، می تواند در راستای اهداف عام و کلی برای تغییری سیاسی مفید باشد. در واقع، اگر صادق باشم، در آغاز رویکرد اصلی من مسئله جنسیتی نبود، بلکه مسئله ای سیاسی بود. اما به تدریج، تصوراتم تغییر کرد. به جای اینکه مسئله زنان به خوراکی برای کنش سیاسی بدل شود؛ در طول زمان، فعالیت های دیگری که انجام می دادم، معطوف به مسائل و اهدافِ «خاص» جنبش زنان شد. به این صورت که دیگر هدفِ فعالیت من، محدود به افقی سیاسی نیست، بلکه تغییری بلند مدت و عمیق در جامعه را چشم انداز کارهای خود قرار داده ام. در واقع، در حال حاضر مسئله برابری جنسیتی به دغدغه ی اصلی فعالیت اجتماعی من بدل شده است. شاید علتِ عمده این تغییر گرایش، حضور فعالانه ی من در فضای کنشگران جنبش زنان بود که توانستم بسیاری از خصوصیات مردسالارانه موجود در رفتار خودم را بشناسم و برای تغییر این رفتارها تلاش کنم.

• تا چه حد به عنوان یک مرد در بین فعالان زن پذیرفته شدی؟ نوعی همراهی و ارتباط دوگانه برقرار است. از یک سو به این دلیل که تعداد مردانی که با جنبش زنان همکاری می کنند، محدود است؛ در بسیاری از موارد شاید حتی بیش از میزان فعالیتی که انجام می دهم مورد پذیرش دیگر فعالان زن قرار گیرم. اما، از طرف دیگر، به دلیل اینکه که حس اعتماد برای همکاری مستقیم زنان و مردان وجود ندارد، در بعضی موارد همکاری بسیار با سردی همراه بوده است. به عقیده ی من، شاید، علت این مسئله باز گردد به سوابق پیشین در مورد حضور مردان، که یا استقلال تصمیم گیری زنان را مختل کرده، یا اینکه از اعتماد به نفس آنها کاسته است. به هر حال این مسئله و نوع برخورد فعالان زن کاملاً طبیعی و صحیح است. البته، لازم به ذکر است که این مسئله تقریباً یه یمن کمپین یک میلیون امضاء برطرف شده و رابطه موجود کاملاً بر اساس همکاری و اعتماد متقابل است.

• واکنش بقیه ی مردان به فعالیت های تو چه بوده است؟ برخی کاملاً با تمسخر برخورد می کنند. عده ای دیگر متوجه نمی شوند و بی توجه هستند. بعضی ها تصور می کنند که هدفِ اصلی، استفاده سیاسی و یا حتی شخصی است. البته تقریباً در این اواخر برای بسیاری اینگونه جا افتاده که این فعالیت با هدف «کمک» به زنان است؛ اگرچه، این نگاهِ آخری از دیگر نگاه ها بهتر است، اما متاسفانه همچنان از بالا و از موضعی مردانه است. البته، تعداد معدودی هم هستند که مسئله را کاملاً می فهمند و مشکل را به خود مربوط می دانند.

• خودت را فمینیست می دانی؟ بله [با قاطعیت]!

• اصولا مرد فمینیست را چطور تعریف می کنی؟ تقریباً یکی دو سالی است که با این مفهوم درگیر هستم. در ابتدا، تصور می کردم که مردان صرفاً می توانند «هوادار» فمینیست ها باشند و به آنها کمک کنند. اما در حال حاضر، معتقدم مرد فمینیست کسی است که مسئله نابرابری جنسیتی، مسئله زندگی اش باشد؛ یعنی، علاوه بر اینکه به موضوعات جنسیتی در زندگی روزمره حساس بوده و «نگرش» خود را درباره بسیاری از کلیشه های جنسیتی تغییر می دهد، بلکه تلاش می کند که در سطح «رفتار» نیز، چه فردی و چه جمعی، برابرخواه جنسیتی باشد.

• برای یک مرد فمینیست چه تجربه هایی مسئله ساز است؟ شاید در نخستین سطح، احساس عذاب وجدان و مرور برخی رفتارها که کاملاً بر اساس الگوی مردسالارانه انجام شده است، اولین نوع از تجربه های مسئله ساز باشد. مثلاً رفتارهایی که در خانه با مادر یا خواهر انجام می دهد، یا رفتارهایی که با دیگر دختران دارد. در سطح دیگر، درگیر شدن با برخی روحیات و رفتارهایی است که بر اساس تربیت و فرایند اجتماعی شدن مردانه است. مثلاً اینکه مرد نباید گریه کند، مرد باید غیرتی باشد، مرد باید خشن باشد، مرد باید ... .

• ورود به حوزه ی جنبش زنان در زندگی شخصی ات چقدر تاثیر گذار بوده است؟ شاید بتوانم با جرات ادعا کنم که بسیاری از عقاید جدیدم، تغییرات رفتاری در سطح شخصی و اجتماعی من ناشی از این حوزه است.

• عده ای معتقدند مسائل زنان باید دغدغه ی خود زنان باشد و حضور مردان در این زمینه غیر ضروری است. نظرت در این مورد چیست؟ آیا در مفهومی مثل برابری، می شود یک طرف را نادیده گرفت؟ من با این نوع جداسازی شدید مخالفم. به عقیده من برای تغییر مناسبات جنسیتی زنان و مردان باید با هم تغییر کنند. اگر صرفاً زنان خواهان تغییر باشند و مردان وضعیت موجود را بازتولید کنند، جامعه دچار مشکل خواهد شد. برای تغییر مناسبات جنسیت، تغییر مردان لازم است.

• فکر می کنی چه چیزی مردان را به برابری خواهی کشانده و نسبت به تبعیض های جنسیتی حساس کرده است؟ فکر می کنم، صرفاً احساس نوع دوستی نیست. مسئله فراتر از این احساساتِ خیرخواهانه است! مردانی که در این مسیر فعالیت می کنند به ضرورت تغییر مناسبات موجود پی برده اند. شاید، به اندازه ای مناسبات نا برابر موجود، ارتجاعی هستند که حتی منافعِ کاذبی که به مردان می دهند، مضرات این نظام را پنهان نمی کند.

• همان طور که می دانی در کمپین یک میلیون امضا، مردان جوان نقش پررنگی را در طرح مسائل زنان و جمع آوری امضا داشته اند. فکر می کنی کمپین توانسته است چرایی لزوم حضور مردان را در جنبش زنان روشن کرده و خود نقطه ی عطفی بر این حضور باشد. به عقیده ی من، کمپین موفق ترین الگو در بهره گیری از نیروی مردان در تاریخ جنبش زنان ایران است. کمپین توانسته الگویی فراهم آورد که با وجود همکاری مردان در جنبش زنان، اعتماد به نفس و استقلال در تصمیم گیری برای زنان محفوظ بماند.

• یکی از بازداشت شدگان اخیر، امیر یعقوب علی بوده که حین جمع آوری امضا برای کمپین یک میلیون امضا بازداشت شده است. امیر را تا چه حد می شناسی و اگر ممکن است کمی از زمینه ی فعالیت او در جنبش زنان بگو. حدود دو سال است که امیر را می شناسم. امیر به عنوان یک دانشجو و یک روزنامه نگار سهم مهمی در همراهی با کمپین داشته است. شاید از اولین برخوردهایی که با وی داشتم، مسئله زنان واقعاً برای وی مسئله بود. در طول فعالیت کمپین نیز امیر در زمینه ی کار مطبوعاتی و رسانه ای برای مسائل زنان فعال بود و اولین امضاهای گروهی که جمع کردم با او بود.

• از وضعيت امير خبرداري؟ تا امروز که آخرین وضعیت را از خانواده وی جویا شدم، آنها همچنان در بی خبری به سر می برند و امیر پس از گذشت 11 روز هنوز هیچ تماس تلفنی نداشته است. دادگاه نیز، پاسخ روشنی درباره وضعیت او نداده است.

• نگرش خانواده ی امیر به فعالیتهای او چگونه بوده است؟ تا جایی که من می دانم، خانواده امیر کاملاً از وی حمایت می کنند و فعالیت های او را قانونی می دانند.

• و کلام آخر؟ امیدوارم امیر زودتر آزاد شود، تا دوباره با هم امضاء جمع کنیم.

از سایت زنستان

تمامی بازداشت شدگان روز 18 تیر دفتر تحکیم وحدت و سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی آزاد شدند.

به گزارش ادوار نیوز عبدالله مومنی ،محمد هاشمی،بهاره هدایت ،بهرام فیاضی ،علی نکونسبتی ،مجتبی بیات، علی وفقی و مرتضی اصلاحچی روز چهارشنبه و مهدی عربشاهی و حنیف یزدانی ظهر روز پنجشنبه آزاد شدند.طبق این گزارش برای تمامی آزاد شدگان وثیقه 30 تا 50 میلیونی در نظر گرفته شده بود که از این میان تنها دونفر توانستند با قید کفالت آزاد شوند.

ديروز 9 آگوست 2007 ساعت 1 بعداز ظهر تظاهراتی در شهر پاریس در مقابل سفارت جمهوری اسلامی برگزار شد. این تظاهرات در ادامه هفته اعتراضی 4 تا 11 آگوست در ارتباط با دستگیری فعالین کارگری انجام شد. تظاهرات امروز به فراخوان کنفدراسیون جهانی سندیکاها و فدراسیون بین المللی حمل و نقل در بیش از 30 کشور حهان برگزار شده است. این تطاهرات در شهر پاریس به دعوت سندیکای کارگری س ژ ت و حمایت دیگر سندیکاهای کارگری در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران برگزار شد. این تظاهرات ها هم زمان شد با موج اعدام های اخیر در شهرهای مختلف ایران و هم چنین مجموعه اعتراضات ایرانیان خارج کشور نسبت به این اعدام های بی رویه وحشیانه.

در این آکسیون اعتراضی بیش از 100 نفر زنان و مردان ایرانی و فرانسوی شرکت داشتند. اغلب تشکلات سیاسی فعال در پاریس در این آکسیون شرکت داشتند. تعدادی از زنان ایرانی، تصاویر متعددی از اعدامهای اخیر را در معرض نمایش قرار داده بودند.

قبل از شروع تظاهرات حدود ساعت 12 سه تن از فعالین سندیکای س ژ ت به سفارت جمهوری اسلامی رفتند و تقاضای دیدار با سقیر را کردند. مسئولین سفارت اعلام کردند که آنها نمی توانند سفیر را ملاقات کنند. در نتیحه تقاضا کردند که نامه آنها به سفیر داده شود، آنها از دریافت نامه هم امتناع کردند و به فعالین س ژ ت گفتند که آنها می توانند نامه شان را از طریق پست به سفیر ایران در پاریس ارسال کنند!!

تظاهرات با سخنرانی مهشید از فعالین س ژ ت آغاز شد. وی گفت «شما که صدای ما را می شنوید، می خواهیم شما را از جنایات عظیمی که در ایران جمهوری اسلامی در حال رخ دادن است با خبر کنیم. هزاران زن و مرد آماج قتل عام هایی هستند که رژیم ایران طی چند روز گذشته به آن دست زده است. تا همین امروز که در این جا هستیم دهها نفر بر چوبه های دار در مراکز شهر های ایران حلق آویز شده اند. هم اکنون بیش از 4000 نفر حکم مرگ گرفته اند. این زنان و مردان چشم امید به همه انسانهای آزادیخواه جهان دارند. آنها در انتظارند که ما با اعتراضات گسترده مان نگذاریم جمهوری اسلامی به قتل عام زنان و مردان ادامه دهد.

این چوبه های دار بخشی از تدارک برای اعدام بقیه زندانیان سیاسی است که هم اکنون در زندانها هستند. اعدام فعالین کارگری، فعالین جنبش زنان، فعالین جنبش دانشجوئی و...........»

سپس فرانسوآ تی یر ریشر پیامی را از سوی کنفدراسیون س ژ ت خطاب به تظاهر کنندگان قرائت کرد. وی در پیام خود بر مبارزه برای آزادی محمود صالحی و منصور اسانلو از فعالین کارگری تاکید کرد.

برونو دالبرتو از سوی فدراسیون حمل و نقل س ژ ت در سخنرانی خود گفت: «اگر محمود اسانلو و محمود صالحی تروریست هستند، ما هم تروریست هستیم.» او گفت«امروز صبح در مقابل خانه اسانلو دهها قعال سندیکایی را پلیس دستگیر کرده است، ما همراه تمام سندیکالیستها و همه شهروندان جهان خواستار آزادی قوری و بی قید و شرط این فعالین کارگری توسط دولت ایران هستیم.» او در پایان سخنرانی خود گفت:" سندیکای س ژ ت در جهت دست یابی به عدالت اجتماعی در سطح جهان مبارزات خود را درهمبستگی با مبارزات سایر کارگران جهان ادامه می دهد."

در ادامه این سخنرانی ها، یکی از فعالین کارزار زنان برای لغو کلیه قوانین نابرابر و مجازات های اسلامی، اطلاعیه کارزار زنان را به زبان فرانسه قرائت کرد. در این اطلاعیه تاکید شده بود که «هدف اين دستگيريها، زندانها، شكنجه ها و اعدامها، از يكسو حذف دگرانديشان و از سوی ديگر ايجاد رعب و وحشت در میان مردم است. اراذل و اوباش واقعی 28 سال است در حكومتند و مردم آزاديخواه ايران روزی را انتظار ميكشند كه اين جنايتكاران را پس از سرنگونی به ميز محاكمه بكشانند.جنبش های رو به اعتلای زنان، كارگران، دانشجويان، معلمان ، مليتها و ... رژيم را به وحشت انداخته است و گسترش ددمنشيهايش نشانۀ استيصال اوست. سكوت رسانه ها و قدرتهای امپرياليستی و يا عكس العمل بسيار محدودشان در مقابل اين جنايتها، بار ديگر نشان ميدهد كه اين قدرتها مانند هميشه در سركوب مبارزات مردم در كنار حكومتهای ديكتاتور قرار ميگيرند و چون از آزادی دم ميرنند آزادی چپاول را درنظر دارند.»

یکی از زنان فعال ساکن پاریس نیز در پیامی خطاب به افکار عمومی فرانسه اعلام کرد که «ما در مقابل سفارت دولتی ایستاده ایم که نزدیک به سه دهه موجودیت خود را بر پایه سرکوب اکثریت مردم ایران تداوم داده است. دولتی که بند بند قوانین اش، رسما بی حقوقی مطلق زنان، کارگران و زحمتکشان و سلب کلیه آزادی های بنیادین انسانی است. دولتی که فرهنگ و اخلاقش، تحقیر و توهین به زنان، جوانان و ملل گوناگون است....»

در این تظاهرات اطلاعیه سازمان زنان هشت مارس(ایرانی، افغانستانی) به زبان فرانسه در مورد جنایات اخیر جمهوری اسلامی نیز قرائت شد. در طی آکسیون مرتبا شعار "سرنگون باد جمهوری اسلامی"، "زنده باد همبستگی بین المللی" و توقف اعدام ها توسط تظاهرکنندگان داده می شد. آکسیون توسط فعالین سندیکای س ژ ت و قدردانی آنان از شرکت کنندگان به پایان رسید.

پاریس – 9 آگوست 2007

یکی از فعالین "کارزار زنان برای لغو کلیه قوانین نابرابر و مجازات های اسلامی علیه زنان" از پاریس

ناهيد خيرابي، مادرسهيل آصفي درگفت وگو با "روز" از پيگيري هاي خود طي روزهاي گذشته براي مشخص شدن وضعيت پسرش سخن گفته است. سهيل آصفي روز سيزدهم مرداد ماه بعد ازيک بازجويي چند ساعته بازداشت شد و پس ازآن هيچ اطلاعي ازوضعيت او دردست نيست. سهيل طي سالهاي گذشته در روزنامه هاي مختلف درحوزه تاريخ وانديشه کار کرده و از جمله همکاران روز در تهران است. صداي ناهيد خيرابي درگوشي تلفن بسيارخسته و نگران بود. او که خود نويسنده است، مي گويد:

همه اين چند روز اخير براي ديدن مسئولاني که ممکن است بتوانند خبري ازسهيل بدهند از اين اتاق به آن اتاق رفته ام تا ببينم او را براي چه وبه کجا برده اند واتهامش چيست؟ اين گفت وگو را درزير مي خوانيد:

قراربود با آقاي کروبي رييس مجلس ششم صحبت کنيد. آيا نتيجه اي حاصل شد؟ امروز با آقاي کروبي صحبت وازايشان درخواست کردم پيگيري کنند و ببينند چرا فرزندم دستگير شده است؛ دست ما که به جايي نمي رسد. از بعد از روز سيزدهم که او بازداشت شد نه خودمان و نه وکلا هيچ خبري نداريم. آقاي کروبي قول داد تلاش خود را بکند. برخورد همدلانه اي هم داشتند. البته اينکه ايشان با توجه به وضعيتي که هست بتواند کمکي بکنند يا نه معلوم نيست اما به هرحال قول او براي ما مرهم است.

دقيقا چه چيزي را ازمسئولين درخواست کرده ايد؟ درخواست ما اين است که اصلا فرزندم را آزاد کنند و يا حداقل جايي که نگهداري مي شود وجرمي که به خاطر آن دستگيرشده را به ما بگويند و بگذارند با من تلفني صحبت کند تا صدايش رابشنوم وازسلامتش آگاه شوم.

هيچ حدسي مي زنيد که براي چه او را دستگير کردند؟ مطلقا نمي دانيم براي چه اورادستگير کردند. او فعاليت هاي روزنامه نگاري مشخصي داشت. اصولا روزنامه نگارکارش را درمعرض نمايش مي گذارد وکارمخفي ندارد.

صبحي که خانه را گشتند شما با سهيل صحبت کرديد؟ من نبودم. دهم آمدند خانه و گفتند سيزدهم بيايد خودش را معرفي کند. وقتي خودش را معرفي کرد تا آخر وقت هيچ خبري ازاو نشد و به ما پاسخي ندادند و ما از آن روز تا به حالا درپي آن هستيم که ببينيم چرا او را دستگير کرده اند. به نظر من اين دستگيري خلاف قوانين است. اول ازهرچيز بايد آزادش مي کردند و يا اينکه وثيقه اي صادر مي کردند که اين کار را نکرده اند. نه تنها اين کار را نکره اند، بلکه اصلا نمي گويند کجا به سرمي برد و اتهامش چيست و ما همچنان درنگراني به سر مي بريم.

به وکلا هم نگفته اند دليل بازداشت چيست؟ به هيچ کس نگفته اند. اساسا هيچ اطلاعاتي درخصوص بازداشت نداده اند.

سهيل حدس مي زد هنگامي که به دادسرا برود احتمال بازداشتش وجود دارد؟ نه، فکر مي کرد که سوء تفاهم است وبا چند سئوال مساله حل مي شود. چون معتقد بود کاري نکرده است که بخواهند به خاطر آن بازداشتش کنند. سهيل درکارهاي خود معتدل و تابع قوانين بود وبه همين جهت مسئولين هم بايد مطابق قوانين با او رفتار کنند.

درخواست شما از کساني که فرزندتان را دستگير کرده اند چيست؟ ازمسئولين مي خواهيم قوانين موضوعه خودشان را که جمهوري اسلامي تصويب کرده و قوانين بين المللي را که درزمينه دستگيري افراد وجود دارد و حقوق شهروندي که آقاي شاهرودي طي ماه هاي گذشته دائما ازآن سخن مي گويند را رعايت کنند. درخواست رعايت حقوق شهروندي حق مشروع من وفرزندم به عنوان شهروندان اين جامعه است. اين قوانين به ما مي گويد که بايد سريعا او را آزاد کنند چون هيچ دليلي براي بازداشت نبوده است اگر دليلي داشته بايد تفهيم اتهام ميکردند وقرارصادر مي کردند. اين کارهايي که مي کنند حتي برخلاف قوانين خود جمهوري اسلامي است. من انتظار دارم هرچه زودتر او را آزاد کنند ودليل اين نگهداري را هم به ما بگويند. وکلاي سهيل دنبال پرونده هستند وبه آنها هنوز هيچ اطلاعي داده نشده است. ما انتظار داريم که فرزندم را اينچنين به صورت غيرقانوني نگه ندارند. ما الان حدود شش روز است که درنگراني به سرمي بريم وخبري ازاو نداريم. من به کميسيون اصل نود وکميسيون فرهنگي مجلس مراجعه کرده ام وشرح ماجرا را داده ام واز آنها خواسته ام که به اين روندي که منجر به دستگيري پسرم شده است رسيدگي کنند. منتظر هستم که آنها جواب بدهند.

سهيل آصفی، روزنامه نگار، که روز شنبه ۱۳ مرداد، بازداشت شد امروز صبح با خانواده خود تماس تلفنی گرفت و گفت حالش خوب است و در بند ۲۰۹ زندان اوين به سر می برد.

تا پيش از اين تماس تلفنی، خانواده سهيل آصفی از وضعيت وی در زندان بی خبر بودند. ماموران دادستانی تهران، روز دهم مرداد، اقدام به بازرسی منزل مسکونی آقای آصفی و ضبط کيس کامپيوتر، لوازم کار، دفترچه تلفن ها، آرشيو مجلات، نوارها، نامه های خصوصی، پاسپورت و برخی لوازم شخصی او کردند و او را برای روز شنبه ۱۳ مرداد به دادگاه احضار کردند. سهيل آصفی با مراجعه به دادگاه بازداشت شد.

اين اقدام همزمان با بازداشت دو روزنامه نگار ديگر، مسعود باستانی و فرشاد قربانپور، و همچنين احضار فروزان آصف نخعی، يک روزنامه نگار ديگر انجام گرفت. پيش از اين نيز بهمن امويی احمدی، روزنامه نگار برخی از روزنامه اصلاح طلب، به شش ماه زندان محکوم شده بود.