::گزارش تصویری:: شهید دکتر مصطفی چمران
2007/06/21, 00:00:00
خسته ام، پير شدهام، دلشكستهام، نااميدم، ديگر آرزويي ندارم، احساس ميكنم كه اين دنيا ديگر جاي من نيست، با همه وداع ميكنم، و ميخواهم فقط با خداي خود تنها باشم. خدايا! به سوي تو ميآيم، از عالم و عالميان ميگريزم، تو مرا در جوار رحمت خود سكني ده.
5 فیلم کوتاه در سنندج تولید شد
2007/06/20, 16:52:56
حوزه هنری استان کردستان تهیه و تولید 5 فیلم کوتاه با موضوع اتحاد ملی و انسجام اسلامی را به پایان برد.
حزب الله لبنان مراقب دشمن زخم خورده باشد
2007/06/20, 16:19:13
آيتالله العظمی صافی گفت: حزبالله لبنان بايد هوشيار باشد و بداند كه دشمن شكست خورده در پي انتقام گيري است، چرا كه شكست اسراييل، شكست امريکا و انگليس و در يک کلمه شکست و شرمساري همه ابرقدرتها بود.
مهلت ارائه مقالات به کنگره آیتالله شاهآبادی ...
2007/06/20, 16:14:56
دبیر علمی کنگره آیتالله شاهآبادی گفت: مهلت ارائه مقالات به کنگره آیتالله شاهآبادی تا پایان مرداد تمدید شد.
برنامه هاي جشن سالروز ورود امام رضا(ع) در نيشابور
2007/06/20, 16:03:04
هم زمان با دهم تير ماه سال روز ورود امام رضا(ع) به نيشابور مردم شهرهاي نيشابور و قدمگاه رضوي به جشن و سرور مي پردازند.
مراسم يادمان شاعره انقلاب اسلامي زنده ياد سولماز ...
2007/06/20, 16:01:29
در مراسم يادمان زنده ياد سولماز فهيمي، امام جمعه بيله سوار خواستار احياي شعر و ادبيات غني اسلامي در جامعه شد.
نمايش «پنجره فولاد» بار دیگر اجرا می شود
2007/06/20, 15:56:08
نمايش «پنجره فولاد» كار مؤسسه فرهنگي فدك، پس از وقفهاي پنج روزه، از پنج شنبه 31 خرداد بار دیگر روي صحنه خواهد رفت.
غربیان برای تحکیم موضع خود، به سلمان رشدی نشان ...
2007/06/20, 15:50:55
دکتر محسن الویری، استاد دانشگاه امام صادق (ع) گفت: غربیان برای تحکیم موضع خود در برابر مسلمانان اقدام به چنین کاری کردند و این شیوه گامی به جلو محسوب نمی شود و نشانه استفاده از روش هایی است که دوره آن ها سر آمده است.
::گزارش تصویری::مراسم بزرگداشت آیتالله العظمی ...
2007/06/20, 15:30:16
مراسم بزرگداشت آیت الله فاضل لنکرانی از سوی مراجع عظام تقلید در مسجد اعظم قم برگزار شد.
مراسم بزرگداشت آیتالله فاضل از طرف آیت الله ...
2007/06/20, 14:44:35
مراسم هفتمین شب ارتحال آیتالله فاضل از طرف آیت الله العظمی صافی در مسجد اعظم برگزار می شود.
قرن بیستم را قرن اتم، قرن کامپیوتر، قرن فضا خوانده اند و ده ها نام شبیه به این. اما قرن بيست و یکم تا همين جا یک نام بيش تر نپذيرفته و آن قرن شفافیت است. به عطشی که جهانيان به دانستن از خود نشان می دهند و به گسترش تکنولوژی اطلاعات که هر روز دسترسی لحظه به لحظه به خبر را آسان تر می کند، جهانی نو در حال ساخته شدن است که زيستن در آن به زندگی در حباب شیشه ای می ماند. اما تن قرن بیستم و نوزدهمی ما تاب ندارد هنوز. در قرن بیستم همه تلاش حکومت ها و قدرت ها اين بود که رادیو و تلویزیون ها و خبرگزاری ها را در اختيار گیرند تا در موقع خود از آن برای گرداندن نظر مردم بهره گیرند. اما در قرن پیش رو، تصرف رسانه های جهان شمول هر روز پرهزينه تر می شود، ناممکن تر و شايد بتوان گفت غيرلازم تر هم. ارتباط های آسان و فراهم اينترنتی که حضور در بزرگراه اطلاعاتی را آسان و ارزان کرده است، و به لحظه ای آدمی را به آدميان ديگر متصل می دارد، پديده بزرگ زمانه است. زندگی در چنين فضائی دارد قدرت ها و داوطلبان موقعيت های اجتماعی را وادار می کند که به اين شفافيت خو کنند. چشمان "برادر بزرگ" که مراقبت دائمی بر حرکات بازيگران سیاست و هنر و اجتماع و اقتصاد دارد، زندگی قرن بيست و یکم را شکلی دیگر بخشیده و از جمله احزاب را تبديل به خانه های شيشه ای شفاف کرده است. ماموران نیروی انتظامی ايران در جریان مبارزه با اوباش و بر هم زنندگان نظم جامعه، که بسيار کار خوبی هم هست، چند جا تندی کردند، تصويرش از طریق موبایل ها به لحظه ای در جهان پخش شد، حالا فرمانده هی فریاد بزند و کلمات درشت به کار گیرد که روحیه بازگرداند، واقعیتش این است که دست آن افسر و سربازی که در کارست بعدا می ترسد. نه از فرمانده می ترسد بل از آن می ترسد که فرزندش فیلم او را دیده باشد در "یوتیوب". و همین ترس وی را کنترل می کند. دولتمردان و صاحب نامان غرب، همان جائی که تکنولوژی اطلاعات در آن متولد شده و دارد شکل می گیرد، با رشد اين صنعت، و به همان شتاب، ناگزير می شوند یاد بگیرند که چطور با اين پدیده ها زندگی کنند، اما برای قدرتمندان شرقی دشوارست کار در نهادهائی، فعاليت سیاسی در احزابی، معامله و مذاکره در شرايطی مانند حباب شيشه ای، همه جانش پیدا. شرقی ها، به اندازه غربیان حريم خصوصی و حقوق شهروندی را محترم نمی دارند، اما در همین حال پوشیدگی را دوست دارند، در آن احساس امنيت می کنند، حوزه عمل خود را چنان تعريف می کنند که غريبه نبايد بدان پا بگذارد. وقتی هم به قدرت می رسند بيش تر می پسندند که همان حريم را گسترش دهند و حکومت را در حريم بگذارند. مقاله اين قلم با عنوان خواب با گژدم [شنبه نوزده خرداد، هم میهن] گرچه همان پی آمدها را داشت که قابل پیش بينی بود، اما از اين رو کار بایسته ای بود، باید نوشته می شد که در راه تاسیس جامعه ای مدنی بايد همگان عادت کنند که هزينه رفتار خود بپردازند. کافی نیست که توقع داریم حکومت و دولت پاسخگو باشند. دیگران که هنوز به دولت نرسیده اند اما قصد آن را دارند هم بايد هزينه پرداز و مسوول باشند. تا چنین نشود جامعه مسوولیت پذیر شکل نمی گیرد. معمولا همگان می دانند که دولت ها باید پاسخگوی مردم باشند و می دانند که اگر امروز هم از پاسخگوئی بگریزد، مانند همیشه تاریخ، روزی به زور به محکمه برده می شوند و امکان دارد در آن روز امکان دفاعشان ندهند. اما از یاد برده می شود که این حکم تنها در مورد دولت ها و دولتمردان صاحب قدرت جاری نیست. اوپوزیسیون جمهوری اسلامی که به علت دیرماندن – تا حالا بیست و هشت سال – خود صاحب خیمه وخرگاه شده است چه خوب که از هم حالا امور مدنی را تمرين کند و در عمل ارادت خود را به حق طلبی و دموکراسی نشان دهند. وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند. اما از سوی ديگر از دید صاحب این قلم، سخن دبیر شورای عالی امنيت ملی هم پذیرفتنی نیست که به جای توضیح درباره آن سباستی که کار را به تحریم و صدور قطعنامه های شورای امنیت کشاند و کشور را به راستی منزوی کرد گفته است سیگنال هایی از داخل رفت و موجب تصويب قطعنامه های تحریم شد. و عده ای [ وی از دو تن که محسن سازگارا و خانم حقیقت جو باشند نام برده] رفته اند به واشنگتن و به آن ها اطلاعاتی داده اند که موجب اين تصميم گیری ها شده است [نقل به مضمون]. به ده ها دلیل پذیرفتنی نیست که اعضای شورای امنيت سازمان ملل، عقل و رای و مصلحت و منافع ملی خود را به دو تن [ گیرم تمام مخالفان داخلی و خارجی جمهوری اسلامی را هم به آن ها اضافه کنیم] بسپردند و بر اساس نظر و اطلاعات آن ها در مجمع جهانی رای بدهند. احتیاج به استدلال نیست، گوینده خود نیز می داند که چنین نفوذ کلامی در مخالفان پریشان جمهوری اسلامی [چه رسد به آن چند تن که به تازگی از ايران رفته اند] وجود ندارد. باید پرسید چین و روسیه را چه کسی سیگنال داد که رای علیه جمهوری اسلامی دادند. توجه دارید که آقای لاریجانی نمی گوید مخالفان مسلح ما که در عراق منزل دارند رفته اند اطلاعاتی به آمريکائی ها داده اند که آن ها طرحی در سر آورده اند، که اگر می گفت قابل تامل بود. مجاهدین خود نیز پنهان نمی دارند، بلکه بدان مفتخرند که اطلاعات مربوط به فعالیت های هسته ای را به آمریکا داده اند. بر همین اساس برایشان مجازست که سایر اطلاعات را هم بدهند. ولی آقای لاریجانی این نمی گوید. بلکه به کسانی اشاره می کند که از تهران رفته اند. چرا این را می گوید چون سخنش قرارست زمينه محدودیت هائی را در داخل کشور برای ارتباط با دیگران ايجاد کند. در دنیا معمول است و بر همین اساس شاید اشکالی نداشته باشد که دبیر شورای عالی امنیت ملی کشوری، برای پیشگیری و ممانعت از رفتار گل و گشاد و خارج از کنترل منقدان آن دولت، تهدید کند و برای آن ها بدین وسیله هشدار بفرستد که ایهالناس مواظب خود باشيد. به راستی هم در شرايط امروز ایران و جهان، موقع حساس است و اهل سیاست باید مواظب باشند که به ضد خود و علیه مردم و مخالف آرمان های خود کاری نکنند. اما سناریوی آقای علی لاريجانی خام بود. خوف آن دارد از شدت خامی، آن ها که بايد مخاطبش باشند هم آن را درنیابند. بهترین کار شفافیتی است که دنیا دارد به آن عادت می کند. در راه تلاش برای ازادی گردش اطلاعات، سلامت بخشیدن به روند اطلاع رساندن، باید علاوه بر روزنامه نگارانی متعهد و صدیق، مخاطبانی در عطش صداقت و شفافیت داشته باشیم تا خبرسازان هم راه خود بدانند. رسانه های ازادی طلب همچنان که از دستگاه قضا و عدالتخانه جمهوری اسلامی انتقاد دارند که افراد را به بهانه و اتهام جاسوسی و وابستگی به آمريکا و يا همکاری با آمريکا برای شورش و براندازی نرم [ به قول کیهانی ها براندازی مخملی] زندانی می کنند. اتهامی که به رامين جهانبگلو، علی فرح بخش، هاله اسفندیاری، علی شاکری و کیان تاج بخش نمی چسبد، بايد صاف و پوست کنده اخبار مربوط به همکاری، مشورت دهی، همرائی بخش ديگر را منعکس سازند، اما درست و دقیق. نبايد به خاطر پرهیز از روان شدن اتهاماتی که به ناسزا نثار خبررسان می شود، از افشای اعمال سیاسیون چشم پوشید. 
بالاخره دو سال از روی کار آمدن احمدی نژاد گذشت. البته هنوز دو سه روزی به روز موعود مانده است، ولی به نظر می رسد همه دوستان به پیشواز رفته اند. ما که حرفی نداریم، چیزی را هم نمی خواهیم اثبات کنیم. بالاخره اگر هم کسی حرفی زده، جلوی شصت میلیون ملت زده، لابد اگر می گویند نزده، حتما نزده است. علی اکبر جوانفکر، مشاور مطبوعاتی احمدی نژاد گفت: « احمدی نژاد، هیچگاه و به هیچکس وعده نداد.» آگاهان گفتند: ولی یک فیلم تبلیغاتی پخش شد و یک مصاحبه انتخاباتی پخش شد و قرار شد درآمد نفت سر سفره های مردم برود و قرار شد مافیای نفتی نابود شود و قرار شد ما چون می توانیم، به قله های علمی جهان برسیم و وعده داده شد که به جای دو درجه آزادی، 360 درجه آزادی داده شود و همه اینها جلوی دوربین تلویزیون وعده داده شد. در همین راستا مشاور مطبوعاتی رئیس جمهور گفت: ولی به نظر من هیچ وعده خاصی داده نشد. در همین راستا، آقای جوادی آملی پس از قضیه هاله نور به ایشان گفت: « شما به جای این حرف ها بهتر است به وعده هایی که به مردم دادید عمل کنید.» حالا ما هیچی، ولی آقای جوادی آملی که لابد متوجه حرف هایش هست. احمدی نژاد دو سال قبل سه روزقبل از انتخابش گفت: « امروز آزادی های مردم محدود شده است، یعنی اقتصاد دست یک عده خاص و بنابراین بقیه مردم چیزی ندارند؛ رسانه ها، زبان ها و بلندگوها در اختیار عده ای خاص است. این چه آزادی است؟ ما باید فرصت بدهیم و مردم باید واقعا بتوانند سر مدیری که بیت المال را تلف می کند، داد بزنند، چرا نباید داد بزنند؟» در همین راستا کسانی که در راستای خواسته های اقتصادی شان داد زده بودند، و تصادفا عده ای از آنان معلم و کارگر و غیره بودند که اکثرشان هم از زندان آزاد شدند، با صدای بلندتر داد زدند: رئیس جمهور خوش تیپ حمایتت می کنیم. حالا این دفعه که گذشت، ما هم به 360 درجه آزادی رسیدیم و روز 20 فروردین هم که قرار بود جشن هسته ای بگیریم، گرفتیم و قرار بود جهان را مدیریت کنیم که داریم می کنیم، لباس هم که قرار بود آزاد باشد و آزاد هست. و راستی، دیگر چه می خواهید؟ بس تان نیست؟ فقط یادتان باشد که دفعه دیگر بازهم فصل انتخابات می رسد، نمی رسد؟ انتخابات و ائتلاف و غیره آقا! حواس تان به گذشت روزها باشد، این طرف البته احتمال خطر آمریکا هنوز جدی است، آن طرف هم یک دفعه دیدی آمریکایی ها افتادند توی چاله این دله دیوانه های هموطن که می خواهند اپوزیسیون زیر هفتاد سال تشکیل بدهند و بکلی جوانگرایی کنند و شوخی شوخی یک دفعه دیدی همه چیز نابود شد. فعلا اوضاع انتخاباتی در اردوگاه اصلاح طلبان بد نیست، اصولگرایان هم دارند یکی می زنند توی سر خودشان یکی توی سر باهنر. دیروز حداد عادل گفته بود که « اگر مثل انتخابات شوراها نتوانیم وحدت کنیم، امیدی به پیروزی نیست.» آگاهان گفتند: انشاء الله! از طرف دیگر، صفدرحسینی از اردوگاه اصلاح طلبان گفت: « ائتلاف صدای همه است.» محمد سلامتی هم گفت: « مقدمات رسیدن به ائتلاف صددرصدی فراهم است.» آگاهان گفتند: حالا ائتلاف صد درصدی نمی خواهیم بکنید، همین پنجاه درصدی را بکنید، بقیه اش را خودمان از یک جایی جور می کنیم. جهت آمادگی بیشتر به این موارد زیادی توجه کنید: 1) مهم تر از هر چیزی فراهم کردن یک فهرست درست و حسابی از نامزدها برای همه کشور است، نامزدهایی که سرشناس و خوشنام هستند و زیاد درگیر سیاست نیستند، بخصوص از افراد خوشنام فرهنگ و هنر و تکنوکرات ها. 2) به نظرم یک وب سایت اولیه و اصلی برای انتخابات باید درست کنیم که کارش فقط انتشار خبرهای انتخابات باشد و مهم ترین موضوع فعلی اش ایجاد یک لیست ای میل بزرگ، یک فهرست ای میل که هر روز فقط اخبار انتخاباتی را برای گیرندگان ارسال کند. 3) مهم ترین موضوع قانع کردن افراد دوروبر گیرندگان ای میل ها به شرکت در انتخابات و رای دادن به نامزدهای مشترک ائتلاف بزرگ است. این موضوع را باید از همین حالا شروع کنیم. تجربه چند سال گذشته می گوید که مهم ترین آرای از دست رفته، بخاطر سهل انگاری ها و بی دقتی ها و بی مبالاتی های سیاسی است. 4) به نظر من مهم ترین خطری که اپوزیسیون زیر هفتاد سال دارد، این است که روی تحریم انتخابات کار کنند. به نظر من کسانی که به انتخابات اعتقاد دارند، باید جواب تحریم کنندگان را سریع بدهند. 5) یکی از توافق های مهمی که باید بین اپوزیسیون براندازسابق( مبارز فعلی) و نیروهای اصلاح طلب صورت بگیرد، این است که تا حد امکان روی عصب هم نروند، شما کار خودتان را بکنید و مزاحم ماجرای انتخابات نشوید، در هر حال اگر فضا بهتر شود، برای همه بهتر می شود. سیاست خارجی ما عین دیانت خارجی ماست گاهی اوقات به نظر می رسد که دولت آقای احمدی نژاد شبیه همان آقای لر بی تربیت است که نه تنها به دیگران رحم نمی کند، بلکه به خودش هم رحم نمی کند و دائم دارد فریاد می زند، بکش، بزن، پاره کن، زود باش! انگار نه انگار که دولت دلش می خواهد که باقی بماند. جهت افزایش دردسرهای صندوق سرخ قبلی که قرار بود به مبلغ دو میلیون دلار با کمک محمود- چاوز راه بیفتد و فعلا مثل صندوق های رای گیری گم شده است، نخست وزیر لیبی که ظاهرا از صندوق بازی ایران خوشش می آید، گفت: « ایران و لیبی صندوقی برای سرمایه گذاری در آفریقا و آمریکای لاتین تشکیل می دهند.» آگاهان پرسیدند: حالا لیبی سوابق چپ دارد و قبل از کشف سیادت قذافی، رفیق آمریکای لاتینی ها بوده، و کشوری آفریقایی است، ما این وسط چه کاره ایم؟ آفریقایی هستیم، جزو آمریکای لاتین هستیم؟ یا آفریقا و آمریکای لاتین در فاصله کمتر از یک میلیون کیلومتری ماست؟ از طرف دیگر برای گسترش روابط و حسن همجواری میان ایران و کویت، دبیر سوم سفارت کویت توسط شش نفر در مقابل نیروهای انتظامی جلوی ساختمان سفارتخانه مورد حمله قرار گرفت و حسابی کتک خورد. سخنگوی وزارت خارجه هم عذرخواهی کرد، ولی فعلا دبیر سوم با هواپیمای اختصاصی رفته است کویت گل بچیند. اما در مقابل این همه رفتارهای دیپلماتیک درست و شایسته که همین حالا به آن نیازمندیم، به دنبال درگیری حماس و فتح، ابوعباس گفت: « لازم نیست ایران به ما درس دموکراسی بدهد.» البته یک هفته قبل فتح اعلام کرده بود که ایران و سوریه می خواهند دولت حماس را تشکیل دهند. محمود عباس هم گفت: « با حماس مذاکره نمی کنیم.» و اسماعیل هنیه را برکنار کرد، آمریکا از این حرکت حمایت کرد. در عوض برای اینکه حماس حسابی تقویت شود، 201 نماینده مجلس از حماس حمایت کردند. مصر هم که قرار بود با ایران روابط بسیار خوبی برقرار کند، شوخی شوخی اعلام کرد که « تهران تهدید کننده مصر و اعراب است.» در عوض یک « یادداشت تفاهم همکاری مشترک ایران و گامبیا امضا شد.» شما فکر می کنید ما و گامبیا با هم چه کاری می توانیم داشته باشیم؟ حالا همه اینها به کنار، روابط ایران و روسیه دقیقه به دقیقه در حال تغییرات استراتژیک است. روسیه که سه روز قبل گفته بود که به هیچ وجه در مورد سوخت نیروگاه بوشهر مذاکره هم نمی کند، دو روز قبل اعلام کرد که کلیه مشکلات با ایران حل شده است. ولی روسیه گفت که به ایران جنگنده نمی دهیم. در مقابل احمدی نژاد اعلام کرد که روابط ایران و روسیه استراتژیک است و دلیلش هم همین است که روسیه به ایران جنگنده نمی دهد و هر روز یک تصمیم در مورد سوخت نیروگاه بوشهر می گیرد. جان مادرتان! کشوری که در شرایط جنگی است و احتیاج دارد که تنش زدائی بکند، چنین سیاست خارجی باید در پیش بگیرد؟ چرا شاهرودی نباید رئیس قوه قضائیه شود؟ در پی اعلام این خبر که قرار بود دیروز صبح یک زن و مرد در تاکستان سنگسار شوند و همین موضوع باعث شد که موضوع سنگسار دوباره به مهم ترین موضوع قضائی کشور تبدیل شود، رئیس قوه قضائیه که برخلاف اینکه هفته ای سه بار از روی دنده چپ پا می شود، دیروز از روی دنده راست پاشد و گفت: « ایران از لحاظ سیاست قضایی از تمام دنیا جلوتر است.» به نظر من این رئیس قوه قضائیه باید مصاحبه های انتقادی آیت الله هاشمی شاهرودی را در مورد قوه قضائیه و وضع زندان در ایران بخواند و حداقل بگوید که ما از 80 درصد جهان جلوتریم، وقتی می گوئیم از همه جهان جلوتریم، آن وقت باید دلایل زیر را به عنوان دلایل متقن و کامل و دقیق در مورد جلوتر بودن سیاست قضائی ایران از تمام جهان، بیاوریم: اول: در تمام جهان و بخصوص آمریکا و اروپا هزاران روزنامه و مجله در ده سال گذشته توقیف و تعطیل شده است، در حالی که در ایران فقط صدها روزنامه توقیف و تعطیل شده است. دوم: بنا به گفته آقای هاشمی شاهرودی بسیاری از زندانیان در ایران بی جهت زندانی اند و نباید مجازات زندان برای آنها در نظر گرفته شود. در حالی که در کشورهای دیگر بخصوص بقیه جهان، همه زندانیان بی جهت زندانی اند. سوم: در ایران تعدادی از زندانیان به اتهام جاسوسی با سروصدا دستگیر می شوند و بی سروصدا آزاد می شوند، در حالی که در تمام جهان جاسوسان را بی سروصدا می گیرند و بی سروصدا مجازات می کنند، و این نشان می دهد که ما از لحاظ سیاست قضایی از بقیه جهان جلوتر هستیم. البته دلایل دیگری توسط آیت الله هاشمی شاهرودی بارها و بارها به عنوان انتقاد از قوه قضائیه گفته شده است که به نظر من باید این آقای هاشمی شاهرودی با رئیس قوه قضائیه یک ملاقاتی بکنند و در جریان مسائل قضائی قرار بگیرند. راستی این آقای هاشمی شاهرودی چه نسبتی با آن آقای هاشمی شاهرودی دارند؟ البعثت الاسلامیه فی بلاد الافرنجیه یک مرکز فرهنگی ترکیه اعلام کرد که صادق هدایت و سعدی جزو نویسندگان عرب هستند. من نمی دانم چرا فکر می کنند سعدی عرب است، ولی در مورد هدایت معتقدم احتمالا وقتی می بینند که آثار مارکز و کوندرا و امیل زولا و حتی آثار منتشر نشده پائولو کوئیلو در ایران چاپ می شود، ولی آثار هدایت چاپ نمی شود، لابد معلوم می شود که عرب است که آثارش در ایران چاپ نمی شود، اسم خودش هم که نه کورش است و نه داریوش، فامیلی اش هم که هدایت است، اسم کتابش هم که « البعثت الاسلامیه فی بلاد الافرنجیه» است. حالا شانس آوردیم که احمد شاملو را جزو عرب ها حساب نکردند. 
چندي است که پاره اي از دوستان "اصلاح طلب" ما هجوم سنگيني را در دانشگاه ها وسالن هاي سخنراني و يا مطبوعات ايران عليه انديشه هاي سوسياليستي آغاز کرده اند. شکل اين سخنراني ها ونوشتارها به گونه اي است که به سختي مي توان باور کرد که اين دسته هاي چپ ستيز بدون برنامه ريزي در پشت صحنه وبه شکلي کاملا تصادفي حملات همه جانبه به چپ را آغاز کرده باشند. اين امر درست زماني رخ مي دهد که هيچ کتاب ونشريه اي در دفاع از چپ ايران وتاريخ آن امکان انتشارندارد، و ويترين کتابفروشي ها مملو از کتاب هاي ضد چپ وحاوي تحريف هايي در تاريخ چپ ايران است. اکثر نويسندگان اين آثار در خارج از ايران زندگي مي کنند ولي به اصطلاح آثارشان به راحتي از مميزي مي گذرد وبه زيور چاپ آراسته مي شود. اولي ساکن امريکاست، دومي در آلمان اقامت دارد وسومي...حال آنکه کساني که عمري در اين آب وخاک خون دل خورده اند حتي از حق انتشار خاطرات خود- در صورتي که چند دشنام به چپ ندهند- محرومند. اين موارد شايد زياد دور از انتظار نباشد.اما آنچه عجيب وغير قابل باور مي نمايد بيانيه ها وسخنراني کساني است که مدعي مبارزه با سانسور وهواداري از آزادي هستند، ولي از امکانات خود بيش از هر چيز براي مبارزه با چپ سود مي جويند. نيروهاي راست در ايران از آنجايي که بر منابع قدرت وثروت مسلط بوده اند هيچگاه نيازي به استدلال وتجزيه تحليل نديده اند. درست برعکس نيروهاي راست، نيروهاي چپ ايراني که همواره مورد سرکوب بوده اند واموال وزندگيشان به تاراج رفته است ويا مورد شکنجه ها وضرب وشتم ها قرار داشته اند و يا در حصار تنگ زندان ها سال هاي جواني وزندگاني خودرا سپري کرده اند ويا به جوخه هاي اعدام وتيرباران سپرده شده اند ويا به مهاجرت وجلاي وطن مجبور شده اند، تنها سلاحشان استدلال ومنطق بوده است. در سال هاي اخير بخشي از نيروهاي راست که به اصلاح طلب معروف شده اند به علت رانده شدن از حکومت، به ناچار در برخورد با رقيبان حکومتي سلاح نقد را بر گزيده اند، اما حيرت وتعجب در آن است که همين نيروها وقتي به مصاف چپ ها مي روند باز همان سلاح کهنه وپوسيده اتهام زني، دروغگويي وبددهني وفحاشي را به دست مي گيرند، گويي دو صحنه کارزار براي آن ها از دو فضاي گوناگون ودو جهان متفاوت شکل يافته است. سخن را کوتاه وبه گفتار اين حضرات بپردازيم. آقايي مي گويد: "دانشگاه هاي ما، پس از رخوتي چند، دوباره عرصه تاخت وتاز چپ ارتدوکسي (به روايت لنين، استالين وحزب توده [ايران] ) شده است که بي هيچ شرمگيني، در حالي که خود هنوز از فشار خشونت نيمه جان است عليه ليبراليسم شعار مي دهد واساتيد ليبرال را تهديدمي کند. اين اژدهايي که يک چند بي جانش مي پنداشتيم وگمان مي برديم که نعش با شکوه آن به درد نمايش مي خورد، ظاهرا در برف فراق در خواب زمستاني بوده واينک که آفتاب برآن تابيده، بر خويش جنبيدن گرفته است. به باور من نهال گفتار ايدئولوژيک وخشونت که نتيجه ناگزير آن است به دست چپ غرس شد." [اعتماد 11 ارديبهشت] در برابر اين همه بددهني و وافترا که بدون هيچ دليل ومدرکي بيان مي شود چه مي توان گفت؟! ادامه گفتار نويسنده سطور بالا را از اعتماد مي خوانيم: "به کاربردن واژه ي امپرياليسم براي من نا خوشايند است. امپرياليسم عبارت است از يک تفسير مسلط از پديده اي به نام قدرت متراکم ليبرالي...وقتي کتاب هايي در باره خشونت غير فابل باور راست وچپ افراطي مي خوانيم تا چند روز آرام وقرار نمي گيريم.به جز اين دو بنيادگرايي را هم به خوبي مي شناسيم. به عراق نگاه کنيد. دراين شرايط، چه تفکري بيرون مي آيد؟ کساني که امپرياليسم را نقد مي کنند، از طرفي بسياري از چيزهايي که در باره جنگ ويتنام گفته مي شود داستان هاي ژورناليستي است. فاجعه غذاي ژورناليسم. اما افتخار ليبراليسم غرب اين است که اگر سربازامريکايي به زني ويتنامي تجاوز کرد محاکمه شد.رابطه ي قدرت وخشونت را دراين گونه هاي مختلف را بررسي کنيد.القاعده، نازيسم، کمونيسم ودنياي ليبرال دموکراسي. اگر به خاطر الفت وانس با سخناني متفاوت از اين، جا نخوريد، بايد گفت ماموريت حفظ دنيادر مقابل نا امني هاي ناشي از اين تفکرات سه گانه بر دوش قدرت متراکم ليبرالي است. ليبراليسم گرچه ارزش هايش را تبليغ مي کند، اما براي اين کار اسلحه بر نمي دارد. قدرت متراکم ليبرالي ايده هايش را با کتاب، سينما وتلويزيون منتشر مي کند." [تاکيد از نويسنده] اين همه آشفته ذهني فقط وفقط براي آن است که در مقابل انديشه هاي چپ، آلترناتيوي همچون آدمک هاي سر جاليز ساخته وپرداخته شود. اگر فحش ها را از نوشتار بالا بتکانيم آنچه که باقي مي ماند اين است که: 1- نام واقعي امپرياليسم ، قدرت متراکم ليبرالي است، 2- ليبراليست هاي امريکايي، جنايتکاران اين کشوررا خودشان محاکمه مي کنند، 3- قدرت متراکم ليبرالي وظيفه حفاظت از جهان را عهده دار است، 4- قدرت متراکم ليبرالي از ابزارهاي فرهنگي استفاده مي کند ونه ابزارهاي نظامي. اينکه عده اي نام من در آوردي براي امپرياليسم ابداع واختراع کرده اند مشکل خودشان است، اما واژه امپرياليسم واژه اي است جا افتاده و واژه پيشنهادي ايشان به خودشان تعلق دارد. اما در مورد محاکمه کردن سربازان جنايتکار امريکايي، اولا تاکنون فقط آن دسته از سربازان تبهکاري محاکمه شده اند که جنايات آن ها از پرده بيرون افتاده است، در حالي که تجاوز به زنان وکودکان از سوي سربازان امريکايي نه تنها در ويتنام، که در کره جنوبي، ژاپن، عراق، افغانستان و... بارها وبارها رخ داده است. ثانيا چرا "قدرت متراکم ليبرالي" حاضر نيست اين تبهکاران را تحويل دادگاه بين المللي نمايد؟ وچرا به صورت غير منطقي اصرار دارد که آن هارا در چهارچوب سيستم قضايي خود محاکمه کند؟ اگر دادگاه هاي بين المللي غير قانوني هستند، پس بايد براي همه چنين باشد واگرچنين نيست، جنايتکاران جنگي امريکايي هم بايد مانند ديگر جنايتکاران جنگي در همين دادگاه ها محاکمه شوند. اما در مورد استفاده ليبراليسم از "ابزارهاي فرهنگي" معلوم نيست چرا " قدرت متراکم ليبرالي" در عراق وافغانستان به جاي استفاده از سينما، کتاب وتلويزيون از بمب ناپالم، بمب هايي با مواد راديو اکتيو ضعيف شده وبمب هاي فسفري وخوشه اي استفاده مي کند؟ جالب آن که نويسنده سطور بالا پيشتر وقبل از آنکه "قدرت متراکم ليبرالي" مورد ستايش ايشان به شکستي فاحش در عراق وافغانستان دچار شوند، به همين گونه وبا همين لحن در ضميمه همشهري 15 اسفند 1381 با همه صلح دوستان جهان که عليه جنگ افروزي فدرت مورد ستايش ايشان دست به تظاهرات زده بودند برخورد کردند: " نکته ي چشمگير دراين اعتراضات دسته جمعي از نظر دوربين ها وگزارشگران، تعداد شرکت کنندگان بوده ودر لندن، پاريس، مادريد، مسکو، جمعيت بسياري که از حيث تعداد کم سابقه بودند، به صحنه آمدند وطرفداري خودرا از صلح به نمايش گذاشتند. در پي اين، بسياري از تحليل گران وتبليغ گران سياسي از طرفداران مداخله ي نظامي خواستند افکار عمومي جهان را محترم بدارند و صلح جهاني را تهديد نکنند و... در ملبورن ومادريد... احزاب رقيبي که فعلا آفتاب نشين هستند... طرفداران خودرا زير چتر کبوترهاي سپيد به صحنه تظاهرات نمي کشانند، طرفداراني که چه بسا اصلا ندانند عراق کجاي نقشه جهان است وجنگ چه نسبتي با حقوق بشر دارد و... بعضي از صحنه هاي اين تظاهرات مشاهده گري چون من را نا خود آگاه به ياد جريان حاشيه نشين اجتماعي ومعترض سياسي نظير بيتل ها وپانک ها مي اندازد." ايشان که خود از انعکاس اين گفتار در ذهن خواننده متحير ومتعجب، آگاهي دارند ادامه مي دهند: "ممکن است که بخنديد، اشکالي ندارد. ولي من جدي هستم،... رگه هايي از آن چه جنبش فرومايگان خوانده شده است، دراين راهپيمايي هاي صلح ديده مي شود." آيا با وجود چنين دشمناني انتظار داريد که چپ درايران بارديگر سر بر نياورد؟ متاسفانه اين تنها ايشان نيستند که به اين شيوه سخن مي گويند- هرچند که شايد ايشان بي مهاباتراز ديگران باشند- مثلا اقايي ديگر در ويژه نامه 30 ارديبهشت 1386 اعتماد نيز با شيوه اي مشابه ابراز مي کنند: "مارکسيسم – لنينيسم حتي در التقاط با ايدئولوژي هاي ديگر نيز در تاريخ معاصر ايران فاجعه آفريده است." ايشان فراموش مي کنند وقتي که هنوز بسياري از دوستان اصلاح طلب شده امروزينشان درقدرت بودند فجايع سالهاي آغاز دهه شصت و نيز يکي ازبزرگ ترين فاجعه هاي تاريخ ايران وجهان در مرداد و شهريور 1367 به وقوع پيوست وکمترين گناه ايشان ودوستانشان سکوت در برابر اين فاجعه ملي بود. ايشان در عين حال فراموش مي کنند که هيچ پديده ي مدرني در ايران به وقوع نپيوسته ويا نطفه نبسته است که سوسياليست هاي ايراني در آن پيشتاز نبوده باشند. اولين مدارس زنان، اولين احزاب واقعي، اولين سنديکاها واتحاديه ها، به وسيله آنان ايجاد وپايه گذاري شد. در مورد آزادي زنان وحقوق آنان، اصلاحات ارضي، جنبش 8ساعت کاردرروز، بيمه هاي تامين اجتماعي، جنبش صلح، حقوق اقوام ومليت هاي ايراني.... اين سوسياليست هاي ايران بودند که پيشتاز بودند. تقش بي بديل حيدرعمواوغلي وديگر مبارزان سوسياليست ايراني در جنبش مشروطه تا بدانجا بود که ستارخان – گرد دلاور وسردار ملي ايرانيان – همواره مي گفت "حرف همان است که حيدرخان بگويد". اما سخنان تاسف آور به همين جا ختم نمي شود. آقايي ديگر هم اخيرا لازم ديده بگويد: "ما بر سر موضوعاتي همچون احياگري ديني ودفاع آن ها شوخي نداريم. الان مارکسيست ها در دانشگاه ها فعال هستند وبر عکس با آنها مشکلي ندارند. ما بايد روي هويت خود بايستيم." اينکه الان کسي با مارکسيست ها کاري ندارد، دروغ آشکار وعياني است. دستگيري هاي متعدد، چه بيرون از دانشگاه – همچون دستگيري آقاي ناصر زرافشان، مضروب شدن آقاي فريبرز رئيس دانا و دستگيري اين نگارنده – وچه در درون دانشگاه، محروميت از تحصيل، پيگرد، ربودن، دستگيري و شکنجه دانشجويان مستقل، نمايانگر غير واقعي بودن ادعاي فوق است. اما اين ادعاها از سوي کسي مطرح مي شود که در روزنامه ياس نو به تاريخ 16/1/1382 به دنبال انتقاد از "فضاي خبري وتبليغات رسمي کشور" انديشه هاي خودرا چنين به زيور نگارش در مي آورند: "يکي از مضاميني که در جريان خبر رساني در اين روزها القا مي شود، مضمون "مقاومت مردم" است. در صورتي که در عراق ما شاهد مقاومت مردم نيستيم، بلکه شاهد ترس، وحشت، انفعال آن ها هستيم، حرکت نيروي ميليشياي صدام (يا فدائيان او) که از لات واوباش منطقه تکريت تشکيل شده اندرا نبايد مقاومت مردم خواند.اين درست است که مردم با ورود ارتش خارجي ومتجاوز در عراق جشن نگرفته اند، ولي هيچ معلوم نيست در آينده که ماشين جنگي صدام فروپاشيد، مردم کوچه وبازار خوشحال نشوند. بنابراين مقاومت نيروي نا منظم ارتش بعثي به نام مقاومت مردم عراق نيز در آينده اثرات معکوس خواهد داشت. " از جمله دلايل رويکرد بسياري از دانشجويان به انديشه هاي سوسياليستي همين گونه تفسير هاست. آنها بخوبي اين گونه نظرات را با نظريات سوسياليست هاي ايراني مقايسه ونتيجه گيري کرده اند. در جايي ديگر استاد دانشگاهي که به قول روزنامه هم ميهن "در ساليان اخير در مجمع هاي دانشجويي حضوري مغتنم دارد" در نشستي در کميته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ايران "سانسور عقايد کمونيستي توسط حکومت را دليل کنوني اقبال دانشجويان به اين عقايد" اعلام مي کنند وچنين ادامه مي دهند "امروز که عقايد کمونيستي يطور کامل منسوخ شده است برخي جوانان ايران، به اين عقايد روي آورده اند ودليل آن نيز عدم اگاهي است. زيرا وقتي همه دنيا چشم به سقوط کمونيست ومسائل مربوط به آن داشت در ايران هيچکس در اين باره صحبت نکرد وهيچ آگاهي در اين زمينه به مردم داده نشد." جناب استاد فراموش کرده اند که بخش بزرگي از دانشجوياني که امروز به قول ايشان به "عقايد کمونيستي" اقبال نشان مي دهند روزگاري هوادار اصلاح طلبان بوده اند. چرا استاد و دوستانشان در همان موقع از نا آگاهي اينان سخن نگفته بودندوچرا امروز که اين دسته از دانشجويان به مدد تجربه ودانش بيشتر از گذشته راه ديگري را براي رهايي ملت ايران بر گزيده اند اين چنين از سوي رهبران سابق خود مورد دشنام قرار مي گيرند؟ براستي اگر "جناب استاد" معتقدند که سانسور عامل رشد نيروهاي چپ شده است چرا خود در جمع خودي هايي که برايشان سخنراني مي کردند دست به سانسور زده واز دعوت حتي يک نفر از هواداران چپ خودداري کردند تا کسي نباشد که جواب آن هارا بدهد وبه آزادي بتوانند با تک صدايي کامل، هرچه دل تنگشان خواست بر زبان رانند. نه "جناب استاد"، چپ در سرتاسر اين جهان در دموکراسي وديکتاتوري، در حکومت نظامي وزندان هاي پيچ در پيچ پينوشه اي ويا دموکراسي هاي جوامع نابرابر رشد مي کند، چرا که آنان از منطق زندگي واز ذات انساني که از نابرابري وديکتاتوري بيزار است نيرو مي گيرند. آنان عاشقان صادق زندگي ومردم هستند واز تاريخ مبارزان خود وجهان واز قافله بي پايان جان باختگان راه آزادي و استقلال، برابري وعدالت جويي مردم خود تغذيه مي کنند. تجربه صد ساله ايران معاصر نمايانگر آن است که نه نمايش اعترافات تلويزيوني زير هولناک ترين شکنجه ها و فشارهاي رواني، نه زندان وشلاق وتيرباران هاي دسته جمعي، ونه دوران هاي کوتاه تنفس در تاريخ سراسر استبداد اين آب وخاک، سد راه حرکت وجوشش آنان نشده است. آنکه آزادي اين مردم را مي خواهد نمي تواند در کنار مستبدان چپ کش قرار گيرد. اين گونه سخنان هيچ کمکي به دموکراسي وآزادي نمي کند وتنها باعث ايجاد تفرقه در صفوف آزادي خواهان مي شود.اميد آنکه دوستان اصلاح طلب ما بجاي صرف نيرو وانرژي در راه عبث مبارزه با چپ، اين توان را در جهت همبستگي همه نيروهاي هوادار روزبهي مردم ايران قرار دهند وامر چپ ستيزي را به پينوشه ها، بوش ها، هيتلر ها و.... وشکنجه گران تعليم يافته واگذار کنند، چرا که: عرض خود مي برند وزحمت ما مي دارند. ما به هيچ وجه از حملات شما به انديشه هاي سوسياليستي هراسي نداريم.اين حملات نه تنها آسيبي به چپ نمي زند، که به علت سستي وبي بنياني آن به تقويت هرچه بيشتر آن مي انجامد. ما فقط نگران تخريب فرهنگ سياسي اين مملکت به وسيله شما هستيم. نگراني ديگر ما اين است که چه چيزي باعث چنين موضع گيري هاي اين گروه از اصلاح طلبان شده است؟ کدام نياز حاد را در جنبش احساس کرده اند؟ چه رابطه اي بين اين چپ ستيزي با مذاکره ايران وامريکا وجود دارد؟ ايا اين آقايان مي خواهند به آمريکا بباورانند که صالح تر از مذاکره کنندگان دولتي هستند؟ پاسخ به اين سئوالات را به آينده واگذار مي کنيم. فقط ياد آور مي شويم که، مردم ايران به آن حد از بلوغ سياسي رسيده اند که با مقايسه شيوه ها وروش ها ومنطق ما وشما دست به انتخاب بزنند. 
حميد احدي يکشنبه شب يک چهره از مصيبتي که کارشناسان انتظامي و امنيتي دولت را از آن مي ترسانند رخ داد و صفهاي بلند پمپبنزينها، ياد سالهاي آغاز انقلاب را زنده كرد. مردم، نگران از آغاز شبانه سهميهبندي، به سوي پمپ بنزينها هجوم آورده بودند. درست فرداي آن روز نمايندگان مجلس آمريکا بررسي طرحي را آغاز کردند که وزير خارجه آن کشور را موظف مي کند که بر سر راه واردات بنزين ايران مشکلاتي ايجاد کند. زنگ خطري که از مدت ها پيش به صدا در آمده بود اما دولت احمدي نژاد آن را نشنيد. همزمان با آشکار شدن طرح نمايندگان مجلس آمريکا که اساس آن بر ايجاد مشکل در راه واردات بنزين به ايران است، يک منبع آگاه در تهران به روز گفت دولت آن قدر دست به دست کرد تا هديه اي از سوي افراطي هاي آمريکائي رسيد. حالا با استفاده تبليغاتي از طرح نمايندگان کنگره آمريکا، از مردم خواهند خواست که براي مقابله با دشمن، ناکارآمدي ها و بلاتکليفي ها را تحمل کنند. گزارش روزنامه ها و شاهدان عيني از وضعيت مردم در صف هاي پمپ بنزين دلايل بسياري براي اميدواري نمايندگان آمريکا ايجاد کرده است که فشارهاي اقتصادي و تحريم هائي که مقامات ايراني آن را عبث و بي اثر مي دانند کم کم در زندان ها ظاهر شده به طوري که به نوشته اعتماد ملي شب پيش مردم در صف پمپ بنزين ها، تومبيلهايشان را رها كرده و در پيادهرو يا همان كنار اتومبيل شان به انتظار رسيدن به جايگاه نشسته بودند. بعضيها دور هم جمع شده بودند و مشغول تحليل اوضاع و احوال كشور بودند، برخي هم به شوخي رهگذراني را كه از آغاز سهميهبندي ميپرسيدند دست ميانداختند. از کي آغاز شد ماجراي صف پمپ بنزين ها از جائي آغاز شد که مجلس بعد از آن که سال اول رياست جمهوري احمدي نژاد را به او مهلت داد، در آغاز دومين سال با طرح اين سئوال که تا کي مي توان از ذخيره ارزي برداشت و بنزين وارد کرد، تبصره اي را به تصويب رساند که دولت را موظف مي کرد که همزمان با افزايش توجه به وسايل نقليه عمومي و کمک به گسترش آن ها، سهميه بندي به قصد کاستن از مصرف را که سرسام آور بالا رفته است را در دستور قرار دهد. اما دولت هيچ تمايلي به اجراي اين تبصره نشان نداد، سهل است براي به شکست کشاندن مترو تهران که فرزند هاشمي رفسنجاني مدير آن است از پرداخت يارانه مصوب به آن خودداري کرد تا جائي که شهرداري تهران از اعتبار خود براي جلوگيري از توقف مترو بهره گرفت. سرانجام بعد از اشارات متعدد نمايندگان با پيش گرفتن روشي که به گروگان گيري مجلس تعبير شده است، بخشي از بودجه مترو تهران، که ابتدا هم لاي ضوابط اداري پنهانش کرده بودند پرداخت شد و نمايندگان مجلس سه بار وادار شدند در آخرين لحظات و از سر ناچاري با برداشت از صندوق ذخيره ارزي و واردات بنزين موافقت کنند. آخرين مهلت قانوني براي آغاز سهميهبندي اول خردادماه بود، که در استانه آن انواع خبرهاي متناقض از سوي دستگاههاي دولت پرتاب شد که نشان مي داد اراده اي براي اجراي قانون وجود ندارد و وقتي هم اين موصوع علني شد ناگزير رييس مجلس هم که در حمايت از دولت سنگ تمام گذاشته است فغانش بلند شد و به دولت تذکر داد که چاره اي جز اجراي قانون ندارد. با وجود اين تذکر وزير کشور – که به بهانه امنيتي شدن ماجرا عهده دار مسووليت طرح شده است به مجلس رفت و جملاتي گفت که نمايندگان هوادار دولت تعبير به کلي بافي و پشت هم اندازي کردند. بعد مهلت به 15 خردادماه و سرانجام به تاريخي نامعلوم موکول شد. تا بلاخره با چنگ و دنداني که مجلس نشان داد و تهديد کرد که طرحي دوفوريتي در کارست، اعلام شد که هيات دولت روز سه شنبه نرخ سهميه بندي را معين مي کند. و در همين زمان بود که صف ها دراز شد اما صبح شد و خبري نرسيد تا محمد نعمت زاده قديمي ترين وزيرها که اينک در مقام معاون وزارت نفت مسووليت امور فني و اجرايئي را به عهده دارد با لحني که نارضايتي از آن مي باريد اعلام داشت جلسه هيات دولت تشکيل نشد و تصميمي هم گرفته نشد و همه چيز منتظر تصميم دولت است. ترکيب امنيتي گفته ميشود که مقصود از دولت ترکيبي از وزير کشور معاونان وي [ذوالقدر و ثمره هاشمي] و فرماندهان سپاه و فرمانده نيروي انتظامي است. و باز شايع است که از مقامات بالا اجازه خواسته شده که در صورت بروز ناارامي ها، نيروهاي نظامي بتوانند آرامش را به شهرها برگردانند. خبر احتمال آغاز سهميهبندي بنزين، از آغاز تيرماه هم خبري بود كه از قول چند تن از نمايندگان مجلس، وزير كشور و چند مقام دولتي ديگر منتشر شده بود. حاجرضايي، رئيس انجمن صنفي جايگاه داران گفته مردم وحشت کرده اند و دليل شلوغي كمسابقه پمپ بنزينها را نگراني مردم از آغاز سهميهبندي و محدوديت در سوختگيري خوانده و گفته ذخيرهسازي سوخت هم متداول شده و از روز چهارشنبه تا جمعه هفته گذشته 23 منزل مسكوني و هشت مغازه در تهران دچار حريق شدند. خبر انفجار در خانهاي كه يك هزار ليتر بنزين در آن ذخيره شده بود را همين مردم دهانبهدهان و گوشبهگوش رساندند.نكته دوم در سخنان وزير نفت اما خيال خوش نمايندگان مجلس را برهم ميزند. هم ميهن نوشته بازهم فرصت اعطايي مجلس اصولگرايان به دولت مهرورزان از كف رفت. پس از آنكه هيات دولت نتوانست به تعهد قانوني خود درباره جيرهبندي بنزين عمل كند، در فاصله كمتر از 20 روز، دو مرتبه مصطفي پورمحمدي وزير كشور در مجلس حاضر شد تا با عذر تقصير و طرح علل تعويق اجراي طرح، مهلتي ديگر را براي دولت كسب كند. نياز مردم حسينآفريده يكي از نمايندگان مجلس و عضو كميسيون انرژي به هم ميهن گفته بودجه 5/2 ميليارد دلاري براي واردات بنزين در كنار توليد روزانه 43 ميليون ليتر در پالايشگاههاي كشور در صورت قطع جريان قاچاق بنزين به آنسوي مرزها، كفاف نياز مردم را ميدهد. طولاني شدن روند بهانه گيري و بي تصميمي دولت باعث شده که عده اي از هواداران دولت به صدا در آيند و بگويند گاه چنان از مساله جيرهبندي بنزين سخن ميرانند گويي اين دولت نبوده است كه لايحه به مجلس برد و اكنون هم قانوني در كار نيست و دولت به يكباره با يك عمل دستوري و تحميلي مواجه شده است. به گفته کارشناسان گره کور بنزين که برخي آن را به عنوان پاشنه اشيل جمهوري اسلامي مي دانند آن قدر در دل ناکارآمدي و سياسي بازي هاي دولت احمدي نژاد به تعللل گذشت که کنگره آمريکا بررسي طرحي در زمينه اخلال در واردات بنزين ايران را در دستور قرار داد. خبرهاي رسيده حاکي است که برنامه تبليغاتي استفاده از طرح کنگره آمريکا و شانه خالي کردن از اجراي قانون آماده شده است و در روزهاي آينده به اجرا گذاشته مي شود. و از همين رو طرح کنگره هديه اي از جانب افراطي هاي آمريکا براي دولت احمدي نژاد تلقي شده است. 
سهيل آصفي soheil. asefi@gmail. com حجت الاسلام حسين انصاري راد، از چهره هاي سرشناس جريان اصلاح طلب و رئيس کميسيون اصل نود مجلس ششم در گفت و گو با روزدر ارتباط با فضاي فعلي جنبش هاي اجتماعي و دانشگاههاي کشورو از چشم انداز فعاليت ها و ائتلاف گروه هاي اصلاح طلب براي شرکت در انتخابات مجلس هشتم اسلامي سخن گفته است. اين گفتگو در پي از نظرتان مي گذرد. 
آقاي انصاري راد، فعاليت براي شرکت در انتخابات مجلس هشتم در ميان طيف هاي مختلف جناح هاي سياسي جمهوري اسلامي و جريان هاي رسانه اي آنها، مدتي است شروع شده. همفکران آقاي خاتمي و نزديکان به جبهه مشارکت اسلامي آرايش نيروهاي سياسي در فرصت زماني باقي مانده تا انتخابات مجلس هشتم را به چه شکل مي بينند؟ من گمان مي کنم اصلاح طلبان بسوي ائتلاف و وحدت اساسي پيش مي روند و همه عوامل، مخصوصا تجربه شکست گذشته به آنها آموخته است که راه توفيق و پيروزي، وحدت است. وحدت؟ شرايط وحدت فراهم است. وحدت کي؟ آقاي خاتمي، آقاي کروبي و هاشمي. حزب مشارکت، سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي و همه گروهها و شخصيت هاي اصلاح طلب. همه به ضرورت اين وحدت رسيده اند. حزب "اعتماد ملي" و جريان آقاي کروبي الان دست بالا را دارد؟ من اينطور فکر نمي کنم. ايشان هم يکي هستند. پس چي؟ جريان خاتمي و رفسنجاني؟ البته آقاي خاتمي موقعيت خاص خودشان را دارند. در هر صورت اين سه نفر هستند و به نظر من حزب مشارکت و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي هم به ضرورت اين ائتلاف رسيده اند. شرايط عمومي کشور هم زمينه پيروزي اصلاح طلبان را فراهم مي کند. کدام زمينه ها؟ خيلي روشن عدم توفيق دولت و مجلس هفتم در همه بخش هاي اداره کشور. "اصلاح طلبان در هشت سال دوران زمامداري توفيق داشتند؟ آنها بطور نسبي موفق بودند. مشکل آنها بيروني بود و مانع آنها قدرت مسلط و قاهري که هم به قانون متکي بود و هم همه عوامل قدرت را در اختيار داشت. به هر صورت کار آنها به اين دليل شکست خورد. همه عوامل در اختيار جناح "اصولگرا" و "محافظه کار" بود. اين "قدرت مسلط و قاهر" امروز نيست؟ تصور مي کنم اصلاح طلبان مي توانند با هشياري و بيداري بيشتر عمل کنند. ضمن اينکه شرايط عمومي کشور و منطقه هم براي اقدامات و تلاش اصلاح طلبان و ادامه اصلاحات فراهم تر است. يعني چراغ سبز ايالات متحده؟ منظور از شرايط منطقه... نه، کلا عرض مي کنم شرايط فراهم تر است. چه فرقي مي کند با گذشته؟ با دوران زمامداري خاتمي و اصلاح طلبان چه فرق اساسي مي کند؟ قبلا هم شرايط براي پذيرفتن سياست هاي اصلاحي اصلاح طلبان و بخصوص شخص آقاي خاتمي وجود داشت ولي امروز به نظر من ايران و منطقه در شرايط فوق العاده اي است و امريکا در شرايط سخت تري قرار دارد. آن يکه تازي که امريکا قبل از حمله به عراق داشت و گمان مي کرد که به تنهايي مي تواند در منطقه عمل کند وجود ندارد. امريکا نسبت به قبل از حمله امريکا و در اوج اصلاحات از سياست ذاتا ملاحظه کارتري برخوردار است. اگر قدرت قاهر هنوز هست، برنامه اصلاح طلبان چيست؟ به نظر من در صفوف "اصولگرايان" هم توجهي به اصلاحات و سياست هاي اصلاح طلبانه وجود دارد و امروز در جبهه اصولگرايان هم شما اصولگرايان اصلاح طلب را ملاحظه مي کنيد. اگر قدرت قاهرهنوز هست، اصلاح طلبان در درون ساختار چه برنامه مشخصي دارند؟ با چه استدلال روشني مردم را دوباره به پاي صندوق هاي راي دعوت مي کنيد؟ آنچه که امروز در ذهن مردم وجود دارد غير از حالت ملالت و ياسي است که نسبت به اصلاحات پيدا کرده بودند. امروز آن ياس در روحيه مردم وجود ندارد. در انتخابات شوراها بطور نسبي اين رغبت را در مردم به طرف اصلاح طلبان مي توانيد ملاحظه کنيد. فعاليت در چهارچوب قانون اساسي آقاي انصاري، از زمان حذف جناح دو خردادي از حاکميت، با وجود روندهاي انقباضي کارشناسان صحنه سياسي ايران به جدي تر شدن تکاپوي جنبش هاي اجتماعي در کشور، مثل جنبش کارگري، دانشجويي، زنان و... اشاره مي کنند. همفکران شما اين صحنه را به چه شکل مي بينند؟ اين مساله نشان مي دهد نياز جامعه به اصلاحات بسيار جدي است. مقصود اصلاحات درون ساختاري است؟ غالب اين پويشگران جنبش هاي اجتماعي مثل کارگران، زنان و دانشجويان ديگر به اصلاحات درون ساختاري قائل نيستند. شما اين را مي فرماييد. به هر صورت بخش عمده مطالبات کارگران، زنان، فرهنگيان و... در چهارچوب همين قانون و در چهارچوب نظام و در درون قانون اساسي مطرح است. آنها مصرند که ما مطالباتي خارج از نظام نداريم و عليه نظام حرفي نداريم. با توجه به تجارب گذشته، اين مطالبات در ساختار فعلي پاسخ گرفته است؟ البته من هيچ وقت مدعي نيستم که قانون اساسي نياز به اصلاح ندارد. ولي آنچه که در عرصه واقعيت اجتماعي وجود دارد همان چيزي نيست که قانون اساسي آن را طلب مي کند. در کل قانون اساسي آنچه که سرنوشت نظام و مسئولان را تعيين مي کند آراي مردم است. تناقضات موجود در اين قانون اساسي؟ همين قابل رفع است. وقتي اصل 56 مي گويد که مردم بر سرنوشت خود حاکم هستند و هيچ کس حق ندارد آراي مردم را در جهت خاصي مصادره کند نتيجه آن اين است که نظام جمهوري اسلامي وابسته به راي مردم است. خب اين مساله تاويل پذير است. تناقضات اين راه را باز گذاشته. جناح روبروي شما هم تحليل خود را دارد و اتفاقا مستند به مواد مصرح در قانون اساسي... حالا حرف من را تا آخر گوش کنيد. بفرماييد. تعيين مقام رهبري با همه اختياراتي که دارد وابسته به راي مردم است. مجلس به راي مردم است... اين تقدم ذاتي دارد بر همه پست ها و سمت ها که در قانون اساسي تعيين شده است. هيچ مسئولي در تعارض با آراي عمومي نه رسميت پيدا مي کند و نه مي تواند سياست هاي در تعارض با آراي عمومي داشته باشد. ما در خود قانون مي توانيم تناقضات را حل و فصل کنيم و آن حاکميت ملي است که در ذات قانون اساسي وجود دارد. اين برداشت شما و همفکران اصلاح طلب شماست. جريان آقاي مصباح يزدي و شوراي نگهبان قانون اساسي هم برداشت خود را از اين قانون اساسي دارند با مستندات. و اتفاقا قدرت اجرايي آنها هم بيشتر است. من هيچ حقوقداني را نمي شناسم که نظارت استصوابي را، آنطور که شوراي نگهبان مي گويد درست بداند. مارکسيسم جايي ندارد در طول سالهاي اخير با افول جريان هاي دو خردادي، شاهد رشد دوباره تفکرات مارکسيستي در دانشگاههاي کشور هستيم. اما بخش بزرگي از نيروهاي دوم خردادي و طيف هايي از جريان ليبرال، با استفاده از تريبون هاي رسانه اي خود سعي در حمله به موج جديد نيروهاي چپ خصوصا در ميان دانشجويان کشور دارند. چرا اينطور است؟ من انکار نمي کنم که به هر صورت در دانشگاهها و در بين دانشجويان، تمايلات چپ مي تواند وجود داشته باشد. راستي هم مي تواند وجود داشته باشد. بنده اساسا برخورد با دانشجويان را به شکلي که در برخي روزنامه ها ديدم صحيح نمي دانم. تفاهم با دانشجويان را امري ممکن مي دانم. اما اين چپ روي در حد "مارکسيستي" که الان شما مطرح مي کنيد، به نظر من هم در دنيا شکست خورده است و هم در عرصه جامعه ما جاي چنداني براي بروز، ظهور و عمل ندارد. اگر کسي امروز بخواهد در کشور ما در جهت اصلاح قدرت فعاليت سياسي کند، راه آن، تفکرات مارکسيستي نيست. چطور؟ بنده معتقدم اساسا تفکر مارکسيستي شکست خورده است آقاي آصفي. اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي با آن يال و کوپال متلاشي شد. شما چين را مي بينيد با اينکه حزب کمونيست دارد حکومت مي کند، ولي عملا اقتصاد آزاد است. در جهان بازار و رونقي براي مارکسيسم به آن شکل که در گذشته وجود داشت وجود ندارد. بر خلاف قرن بيستم که راه مبارزه و نجات را "سوسياليسم" و مبارزه کارگري مي دانستند امروز راه نجات، دمکراسي و آزادي است. من گمان مي کنم دانشجويان هم بيش از آنچه شما ادعا مي کنيد متوجه مارکسيسيم باشند متوجه آزادي و دمکراسي هستند. خب وقتي تفکري تمام شده، چرا اخيرا دوستان دوم خردادي انقدر نگران شده اند... نه، ملالت از اوضاع کشور باعث آن شده است که دانشجويان کم و بيش متوجه تفکرات ديگر شوند. خب انواع و اقسام تفکرات و فلاسفه ليبرال که در طول اين بيست هشت سال به نسبت آزادانه تبليغ شده است. در دانشگاهها همه واحدها از اقتصاد نئوکلاسيک و امريکايي هست... يک واحد اقتصاد مارکسيستي ندارند اين دانشجوها... چرا حالا اينطوري شده است؟ خب اين ها نياز به بحث بيشتر دارد. سپاسگزارم. 
مازيار رادمنش غلامعلي حدادعادل سه شنبه شب در نشست هم انديشي نخبگان اصولگرا در آن شركت داشتند، بر ضرورت اتحاد اصولگرايان در انتخابات آينده مجلس تاكيد كرد. حداد عادل با تشريح تفاوت هاي اصولگرايان و اصلاح طلبان، دفاع از اسلام سياسي و مقاومت در برابر جريان غرب گرا و سكولار را مهمترين مشخصه و تكليف اصولگرايان دانست و گفت: "برخي گروهها در سالهاي قبل با حمايت مستقيم و صريح آمريكا قصد داشتند در ايران دين را از سياست جدا كرده و جايگاه دين را به فرهنگ شخصي افراد تنزل دهند". حداد عادل گفت: "براي ادامه روند موفقيت اصولگرايان و گامهاي آينده، وحدت مهمترين نقش را ايفا ميكند و در صورت عدم وحدت، آينده مناسبي را پيش رو نخواهيم داشت." رئيس مجلس به نتايج انتخابات سومين دوره شوراي شهر در تهران اشاره کرد و گفت: "در اين انتخابات تلاشهاي زيادي براي وحدت انجام شد، اما به هر دليلي نتوانستيم و در نتيجه انتخابات خطر عدم موافقيت را احساس كرديم." حداد عادلتاکيد کرد: "بايد قلمروهاي جديدي به اصولگرايي بفزائيم و اين امر با بكار گرفتن انديشه و زبان متفاوت امكان پذير است. اما در نهايت اين همكاري بايد به كثرت آراي مردمي و نه كثرت كانديداهاي انتخاباتي ختم شود." غلامعلي حداد عادل کيست؟ غلامعلي حداد عادل در سال 1324 هجري خورشيدي در تهران بدنيا آمد. نام پدرش رضا بود و شغل آزاد داشت. وي در سال 1342 وارد دانشگاه تهران شد تا در رشته فيزيک درس بخواند. وي ليسانس خودش را در رشته فيزيک در سال 1345 گرفت و در همان سال براي ادامه تحصيل در همان رشته به دانشگاه شيراز رفت و در سال 1347 فوق ليسانس فيزيک را از بخش فيزيک دانشگاه شيراز گرفت. به نظر مي رسيد که حداد عادل که تازه 23 ساله بود، نيازهاي روحي خود را در بخش فيزيک دانشگاه برطرف نکرده است، به همين دليل نخست در سال 1348 وارد تحصيل رشته علوم اجتماعي دانشگاه تهران شد، اما يک سال بعد اين رشته را رها کرد و دوره فوق ليسانس فلسفه را در دانشگاه تهران از سال 1349 آغاز کرد و موفق شد که دوره دکتري فلسفه خودش را هم در همان دانشگاه تهران در سال 1354 به پايان برساند. در اين زمان وي تازه سي ساله بود. فعاليت هاي پيش از انقلاب حداد عادل از سال 1347 از سن 23 سالگي تدريس در دانشگاه ملي را آغاز کرد و پس از يک دوره که به دليل فعاليت هاي سياسي توسط ساواک از تدريس منع شد، از سال 1351 تا 1357 به تدريس در دانشگاه صنعتي آريامهر (شريف) پرداخت. وي همزمان با تحصيل در رشته فلسفه دانشگاه تهران به شاگردي دروس فلسفه آيت الله مطهري نيز مشغول شد و از طريق همين رابطه همزمان با وقوع انقلاب عضو کميته همبستگي دانشگاهيان با مردم شد. مشاغل اصلي پس از انقلاب حداد عادل پس از انقلاب مدتي معاون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي بود، مدتي به عضويت شوراي سرپرستي صدا و سيما درآمد، مدت ده سال مشاور وزير و معاون وزير و رئيس سازمان پژوهش و برنامه ريزي وزارت آموزش و پرورش شد، و چندي مديرعامل بنياد دائره المعارف اسلامي گشت. اولين غيرروحاني که رئيس مجلس شد حداد عادل در حال حاضر رئيس مجلس هفتم شوراي اسلامي و اولين رئيس غير روحاني مجلس است. در دوره گذشته نيز وي توسط محافظه کاران نامزد انتخابات مجلس شوراي اسلامي شده بود که همراه با هاشمي رفسنجاني به عنوان تنها نامزدهاي انتخاب شده محافظه کاران در مجلس وارد مجلس ششم شد. حداد عادل عضو شوراي تشخيص مصلحت نظام، عضو شوراي عالي انقلاب فرهنگي، وي عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسي (فرهنگستان سوم) است، وي پس از حسن حبيبي به رياست فرهنگستان رسيد، اما پس از آنکه به رياست مجلس رسيد، حسن حبيبي مجددا رئيس فرهنگستان زبان و ادب فارسي شد. حداد عادل همچنين عضو شوراي عالي فرهنگ و ارتباطات اسلامي است. کتاب ها حداد عادل به زبان هاي انگليسي و عربي تسلط کامل دارد و تا کنون 17 کتاب درسي و 5 کتاب در حوزه هاي مختلف علمي منشر کرده است. عناوين مهم ترين کتابهاي وي چنين است: «نظريه معرفت در فلسفه کانت، 1378»، « ترجمه تمهيدات امانوئل کانت، 1367»، « حج، نماز بزرگ، 1379»، « فرهنگ برهنگي و برهنگي فرهنگي، انتشارات سروش، 1359»، « نظارت علمي بر شش جلد دانشنامه جهان اسلام، زير نظر حداد عادل، بنياد دائره المعارف اسلامي، 1375»، « جدائي ها»، « درسهايي از قرآن، چهارجلد» وي همچنين بيش از ده کتاب درسي مهم در مقاطع مختلف درسي آموزش و پرورش را نيز تاليف کرده است. مردي براي همه فصل ها صادق قطب زاده که در همان سالهاي اول انقلاب از تندترين مواضع انقلابي به آنجا رسيد که عاقبت توسط دادگاه انقلاب اعدام شد، در مورد حسن حبيبي که سالها در فرنگ مي زيست و پس از انقلاب در دوران هاشمي رفسنجاني به چهره دوم و مطبوع دولت هاشمي تبديل شده بود، زماني گفته بود: «حبيبي وقتي در پاريس بود، ماهها کار مي کرد و يک قانون اساسي پيشنهادي تهيه مي کرد، اما در عرض يک ساعت مي توانستي همه آنچه نوشته بود را نقد کني و او را نسبت به آن دچار ترديد کني.» شايد اين نکته در مورد برخي از چهره هاي علمي و فرهنگي که وارد ساختار قدرت سياسي کشور شدند، مصداق بارزي داشته باشد. حداد عادل از کساني بود که شايد حتي اگر حکومت جمهوري اسلامي نيز برقرار نبود، در زمينه هاي دانشگاهي مي توانست صاحب نام باشد، اما شايد همچون حسن حبيبي بازيگر خوبي براي بازيهاي سياست ايران نبود. همزمان با روي کار آمدن احمدي نژاد، ملاقات حداد عادل با مقامات بلژيک به دليل اعتراض وي به دادن سرويس شراب در مراسم لغو شد و دولت بلژيک اعلام کرد که ترجيح مي دهد تا مناسبات رسمي خودش را اجرا کند تا بخاطر رئيس مجلس ايران، اصول و برنامه هاي خودش را تغيير دهد. حداد عادل پس از آن نيز يکي دو بار در سفرهاي خارجي قرباني تغيير رويه ايران پس از احمدي نژاد شد. شايد به دليل جايگاه رسمي حداد عادل بود که وي در سفري که در بهمن 85 در قونيه داشت، در وقايع پس از برخورد با دراويش در قم، در پاسخ به خانم خبرنگار ترکيه گفت: «ما در جمهوري اسلامي نه با تسنن مشکل داريم و نه با تصوف.» بي ترديد حداد عادل مي دانست که اين سخن نادرست است، اما او پذيرفته است که يکي از مردان اول حکومت جمهوري اسلامي باشد. حداد عادل پسري به نام فريدالدين دارد که مدتي معلم دبيرستان بود و چندي است که به مشاغل فرهنگي ديگر روي آورده است. وي دو دختر دارد. سيد مجتبي خامنه اي پسر آيت الله خامنه اي داماد حداد عادل است. 
فريبا صراف به دنبال انتقاد هاي اخير از دکتر عبدالکريم سروش و پاسخ هاي تند وي به منتقدين، 21 نفر از اعضاي شوراي مرکزي وعمومي سابق وشوراي مرکزي دفتر تحکيم با ارسال نامه سرگشاده اي به وي، ضمن تقدير از نقش او در غلبه بر"سرمايجانکاه جمود و تحجر بر ديوارهاي دانشگاه" از وي پرسيده اند: "آيا تمام نقدهايي كه بر شما ميرود طعن طاعنان است و هيچكدام حظي ازحقيقت نبرده اند؟ آنگاه كه شما نيز چنين كنيد به كجا مي توان تکيه کرد و آيا پايه هاي نقد در اين ديار تا بدين حد لرزان است؟" نويسندگان نامه با اشاره به اينکه "نام عبدالکريم سروش نام استاديست که شاگردانش بعد از رفتنش به دانشگاه آمده اند" از جمله نوشته اند: «ما از شما آموختيم که مشفقانه نقد کنيم وبراي بزرگ شدن ناممان، بزرگي نام کس نهان نکنيم، از شما آموختيم که اگرپيشينيان ما در دوردست تاريخ ديواري بنا کرده اند براي ساختن عمارتي نو آن را خراب نکنيم، کژي وکاستي هايش بر گيريم وخشت بر آن بنهيم. از شما آموختيم چشم بر انگيزه ها ببنديم وانگيخته ها را نقد کنيم.شما ميان تندخويي و طغيان برايمان ديواري کشيديد وبه ما آموختيد که در آن سالهاي سکوت چگونه طغيان کنيم وفرياد آزادي سر دهيم، پيش از آنکه "شعارهاي آزادي" زينت بخش عکس هاي تبليغاتي شود، اين نام را از شما شنيده بوديم، پيش از آنکه "درود بر مخالف من" تزيين بي عملي هاي سياسي شود، عينيت نقد منصفانه را در کلام شما جسته بوديم.اينک چه مي شود که استاد ما آن کلام شيرين بر زمين نهاده ودر نقد نظر ديگري بر حافظه وصداقت و علم او خرده مي گيرد؟» در ادامه نامه مي خوانيم: «شما خود يكي از قربانيان حذف دگراندبشان از دانشگاه هستيد اما طرح اين سوال كه در آن روزگاران كه "حذف اغيار" در اين كشور تبديل به قانون شد و اعتراض بر آن بي قانوني و مستوجب تنبيه، شما چه ميكرديد سوال نابجايي نمي تواند باشد، در آن روزها بسياري از آنان كه فهميدن گناهشان بود و مبارزه كردن منفعتشان از دانشگاه بيرون رانده شدند. ولي شما نشديد و دست کم براي مدت کوتاهي معتمد بوديد ومانديد، اكنون آيا زير سوال بردن حافظه آنها پاسخ مناسبي براي پشت در ماندگان است ؟ آيا همه آنها كه به گذشته شما نقبي ميزنند و نقدي ميكنند به قصد تكفير شما چنين ميكنند؟ آيا همه را ميتوان كذاباني خام درسوداي نام دانست آنها كه خود از نام آوران اين ديارند؟ شما زماني خود هشدار داده بوديد كه مبادا طعن طاعنان و منع مانعان ما را از گام زدن در مسير چشمه ساران حقيقت باز بدارد آيا تمام نقدهايي كه بر شما ميرود طعن طاعنان است و هيچكدام حظي ازحقيقت نبرده اند ؟آنگاه كه شما نيز چنين كنيد به كجا مي توان تکيه کرد و آيا پايه هاي نقد در اين ديار تا بدين حد لرزان است؟ براستي آيا همه نقشهايي که بر لوح دوره کوتاهي از پيشينه استاد مي زنند، برآب است؟و ما تا بدين حد سرگردان كه آنها كه طريقت به ما نشان مي دهند خود به وقت عمل در وادي تاريکي فرو مي غلطند؟ در ابتداي کلام آورديم که درسهاي شما دانشگاه را دوباره زنده کرد، پس گفتن توصيفي درباره آن فضاي مردگي چيزي از استاد ما نمي کاهد». اعضاي تحکيم با اشاره به اينکه نوشتن اين چند سطر براي آن بود" تا به استادمان نشان دهيم درسهايش را فرا گرفته ايم" افزوده اند: «ما که در طول يک دهه در انجمن هاي اسلامي دانشجويي بهترين روزهاي جواني مان را سپري کرديم ودر طول تنها يک ده، "سياست بازان" بسياري از آرزوهايمان را در مقابل ديده گانمان زنده به گور کردند، اينک تنها همان ديده گان نظاره گر برايمان مانده است که هر روز شاهد رفتن به سمت نقطه نامعلومي باشيم.لذا نمي خواهيم با طرح پرسشي اين چنين براي خود نامي فراهم آوريم، چرا که در اين سرزمين که مردم به صليب معيشت ونان و بودشان مصلوب شده اند، پرسيدن سئوال شاگردي از استاد نام نمي آورد، اما هنوز آنقدر اميد برايمان مانده که آرزوي آمدن روزي را کنيم که انديشه انسانها نقد شود نه انگيزه آنها.هنوز ذره اي اميد ما را به رفتن و نماندن وا ميدارد و پس ازسالها فهميده ايم که ازآيينه بپرسيم نام نجات دهنده را». امضا کنندگان اين نامه عبارتند از: سياوش افضلي، مهدي اميني زاده، مجتبي بيات، ثمينا رستگاري، علي سياسي راد، حجت الله شريفي، رئوف طاهري، وحيد عابديني، مهدي عربشاهي، علي عزيزي، هادي کحال زاده، بهرام فياضي، احمد مدادي، فريد مدرسي، عبدالله مومني، سيد سراج الدين ميردامادي، علي نکونسبتي، علي وفقي، محمد هاشمي، بهاره هدايت، حنيف يزداني. 
مريم دستگير دبيردوم سفارت کويت که درتهران درجلوي سفارت اين کشور مورد ضرب و شتم افراد ناشناس قرار گرفته بود روز گذشته به کويت بازگشت تا مورد مراقبت هاي پزشکي قرار گيرد. او درفروگاه مورد استقبال وزيرامورخارجه اين کشور قرارگرفت که گفته بود از حمله به "محمد الذوبي" به شدت عصباني شده اند. وزيرموارخارجه کويت به آسوشيتد پرس گفته است که در يک لحظه سفارت درروزسه شنبه محاصره شده بود. او جزييات بيشتري درخصوص آنچه اتفاق افتاده بود، ارائه نکرد. وزير امورخارجه کويت با واکنش تند نسبت به آنچه براي دبيردوم اين سفارت درتهران رخ داد به خبرنگاران گفت: "حمله اي که انجام شده به فرد نبوده بلکه به کويت بوده و کويت ازآنچه رخ داده است به شدت عصباني است." محمد الصباح به خبرنگاران درفروگاه گفت: "اين موضوع به خراب شدن رابطه ايران وکويت منجر خواهد شد." او همچنين اظهار اميدواري کرده است اين تنها يک حمله بوده و کساني که آن را مرتکب شده اند توسط دولت ايران يافته شده و تحت پيگرد قانوني قرارگيرند. يکي از مقامات مسئول کويتي به آسوشيتدپرس گفته است که ديپمات ياد شده روز سه شنبه توسط شش مرد درجلوي سفارت متوقف شده وآنها وي را به شدت او را کتک زدند. به نوشته برخي منابع نيروهاي حفاظت سفارت هيچ اقدامي دراين زمينه انجام نداده اند. علي جنتي، سفير ايران درکويت که به وزارت خارجه اين کشور احضا شده بود، مراتب تاسف ايران را براي حمله ياد شده ابراز داشته وقول داده است که تحقيقات لازم دراين خصوص انجام شود. محمد علي حسيني سخنگوي وزارت امورخارجه درواکنش به رويداد ياد شده روزگذشته به خبرنگاران درتهران گفت: "ما از اين اتفاق متاسفيم و در حال بررسي و تحقيق پيرامون جزييات رخداد ميباشيم. ما بلافاصله پس از اطلاع از موضوع تمامي تلاش و اقدامات لازم را به عمل آورده و همچنان در دست پيگيري داريم. مقامات دو كشور به روابط خوب و رو به گسترش فيمابين اهتمام داشته و يقينا اجازه نخواهند داد اينگونه مسايل تاثيري بر اين روابط داشته باشد." مقامات کويتي خواستار عذرخواهي مقامات ايراني شده اند. به گزارش آسوشيتد پرس وقتي از وزيرخارجه پرسيده شده که انگيزه حمله کنندگان چه بوده گفته است که اين موضوعي است که مقامات ايراني بايد درمورد آن توضيح بدهند وبگويند که آنها ارتباط دولتي داشته اند و يا اينکه تنها اراذل واوباش بوده اند. روابط بين کويت وايران درجريان جنگ ايران وعراق تيره شده بود چرا که کويت يکي ازحاميان نزديک صدام حسين به شمار مي رفت. اما موضع بي طرفانه تهران درخصوص جنگ سال 1991 عراق وکويت به اشغال کوتاه مدت کويت توسط عراق پايان داد رابطه دوکشور را به يکديگر نزديکتر کرد. طي ماه هاي گذشته دولت کويت درخصوص ارائه يک راه حل مسالمت آميز براي حل مساله هسته اي ايران ابراز اميدواري کرده است. دولت کويت اخيرا اعلام کرده بود که به نيروهاي نظامي امريکا اجازه نخواهد داد که از خاک اين کشور براي حمله به ايران استفاده کند. به دنبال حمله ياد شده پارلمان کويت نيزجلسه اضطراري تشکيل داده و وزارت خارجه کويت از ديپلمات هاي خود خواسته است که براي حفاظت ازجان خود سفارت را ترک نکنند! 
چک چک، ايران- مرد روحاني که به نشانه پاکي، سرتا پا سفيد پوشيده است، از روي کتاب مقدس زرتشتي، مذهب قديمي ايران قبل از اسلام، فراز هايي را مي خواند تا ياد آور يکي از تلخ ترين وقايع تاريخ ايران باشد: هفتصدمين سالگرد فتح ايران به دست اعراب. حمله اعراب، تاريخ پرسيا، نام ايران باستان، را تغيير داد: اسلام به عنوان دين جديد جايگزين زرتشت شد و پيروان آن پراکنده شدند. هزاران زرتشتي که از هنوز در ايران باقي مانده و جامعه کوچک زرتشتيان ايران را تشکيل مي دهند در کنار زرتشتيان هند و آمريکا و ساير کشورها به اين پرستشگاه کوهستاني آمدند و مراسم چهار روزه اي را به همين منظور برگزار کردند. موبد گشتاسب بليواني خطاب به جمع سخن مي گفت که در آستانه درب برنزي معبد که به غاري که گفته مي شود قهرمان مذهبي آيين زرتشتي، نيک بانو، بعد از حمله اعراب به آنجا پناه آورده بود، گردآمده بودند. وي گفت: "ما در اين مکان مقدس جمع شده ايم تا براي اهورا مزدا، خداي زرتشتيان، نيايش کنيم و همچنين ياد نيک بانو را گرامي بداريم و آنچه اعراب بر سر نياکان ما آوردند به ياد آوريم". بليواني قبل از اينکه قسمت هايي از اوستا، کتاب مقدس آيين زرتشت را به زبان باستاني ايران بخواند، به زبان فارسي امروزي با جمع سخن گفت. طبق روايت، نيک بانو، کوچک ترين دختر آخرين پادشاه اميراطوري پرسيا، به کوهستان پناه برد و براي نجات جانش از دست متجاوزين، به درگاه اهورا مزدا دعا کرد. کوه به شکلي معجزه آسا دهان باز کرد و او را در پناه خود جا داد. در کنار معبد، قطره هاي آب چشمه هاي کوهستاني چکه مي کند و نام "چک چک" که به زبان فارسي يعني "قطره قطره" از همين جا آمده است. طبق روايت، چشمه ها، از قطرات اشکي بوجود آمده اند که کوهستان به ياد نيک بانو ريخته است. يک درخت تنومند هم در کنار معبد قرار دارد که گفته مي شود از عصاي نيک بانو روييده است. جمهوري اسلامي از زماني که در سال 1979 به قدرت رسيد، آيين زرتشتي را تحمل کرده و جايگاه رسمي آن را حفظ کرده و يک صندلي در مجلس را در اختيار آنها قرار داده است. همچنين به پيروان اين دين اجازه داده است که مراسم مذهبي خود را برگزار کنند. به عنوان مثال، درجايي که طبق قانون رقص مختلط ممنوع است، زنان و مردان زرتشتي اجازه دارند به عنوان قسمتي از مراسم مخصوصشان در معابد در بسته، با يکديگر برقصند و موسيقي اجرا کنند. با وجود اينکه درسال هاي هفتاد ميلادي عده زيادي از زرتشتيان به آمريکا مهاجرت کردند، هنوز 50 هزار زرتشتي از باقي مانده 300 هزارنفري آنها در ايران زندگي مي کنند. گزارشگران حقوق بشر مي گويند که زرتشتيان هم مانند جامعه کوچک يهوديان و مسيحيان، از تبعيض ها در رنجند و نمي توانند در برخي از مشاغل، مشغول به کار بشوند. اما تعداد زيادي از زرتشتيان فقط به اين دليل ايران را ترک کردند که از سختگيري هاي عمومي که توسط حکومت برقرار شده بود، مانند همه ايراني ها در عذاب بودند. آيين زرتشت، هنوز در ايران که 70 ميليون از جمعيت آن مسلمان شيعه هستند، جايگاه خاصي دارد و مردم ايران به تمدن قبل از اسلام خود، عميقا افتخارمي کنند. ايرانيان با هر مذهبي که دارند مراسم چهارشنبه سوري، جشن آييني آخرين چهارشنبه سال و سال نو ايراني را در ماه مارس برگزار مي کنند. طي اين مراسم ايراني ها بوته ها را در کوچه و خيابان آتش مي زنند و به اين اميد که ناکامي ها را پشت سر بگذارند از روي آن مي پرند و رقص و پايکوبي مي کنند و اين مراسم برخلاف تلاش هاي روحانيون که آن را مراسمي غير اسلامي مي دانند، همچنان برگزار مي شود. اردشير خورشيديان، موبد بزرگ زرتشتيان مي گويد: "جامعه زرتشتيان در ايران بزرگ نيست اما مراسم و آيين هاي آن بطور گسترده و نه فقط در ايران بلکه در ساير کشورهاي جهان، گرامي است". در "چک چک" که به پير سبز هم مشهور است و در 550 کيلومتري جنوب تهران واقع شده است، جايگاهي براي زائران در کوهپايه و در پايين معبد در نظر گرفته شده بود. خانواده ها روي فرش ها به تفريح مشغول بودند و بچه ها مي رقصيدند و والدينشان در معبد نيايش مي کردند. پدرام سروش پور، مي گويد: "تابستان براي بسياري از زرتشتيان با اجراي مراسم پير سبز، آغاز مي شود. اين واقعه سمبولي براي زرتشتياني است که به سنت ها و آيين هايشان وفادار مانده اند". منبع: اينترنشنال هرالد تريبيون، 18 ژوئن 2007